I Ca 320/25

Sygn. akt: I 1 Ca 320/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 grudnia 2025r.

Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja Odwoławcza I Wydziału Cywilnego

w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariusz Nazdrowicz

Protokolant: st. sekr. sąd. Halina Baszewska

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. we Włocławku

na rozprawie

sprawy z powództwa M. K.

przeciwko I. K.

o ustanowienie rozdzielności majątkowej

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego we Włocławku

z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt III RC 491/24

I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 3 (trzecim) w ten sposób, że zasądza od powoda M. K. na rzecz pozwanej I. K. kwotę 737 zł (siedemset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

II. oddala apelację w pozostałej części;

III. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się zasądzającego je orzeczenia do dnia zapłaty.

SSO Mariusz Nazdrowicz

I 1 Ca 320/25

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy we Włocławku oddalił powództwo M. K. przeciwko I.

– K. o ustanowienie rozdzielności majątkowej (pkt 1 wyroku), pozostawił powoda przy poniesionych kosztach opłaty sądowej (pkt 2) oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 837 zł tytułem zwrotu kosztów procesu ( pkt 3).

Apelację od tego wyroku wniósł powód zarzucając błędną wykładnię art. 52 § w 1 kro wskutek przyjęcia, że stan separacji stron trwający nieprzerwanie począwszy od 4 marca 2024 roku połączony z prowadzeniem odrębnych gospodarstw domowych i samodzielnymi przychodami nie stanowią ważnego powodu uzasadniającego orzeczenie rozdzielności majątkowej oraz

że przeszkodą do takiego rozstrzygnięcia jest uzyskiwanie przez powoda znacznie wyższych dochodów niż pozwana. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje.

Pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania za drugą instancję.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja skutkowała jedynie nieznaczną zmianą rozstrzygnięcia

o kosztach procesu, natomiast w pozostałej części wobec braku uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu.

Sąd Rejonowy we Włocławku dokonał prawidłowych i w pełni przydatnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, które nie zostały zakwestionowane w apelacji. W tej sytuacji Sąd Okręgowy przyjął te ustalenia za własne, czyniąc je podstawą orzekania w postępowaniu apelacyjnym. Niezależnie od tego Sąd odwoławczy dodatkowo ustalił - co było bezsporne

- że postępowanie w sprawie rozwodowej między stronami prowadzonej przez Sąd Okręgowy we Włocławku sygn. akt I C 1116/24 zostało zawieszone w dniu 3 lipca 2025 roku na zgodny wniosek. Do chwili rozprawy apelacyjnej nie wniesiono o jego podjęcie.

Wbrew twierdzeniom apelującego nie doszło do obrazy przepisu art. 52 § 1 kro. Sąd I instancji trafnie przyjął, że samo istnienie między małżonkami separacji faktycznie nie przesądza o zasadności ustanowienia rozdzielności majątkowej , przy czym nie każda jej postać może stanowić ”ważny powód” w rozumieniu art. 52 § 1 kro. Separacja taka musi mieć bowiem charakter trwały i uniemożliwiać współdziałanie w zarządzaniu majątkiem wspólnym. Zapatrywanie to można uznać w orzecznictwie za ugruntowane (poza orzeczeniami przywołanymi przez Sąd meriti można tu przykładowo dodatkowo wskazać na postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2020 roku III CSK 64 /20 nie publ., LEX nr 3096714 i dalsze wyszczególnione w uzasadnieniu liczne judykaty oraz wyrok tego Sądu z 13 stycznia 2000 roku II CKN 1070/98 nie publ., Lex nr 50872).

W rozpoznawanej sprawie Sąd a quo dokładnie przeanalizował

w kontekście tak rozumianego przepisu art. 52 § 1 kro przesłanki ewentualnego ustanowienia rozdzielności i słusznie uznał, że brak było ku temu podstaw. Swoje stanowisko należycie uargumentował i nie ma potrzeby powielania jego trafnych wywodów. Dodać jedynie można, że powód wystąpił

- co symptomatyczne - z powództwem po 2 miesiącach od faktycznego rozejścia się stron. Z uwagi na czas trwania separacji zarówno na chwilę orzekania przez Sąd Rejonowy jak i przez Sąd Okręgowy nie sposób mówić o jej długotrwałości. Nie można też tracić z pola widzenia, że postępowanie

w sprawie o rozwód zostało zawieszone na zgodny wniosek, a w chwili rozpoznawania apelacji istniały podstawy do jego umorzenia ( art. 182 § 1 pkt 2 kpc). Obie strony w istocie nie chcą więc rozwodu, co zdaje się wskazywać, że ich nieporozumienia mają charakter przejściowy i przemijający, co tym bardziej przemawia przeciwko uznaniu separacji za stan trwały. Nawet jednak gdyby stanąć hipotetycznie - choć w ocenie Sądu odwoławczego nie ma ku temu żadnych podstaw - na odmiennym stanowisku to jak już wspomniano separacja faktyczna musi pociągać za sobą następstwa w postaci uniemożliwienia lub znacznego utrudnienia małżonkom współdziałania w zarządzie majątkiem wspólnym. Apelujący w żaden sposób nie wykazał, by miało to miejsce, a tym samym nie zdołał podważyć prawidłowości argumentacji Sądu Rejonowego. Oprócz tego można też nadmienić, że to, iż pozwana uzyskuje dochody zbliżone do przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w województwie (...) nie zmienia tego, że powód zarabiała kilkukrotnie więcej. Słusznie więc Sąd I instancji zaakcentował, że uwzględnienie powództwa wiązałoby się

z wyraźną szkodą materialną dla pozwanej w związku z ewentualnym podziałem majątku wspólnego i godziło w jej interesy majątkowe. Trudno przy tym oprzeć się wrażeniu - zwłaszcza wobec wniesienia pozwu w krótkim czasie od rozejścia się stron - że to właśnie ta dysproporcja stała u podstaw wystąpienia o udzielenie dochodzonej ochrony prawnej.

Błędnie natomiast Sąd Rejonowy we Włocławku zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 837 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Jej koszty sprowadzały się do wynagrodzenia reprezentującego ją adwokata ( 720 zł - § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie - tekst. jedn.: Dz. U. 2023.1964) oraz opłaty od pełnomocnictwa ( 17 zł) - łącznie 737 zł. Orzeczenie

o wspomnianych kosztach wymagało więc stosownej zmiany.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy we Włocławku na podstawie art. 386 § 1 kpc zmienił zaskarżony wyrok we wskazanym zakresie, a w pozostałym apelację oddalił - art. 385 kpc.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc. Pozwana wygrała sprawę w II instancji w całości (oceny tej nie zmienia korekta rozstrzygnięcia o kosztach procesu, gdyż z punktu widzenia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego znaczenie ma wynik postępowania co do meritum sporu), należał się jej więc zwrot wszystkich poniesionych kosztów, także sprowadzających się do wynagrodzenia adwokata ( 360 zł - § 4 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia).

SSO Mariusz Nazdrowicz