X C 1211/25

Sygn. akt X C 1211/25 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek

Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Pietrzyńska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. w Toruniu

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G.

przeciwko T. B.

o zapłatę

I. umarza postępowanie co do kwoty 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych);

II. zasądza od pozwanego T. B. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G. kwotę 1.271,60 zł (tysiąc dwieście siedemdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 lipca 2025 r. do dnia zapłaty;

III. oddala powództwo w pozostałej części;

IV. zasądza od pozwanego T. B. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G. kwotę 351,80 zł (trzysta pięćdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt X C 1211/25

sporządzone w trybie art. 505 8 § 4 k.p.c. tj. ograniczone do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku albowiem wartość przedmiotu sporu w sprawie nie przekraczała 4.000 złotych

Pozwem złożonym w dniu 24 lipca 2025 roku powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego T. B. kwoty 2.038,56 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzona pozwem wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego umów z powodem, które dotyczyły wskazane w nim obiektu położonego w B. przy ulicy (...). Zgodnie z zawartymi umowami powód wykonywał na rzecz pozwanego usługi polegającego na monitoringu z interwencją oraz sprzedaży, montażu i konserwacji i sygnalizacji włamania dotyczących ww. obiektu. Pozwany zobowiązał się do uiszczania ustalonego wynagrodzenia za świadczone usługi.

Według treści pozwu i załączonych do niego dokumentów żądanie pozwu obejmowało niezapłacony abonament monitorowania i interwencji za okres od października 2024 r. do lutego 2025 r. Abonament od października 2024 r. do grudnia 2024 r. wynosił 112,57 zł, a za styczeń i luty 2025 r. 116,62 zł. Łącznie 570,95 zł. Ponadto powód wystawił (...) w wysokości 36,90 zł za interwencję w dniu 7 października 2024 r. Kolejno, powód zalega z zapłatą abonamentu za konserwację za IV kwartał 2024 r. w kwocie 738 zł. Ponadto w dniu 12 września 2024 r. powód wykonywał na obiekcie prace, których realizacja została potwierdzona na protokole realizacji zlecenia przeglądu-naprawy. Koszt tych prac wynosił 609,12 zł.

W sumie należność główna dochodzona pozwem wynosiła 1.954,97 zł. Ponadto powód dochodzi skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w kwocie 83,59 zł liczonych od wymagalności poszczególnych faktur do dnia 22 maja 2025 r. Łącznie kwota 2.038,56 zł.

Nakazem zapłaty z dnia 24 września 2025 roku sygn. akt X Nc 2144/25 wydanym w postępowaniu upominawczym referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W ustawowym terminie pozwany T. B. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł zarzuty nieistnienia roszczenia powoda z uwagi na brak udowodnienia roszczenia co do zasady i wysokości. Według pozwanego przedstawienie faktur nie stanowiło wykazania wykonanych świadczeń ani spełnienia przewidzianych w umowach przesłanek. Nadto według pozwanego wykonanie usług w zakresie konserwacji i przeglądów było uzależnione od uprzedniego zgłoszenia woli wykonania czynności przez zleceniodawcę, a pozwany takich usług nie zlecał. Tym samym ewentualne świadczenia powódki maja charakter nienależnego świadczenia, a wystawione faktury nie mogą kreować obowiązku zapłaty.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2025 r. powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w G. cofnął pozew w części dotyczącej zapłaty kwoty 738 zł objętej fakturą VAT nr (...) i zrzekł się roszczenia w tym zakresie.

W pozostałej części powód podtrzymał powództwo i podniósł, że usługi udokumentowane fakturami przedłożonymi przy pozwie zostały wykonane. Wobec zarzutów pozwanego co do serwisu (...) w dniu 12 września 2024 r. powód uzupełniająco powołał zeznania świadków – serwisantów i przedstawiciela handlowego, podnosząc że to na zlecenie pozwanego serwis został wykonany, a pozwany był na obiekcie i widział wykonywane przez serwisantów prace. Brak podpisu pozwanego na protokole realizacji zlecenia wynikał jedynie z braku czas pozwanego, który nie pozostał do końca prac serwisantów.

W zakresie roszczeń związanych z opłatami abonamentowymi i za interwencje, powód powołał uzupełniająco dowód z wydruku raportu sygnału z opisem systemu monitorowania eSimon za okres od sierpnia 2024 r. do maja 2025 r. z którego wynika, że dzień po dniu obiekt pozwanego był monitorowany.

W piśmie z dnia 10 marca 2026 r. pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko w całości, w tym nie sprzeciwił się cofnięciu pozwu co do kwoty 738 zł i wniósł w tym zakresie o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu albowiem zrzeczenie się roszczenia w tym zakresie nie było związane z zapłatą przez pozwanego.

Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. pozwany T. B. nie stawił się bez usprawiedliwienia. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. pozwany również się nie stawił, a pełnomocnik pozwanego cofnął wniosek o jego przesłuchanie na fakty wskazane w sprzeciwie.

Sąd zważył, co następuje.

Powód w niniejszej sprawie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, świadcząc usługi z zakresu ochrony mienia. Pozwany jako osoba fizyczna zawarł z powodem trzy umowy: pierwszą dotyczącą pozostawania w gotowości do podjęcia interwencji ((...)) z dnia 25 października 2016 r., drugą – sprzedaży i montażu systemu monitoringu ((...)) z dnia 25 października 2016 r. i trzecią dotyczącą konserwacji i serwisu urządzeń ((...)) z dnia 13 czerwca 2023 r. Okoliczności te są bezsporne. Strony pozostawały kontrahentami od co najmniej 2016 do 2025 roku.

Początkowo powód domagał się zapłaty kwoty 2.358,56 zł, która wynikać miała z pięciu faktur obejmujących płatności abonamentowe z umowy (...) za okres od października 2024 do lutego 2025 r. (łącznie 570,95 zł), oraz dalszych dokumentów płatniczych dotyczących: opłaty za interwencję z dnia 7 października 2024 r. (36,90 zł), abonamentu konserwacji za IV kwartał 2024 r. (738 zł) oraz serwisu systemu monitoringu (609,12 zł). Dodatkowo powód domagał się zasądzenia skapitalizowanych odsetek od tych kwot za okres od dnia płatności poszczególnych dokumentów księgowych do dnia sporządzenia pozwu tj. do dnia 22 maja 2025 r. w kwocie 83,59 zł.

Powód cofnął następnie powództwo w zakresie kwoty 738 zł (abonament konserwacji), podtrzymując powództwo w pozostałym zakresie (k. 61 v.). Wobec zrzeczenia się roszczenia w tym zakresie, Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki uniemożliwiające cofnięcie powództwa ze skutkiem prawnym. Stąd też powództwo w tej części należało umorzyć na mocy art. 203 § 1 k.p.c. w zw. z art. 355 k.c., o czym orzeczono w pkt I wyroku.

Cofnięcie powództwa co do część kwoty głównej i jego podtrzymanie co do należności odsetkowej prowadziło jednak do ustalenia, że częściowo niezasadne jest także żądanie zasądzenia skapitalizowanych odsetek od kwoty głównej w pełnej wysokości. Jako, że powód nie wyszczególnił, w jaki sposób uzyskał wynik kapitalizacji odsetek, Sąd zmuszony był do samodzielnego przeliczenia odsetek od poszczególnych kwot składowych – każdorazowo za okres od dnia wymagalności wynikającego z faktury do 22 maja 2025 r.

W wyniku tych obliczeń ustalono, że odsetki od kwot abonamentu z umowy (...) wyniosły łącznie 21,89 zł (począwszy od najwcześniej wymagalnej: 6,40 zł, 5,43 zł, 4,35 zł, 3,36 zł i 2,35 zł), odsetki od opłaty za interwencję wyniosły 1,97 zł, od abonamentu konserwacyjnego 28,96 zł, zaś od opłaty za serwis monitoringu – 40,61 zł. Łącznie licząc, od wszystkich kwot wskazanych w pozwie i dokonując kapitalizacji na dzień wskazany w pozwie powodowi przysługiwały odsetki w wysokości 93,43 zł (o 9,84 zł więcej niż w pozwie). Biorąc pod uwagę, że powód cofnął powództwo w zakresie kwoty 738 zł, odsetki od tej kwoty w wysokości 28,96 zł podlegały oddaleniu jako niezasadne.

Z tego powodu o częściowym oddaleniu powództwa tj. w zakresie kwoty 28,96 zł, Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku.

W pozostałym zakresie powództwo w ocenie Sądu zasługiwało na uwzględnienie, o czym orzeczono jak w pkt II wyroku.

W sprawie zawarte przez strony umowy dotyczące pozostawania w gotowości do podjęcia interwencji ((...)) z dnia 25 października 2016 r. oraz konserwacji i serwisu urządzeń ((...)) z dnia 13 czerwca 2023 r. stanowiły umowy o świadczenie usług. Zgodnie z art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.

Stosownie do treści art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Zgodnie przy tym z art. 735 § 1 k.c. jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.

W sprawie po pierwsze powód dochodził niezapłaconego abonamentu z tytułu umowy dotyczącej pozostawania w gotowości do podjęcia interwencji ((...)) z dnia 25 października 2016 r. za okres od października 2024 do lutego 2025 r. (łącznie 570,95 zł), oraz dalszych dokumentów płatniczych dotyczących: opłaty za interwencję z dnia 7 października 2024 r. (36,90 zł). Roszczenie w tym zakresie zostało udokumentowane złożonymi w sprawie fakturami VAT (k. 19, 19v, 20, 21, 21v i 22).

Sąd uznał roszczenie w tym zakresie za wykazane co do zasady i co do wysokości. Pozwany w toku procesu nie wykazał aby czynności objęte umową nie zostały wykonane.

Złożone przy pozwie faktury i umowy, a następnie przedłożony przez powoda raport sygnału z opisem z systemu monitorowania (...)(k. 63-91) stanowiły wystarczający dowód na okoliczność, że nieruchomość pozwanego objęta była nadzorem powoda, który odbierał sygnał z instalacji alarmowej i pozostawał w gotowości do interwencji.

W ocenie Sądu zarzuty strony pozwanej co do mocy dowodowej przedłożonego wydruku z systemu eSimon są niezasadne. Raport ten jest generowany automatycznie, pochodzi z systemu zarządzającego sygnalizacją alarmową. Nie jest sporządzany przez jakiegokolwiek pracownika powoda, wobec czego opatrzenie go podpisem nie wpłynęłoby jakkolwiek na jego wiarygodność czy dalej moc dowodową. Raport ten jest bardzo szczegółowy – z odniesieniem nie tylko do minut, ale i sekund – i brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że został on wytworzony wyłącznie celem obciążenia pozwanego w niniejszym procesie, jak twierdziła stron pozwana.

Analiza złożonego raportu wskazuje – przeciwnie do niczym niepopartych twierdzeń strony pozwanej – że system działał nieprzerwanie, zwłaszcza wielokrotnie włączał się alarm, który powodował podjęcie odpowiednich czynności, a wszystkie czynności były odnotowywane ww. systemie, w tym jeśli zachodziła konieczność z odpowiednią dodatkową adnotacją (k. 63-91).

Jednocześnie należy wskazać, że na datę złożenia pozwu ww. dowód nie był dowodem koniecznym, wobec tego złożenie go dopiero przy odpowiedzi na sprzeciw nie było spóźnione. Na etapie pozwu złożonymi twierdzeniami i dowodami w postaci umów i faktur powód wykazał swoje roszczenie, a w odpowiedzi na sprzeciw zasadnie powołał w tym zakresie dowód uzupełniający.

W sprawie podkreślić należy, że z załączonych do pozwu dokumentów, które w części dotyczącej umów nie były kwestionowane, wynika, że strony współpracowały przez blisko dekadę, a pozwany opłacał świadczone na jego rzecz usługi (choć niekiedy nieregularnie – por. k. 23-30). Próby argumentowania, że na przełomie 2024 i 2025 roku powód przestał wywiązywać się z przyjętych na siebie zobowiązań należy ocenić jako gołosłowne. W istocie pozwany zdaje się domagać od powoda przedstawienia dowodów niemal niemożliwych do przeprowadzenia, w tym potwierdzeń dyżurów pracowników powoda dotyczących pięciu miesięcy objętych pozwem. W ocenie Sądu powód, przedkładając raport z systemu a także faktury, zdołał wykazać, że umowa (...) była prawidłowo wykonywana w okresie objętym pozwem.

Ponadto, ten sam raport na k. 73 wskazuje także jednoznacznie, że w dniu 7 października 2024 r. powód otrzymał sygnał o potencjalnym włamaniu (godzina 1.27.59). Powód skierował pod wskazany adres swój patrol (godzina 1.28.10), który stawił się pod obiektem o godzinie 1.39.05. Wykonano tam szereg czynności, po czym zakończono kontrolę o godzinie 1.46.45. Dwa kolejne zgłoszenia otrzymano tego samego dnia w godzinach wieczornych (20.16.32, 20.16.35), patrole zadysponowano o godzinie 20.16.42 oraz 20.18.25, stawił się na miejscu o 20.22.11, po czym został odwołany przez pozwanego. W tym samym miesiącu pracownicy powoda przeprowadzili kilka kolejnych interwencji na nieruchomości powoda (zob. k. 74–75). W tym stanie rzeczy naliczenie opłaty należało uznać jako uzasadnione. Cena wskazana na fakturze z dnia 2 listopada 2024 r. jest zgodna z treścią § 5 ust. 12 umowy (...).

Kolejno, Sąd za należycie udowodnione ocenił także twierdzenia powoda odnośnie wykonania przez niego usługi serwisowej z dnia 12 września 2024 r. Zeznania świadków (L. W., T. A. i Ł. D.) w połączeniu z protokołem realizacji przeglądu dały spójny obraz sytuacji. Liczne fałszywe alarmy zmotywowały pozwanego do ustnego zlecenia przeglądu instalacji. Protokół z prac nie został podpisany przez pozwanego z uwagi na fakt, że opuścił on obiekt przed zakończeniem robót, polecając serwisantom oczekiwanie na przybycie ogrodnika. Jak wynika z niekwestionowanych zeznań świadków nie była to sytuacja jednostkowa – według relacji świadków serwisantów powoda na nieruchomości przyjmowały niekiedy osoby inne niż pozwany, a nieruchomość była im znana albowiem to oni zakładali na jej cały system alarmowy. Oceniając przez pryzmat podstawowych zasad logiki, trudno przyjąć, że powodowa spółka skierowała swoich serwisantów do nieruchomości pozwanego bez choćby ustnego zlecenia ze strony zleceniodawcy. Wysokość należności wynikało z iloczynu stawki godzinowej oraz niekwestionowanego czasu pracy serwisantów.

Dla oceny zasadności roszczenia powoda istotne znaczenia ma także fakt, że pozwany zrezygnował ostatecznie z możliwości przedstawienia swojej wersji wydarzeń w formie dowodu z przesłuchania strony.

Wobec zarzutów strony pozwanej, należy przy tym podkreślić, że Sąd przeprowadził dowód z zeznań świadków wskazanych przez stronę powodową albowiem dotyczyło to okoliczności istotnych co do stanu faktycznego tj. potwierdzenia zlecenia przez pozwanego i wykonania czynności serwisowych w dniu 12 września 2024 r. Zeznania świadków Sąd uznał za wiarygodne, były one bowiem spójne, korespondowały ze sobą wzajemnie, a także znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale zgromadzonym w sprawie. Zeznania te jednoznacznie potwierdziły, że to pozwany T. B. zlecił wykonanie serwisu i przeglądu systemu, a brak jego podpisu na protokole wynikał jedynie z decyzji pozwanego, który nie uczestniczył w pracach do ich zakończenia. Jednocześnie, pozwany nie wykazał by zgłaszał uwagi co do zakresu i jakości wykonanych prac. Co istotne jak wynikało z zeznań świadków – z uwagi na wieloletnie trwanie umów łączących strony – serwisanci znali osobę pozwanego, wielokrotnie bywali na nieruchomości pozwanego. Z relacji świadków wynikało, że pozwany traktował ich jak zwykłych pracowników – zleceniobiorców, którzy mieli wykonać prace im zlecone. Pozwany nakazał im m.in. przekazanie informacji o konieczności wycinki krzewów ogrodnikowi. Nie może zatem budzić wątpliwości, że strona powodowa była uprawniona do żądania wynagrodzenia za wykonane prace.

Jednocześnie, jak wynikało z zeznań świadków usługi wykonane w dniu 12 września 2024 r. związane były z nieprawidłowym działaniem systemu alarmowego, co było skutkiem, nie jego wadliwości, lecz przyczyn leżących po stronie pozwanego. Pozwany nakazał serwisantom wyczyszczenie kamer które były wymienione przez inną niż powodowa firma, a zatem była to czynność ponadstandardowa, nadto system alarmowy był w alarmie z uwagi na to że pozwany nienależycie dbał o roślinność na nieruchomości, która nachodziła na bariery i wywoływała alarm. W tym stanie rzeczy, powodowa spółka wykonała na rzecz pozwanego usługi dodatkowe, za które należna była zapłata zgodnie z fakturą. Z treści protokołu jednoznacznie bowiem wynika, że była to usługa niestandardowa i został o tym poinformowany, a w toku procesu – poprzez zaproponowane dowody - nie wykazał by było inaczej.

Pozwany przy tym, w żaden poparty dowodami sposób, nie zakwestionował wykonania usługi i należnej kwoty. Jak wynikało z zeznań świadków, oczekiwali oni na przyjazd ogrodnika, dłużej niż na nieruchomości przebywał pozwany. Jednocześnie czas wykonania usługi w wymiarze 3 godzin roboczych, wobec uwzględnienia czasu dojazdu, wykonanych prac i oczekiwania na ogrodnika na polecenie pozwanego, nie został zaprzeczony w inny sposób niż w ramach ogólnej polemiki z żądaniem pozwu.

Wobec powyższego roszczenie zasługiwało na uwzględnienie co do kwot tytułem niezapłaconego abonamentu za okres od października 2024 do lutego 2025 r. (łącznie 570,95 zł), opłaty za interwencję z dnia 7 października 2024 r. (36,90 zł) oraz z tytułu usługi serwisowej z dnia 12 września 2024 r. (609,12 zł). Łącznie co do kwoty 1.216,97 zł.

Ponadto, co omówiono już powyżej przy uzasadnieniu oddalenia częściowo roszczenia o skapitalizowane odsetki, powód wnosił o zasądzenie skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w kwocie 83,59 zł liczonych od wymagalności poszczególnych faktur do dnia 22 maja 2025 r.

Zgodnie z art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

W fakturach dokumentujących ww. należności za abonament, interwencje i usługę serwisową wskazano daty płatności, których powód nie dochował. Wobec tego roszczenie o skapitalizowane odsetki było zasadne na podstawie art. 481 § 1 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu, poza – jak wskazano powyżej - roszczeniem w zakresie kwoty 28,96 zł, tj. odsetek skapitalizowanych od kwoty 738 zł, co do której powód cofnął powództwo.

Wobec powyższego Sąd uwzględnił roszczenie o skapitalizowane odsetki co do kwoty 54,63 zł.

Łącznie zatem zasądzono na rzecz powoda w pkt II wyroku kwotę 1.271,60 zł.

O odsetkach od tej kwoty Sąd orzekł na podstawie art. 482 k.c. tj. od dnia złożenia pozwu – 24 lipca 2025 r.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 k.p.c. oraz 99 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Strona pozwana przegrała proces w całości, wobec czego jest obowiązana zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu w całości.

Mając na uwadze rozstrzygnięcia w pkt I–III wyroku, powoda należało uznać za wygrywającego proces w 62,38 %. W zakresie cofniętego powództwa powoda należało uznać, za przegrywającego proces albowiem cofnięcie w tej części powództwa wraz ze zrzeczeniem się roszczenia, nie wynikało z faktu dokonania zapłaty tej części roszczenia pozwanego.

Powód poniósł koszty postępowania w łącznej wysokości 1.117 zł, na które złożyły się kwoty: 200 zł tytułem opłaty od pozwu, 900 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2026.215) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Pozwany poniosła koszty postępowania w łącznej wysokości 917 zł, na które złożyły się kwoty: 900 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Żądanie powoda zostało uwzględnione w 62,38 %, co Sąd ustalił porównując kwotę zasądzoną na rzecz powoda w wysokości 1.271,60 zł z kwotą pierwotnie żądaną tj. 2.038,56 zł.

Tym samym powodowi należał się zwrot poniesionych kosztów w wysokości 696,78 zł (62,38% z 1.117 zł), a pozwanemu w wysokości 344,98 zł (37,62 % z 917 zł). Po rozliczeniu powyższych kwot otrzymaną różnicę w wysokości 351,80 zł należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda, o czym orzeczono jak w pkt IV wyroku.