VIII K 934/24

WYROK Z UZASADNIENIEM

Sygn. akt: VIII K 934/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 kwietnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący sędzia Joanna Sobczak

Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Kukla-Karpus

w obecności Prokuratora ---

po rozpoznaniu dnia 29.04.2025r.

sprawy:

W. S.

s. J. i K. z domu J.

ur. (...) w T.

oskarżonego o to, że:

1. W dniu 29 marca 2024 r. w T. ul. (...) w sklepie (...) wykazując lekceważącą postawę wobec pracowników sklepu dokonał kradzieży szczególnie zuchwałej 3 szt. oleju (...) o wartości jednostkowej 34,95 zł powodując łączne straty w kwocie 104,95 zł na szkodę sklepu (...) w T. przy ul. (...),

tj. o przestępstwo określone w art. 278 § 3a kk

2. W dniu 29 marca 2024r. w T. ul. (...) w sklepie (...) kierował pod adresem pracownika ochrony P. T. groźby pozbawienia życia lub zdrowia, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,

tj. o przestępstwo określone w art. 190 § 1 kk

3. W dniu 29 marca 2024 r. w T. ul. (...) w sklepie (...) działając bez powodu, okazując przy tym rażące lekceważenie porządku prawnego, umyślnie naruszył nietykalność cielesną pracownika ochrony P. T. w ten sposób, iż w celu uniknięcia zatrzymania przez interweniującego pracownika ochrony w związku z popełnionym przestępstwem szarpał go oraz uderzył w twarz pięścią powodując otarcia naskórka i wybicie zęba,

tj. o przestępstwo określone w art. 217a kk w zw. z art. 57a kk

orzeka:

1. Oskarżonego W. S. uznaje za winnego tego, że w dniu 29 marca 2024 r. w T. ul. (...) w sklepie (...) dokonał kradzieży 3 szt. oleju (...) o wartości jednostkowej 34,95 zł powodując łączne straty w kwocie 104,95 zł na szkodę sklepu (...) w T. przy ul. (...), tj. uznaje oskarżonego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 119§1 kw i za to, na podstawie art. 119 § 1 kw wymierza mu karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin;

2. Oskarżonego W. S. uznaje za winnego tego, że w dniu 29 marca 2024 r. w T. ul. (...) w sklepie (...) działając publicznie i z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, dokonał uszkodzenia ciała pracownika ochrony P. T. w ten sposób, że szarpał go oraz uderzył pięścią w twarz powodując otarcia naskórka oraz wybicie zęba, które to obrażenie spowodowało u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała tj. narządu żucia na czas poniżej 7 dni, w rozumieniu odpowiedniego artykułu kodeksu karnego i jednocześnie kierował pod adresem P. T. groźby pozbawienia życia lub zdrowia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. uznaje oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 kk w zb. z art. 190§1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk i za to na podstawie art. 190 § 1 kk po zastosowaniu art. 37a§1 kk i art. 57a § 1 kk w zw. z art. 34 § 1, § 1a pkt 1 kk i art. 35 § 1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

3. Na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 4 i 5 kk zobowiązuje oskarżonego W. S. do wykonywania pracy zarobkowej w czasie wykonywania kary ograniczenia wolności;

4. Na podstawie art. 46 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego W. S. na rzecz pokrzywdzonego P. T. nawiązkę w kwocie 4.000 zł (cztery tysiące złotych);

5. Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VIII K 934/24

W dniu 29 marca 2024 roku w T. w sklepie (...) znajdującym się przy ul. (...) W. S. wziął z półki sklepowej 3 sztuki oleju (...) o wartości jednostkowej 34,95 zł, a następnie udał się w kierunku drzwi wejściowych celem opuszczenia sklepu bez zamiaru dokonania płatności za towar. Jego zachowanie zauważył pracownik ochrony sklepu (...), który podszedł do niego w wiatrołapie sklepu i złapał za ręce chcąc uniemożliwić mu kradzież. Wówczas W. S. upuścił oleje i zaczął się szarpać z P. T. i kierować do niego groźby pozbawienia życia i zdrowia, które wzbudziły w w/wym. uzasadnioną obawę ich spełnienia.

Dowód: zeznania świadka P. T. k. 2, płyta z zapisem monitoringu k. 45-47, protokół oględzin monitoringu k. 46-48, protokół zatrzymania osoby k. 12, 14-15,

W wyniku zdarzenia Patyk T. doznał obrażeń w postaci otarć naskórka oraz wybicia zęba, które to spowodowały u niego naruszenie czynności narządów ciała tj. narządu żucia na czas poniżej 7 dni.

Dowód: zeznania świadka P. T. k. 2, 18v, protokół oględzin osoby k. 4-7v, dokumentacja medyczna k 20, opinia sądowo – lekarska k. 41

W. S. ma 20 lat. Jest bezdzietnym kawalerem. Mieszka z rodzicami oraz rodzeństwem. Nie uczy się i nie pracuje. Pozostaje na utrzymaniu matki. W przeszłości był jeden raz karany sądownie za przestępstwo z art. 281 kk w zw. z art. 283 kk w zb. z art. 157§2 kk w zw. z art. 11 §2 kk.

Dowód: wywiad środowiskowy k. 75-76, karta karna k.25, 77

W. S. przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Wyjaśnił, że kradzieży dokonał celem odsprzedaży produktów. Wskazał, iż pieniądze te chciał przeznaczyć na pomoc rodzinie, która znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Wyraził skruchę i żal.

Wyjaśnienia oskarżonego k. 36-37, 38-39

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia złożone przez oskarżonego nie znajdując podstaw do ich kwestionowania. Znalazły one potwierdzenie w zeznaniach P. T., protokole oględzin, dokumentacji medycznej, opinii sądowo- lekarskiej, płycie z zapisem monitoringu i protokole oględzin monitoringu.

Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka P. T. albowiem były one logiczne oraz spójne, a także korespondowały z protokołem oględzin, dokumentacją medyczną, opinią sądowo- lekarską, dowodem w postaci płyty z zapisem monitoringu i protokołem oględzin monitoringu, a nadto z wyjaśnieniami oskarżonego. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia wiarygodności relacji tego świadka

Sporządzoną w sprawie opinię sądowo – lekarską sąd ocenił jako rzetelną, pełną i niesprzeczną.

Sąd dał również wiarę pozostałym dowodom m.in. z dokumentów i protokołów zebranych w toku postępowania przygotowawczego uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując powodów do poddania w wątpliwość ich autentyczności. Nadto zostały one sporządzone przez osoby uprawnione, zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich autentyczności. Walor wiarygodności należało nadać również dokumentacji medycznej, gdyż została sporządzona przez uprawniony podmiot, zgodnie z procedurą. Za niebudzącą wątpliwości Sąd uznał także informację dot. karalności oskarżonego.

W. S. został oskarżony o popełnienie czynów z art. 278 § 3a kk, z art. 190 § 1 kk oraz z art. 217a kk w zw. z art. 57a kk

Kradzież szczególnie zuchwała została zdefiniowana w przepisie art. 115 § 9a pkt 1 i 2 k.k. Znamieniem kwalifikującym, odróżniającym kradzież szczególnie zuchwałą od kradzieży w typie podstawowym jest zachowanie sprawcy, który wykazuje postawę lekceważącą lub wyzywającą wobec posiadacza rzeczy lub innych osób lub gdy sprawca używa przemocy innego rodzaju niż przemoc wobec osoby, w celu zawładnięcia mieniem. Jest to także kradzież mienia ruchomego znajdującego się bezpośrednio na osobie lub w noszonym przez nią ubraniu albo przenoszonego lub przemieszczanego przez tę osobę w warunkach bezpośredniego kontaktu lub znajdującego się w przedmiotach przenoszonych lub przemieszczanych w takich warunkach.

Zdaniem Sądu oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 278 § 3a k.k. Kradzież szczególnie zuchwała, jak wskazuje Sąd Najwyższy, wiąże się z jawnością działania sprawcy, gwałtownością, a także wykorzystaniem zaskoczenia pokrzywdzonego (wyrok SN z 11.10.2001 r., III KKN 30/99, LEX nr 51611). Przekładając powyższe na kanwę niniejszej sprawy nie sposób jest zauważyć takich cech w zachowaniu oskarżonego, który biorąc olej z półki sklepowej był przekonany, że nikt tego nie zauważył i chciał po prostu opuścić sklep z towarem nie płacąc za niego. Oskarżony w swoim zachowaniu nie wykazywał się zuchwałością podejmowanego działania. Nie działał gwałtownie, nie wykorzystał również elementu zaskoczenia czy zastraszenia innej osoby celem zabrania towaru. Dopiero jego próba opuszczenia sklepu z towarem, za który nie zamierzał zapłacić, została dostrzeżona przez ochronę sklepu. O tym, że oskarżony miał dopuścić się kradzieży szczególnie zuchwałej nie może też sama w sobie przesądzać okoliczność, że werbalnie przyznał się on do tego zarzutu. W. S. przyznał się po prostu do zaboru produktów spożywczych, gróźb i uszkodzenia ciała pracownika ochrony sklepu. Wysoce wątpliwie jest czy faktycznie rozróżnia on znamiona zwykłej kradzieży i kradzieży szczególnie zuchwałej. Zauważyć też należało, że w opisie czynu zarzuconego oskarżonemu również nie wskazano na czym ta „szczególna zuchwałość” w jego zachowaniu miałaby polegać.

W konsekwencji Sąd przyjął, że W. S. dopuścił się kradzieży zwykłej. Z uwagi zaś na wartość skradzionego towaru - 104,95 zł, jego zachowanie należało zakwalifikować jako wykroczenie z art. 119 § 1 kw, co sąd uczynił.

Odnośnie zarzutów postawionych oskarżonemu w punkcie 2 i 3 aktu oskarżenia, Sąd przyjął, że opisane tam zachowania stanowiły jeden czyn zabroniony, który należało zakwalifikować z art. 157 § 2 kk w zb. z art. 190§1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk.

Przestępstwo z art. 157 § 2 kk polega na spowodowaniu naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającego nie dłużej niż 7 dni.

Przestępstwo z art. 190§1 kk penalizuje zachowanie polegające na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Dla jego bytu nie jest istotny rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi ani cel, w jakim to czyni, a nawet rzeczywisty zamiar spełnienia groźby. Może być ona wyrażona przez każde zachowanie się sprawcy (zapowiedź słowna, zawarta w piśmie, wyrażona gestem), jeżeli uzewnętrznia ono w sposób niewątpliwy groźbę popełnienia przestępstwa (wyr. SN z 24 VIII 1987 r., I KR 225/87, OSNKW 1988, nr 3, poz. 21). Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Znamię wzbudzenia obawy należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia realnego niebezpieczeństwa spełnienia groźby. Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 kk wystarczy wykazać, iż groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia i zweryfikować to obiektywnie (przez sąd), czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać (wyr. SN z 17 V 1997 r., II KKN 171/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 10; por. A. Marek, Komentarz do art. 190 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553) [w:] Kodeks karny. Komentarz, A. Marek, LEX, 2007, wyd. IV, wyrok SA w Krakowie z 4 lipca 2002 r. II AKa 163/2002, KZS 2002, z. 7-8, poz. 44).

W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonego niewątpliwie wyczerpywało znamiona występku z art. 157 § 2 kk w zb. z art. 190§1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk ponieważ, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym z opinii sądowo – lekarskiej, dokonał on uszkodzenia ciała pracownika ochrony P. T. w ten sposób, że szarpał go oraz uderzył pięścią w twarz powodując otarcia naskórka oraz wybicie zęba, które to obrażenie spowodowało u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała tj. narządu żucia na czas poniżej 7 dni i jednocześnie kierował pod adresem P. T. groźby pozbawienia życia lub zdrowia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.

Sąd przyjął, że działanie oskarżonego wyczerpywało znamię występku o charakterze chuligańskim, gdyż działał on publicznie, bez powodu i okazując przy tym rażące lekceważenie porządku prawnego, dopuszczając się uszkodzenia ciała i gróźb wobec P. T..

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, działanie „publicznie” w rozumieniu art. 115 § 21 kk zachodzi, gdy ze względu na miejsce działania bądź na okoliczności i sposób działania sprawcy jego zachowanie stanowiące umyślny zamach na jedno z dóbr wymienionych w tym przepisie, jest lub może być dostrzegalne dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca, mając świadomość tej możliwości, co najmniej się na to godzi, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego. Samo dokonanie czynu w miejscu publicznym nie wystarcza do ustalenia działania „publicznie”. (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - II Wydział Karny z dnia 23 stycznia 2015 r.II AKa 207/14, KZS 2015 nr 4, poz. 86, Legalis).

Zdaniem Sądu, sklep, na terenie którego doszło do zdarzenia w pełni wyczerpuje znamię działania „publicznie”, gdyż, np. działanie to mogło być obserwowane przez bliżej nieokreśloną ilość osób tam przebywających.

Sąd mając na względzie dyrektywy określone w art. 33 kw, wymierzył W. S. za przypisane mu w punkcie 1 wyroku wykroczenie karę 1 miesiąca ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin, uznając taką karę za adekwatną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego czynu.

Z kolei za przestępstwo przypisane oskarżonemu w punkcie 2 wyroku sąd w oparciu o dyrektywy z art. 53 kk wymierzył - po zastosowaniu art. 37a§1 kk i art. 57a § 1 kk - karę 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym

Jako okoliczności łagodzące przy wymiarze w/wym. kar jednostkowych sąd uwzględnił przyznanie się do winy i młody wiek oskarżonego.

Z drugiej jednak strony jako okoliczności obciążające przy wymiarze w/wym. kar jednostkowych sąd potraktował uprzednią karalność oskarżonego i znaczny stopień agresji w stosunku do pokrzywdzonego.

Zdaniem Sądu tak ukształtowane kary jednostkowe odpowiadają stopniowi winy oskarżonego i niewątpliwie stopniowi szkodliwości społecznej przypisanego mu wykroczenia i przestępstwa, jak również uwzględniają potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, co także stanowi cel kary i wprowadza przekonanie o jej nieuchronności. Brak poszanowania dla porządku prawnego, którym wykazał się oskarżony, świadczy o niezrozumieniu norm społecznych i prawnych, a nawet swojego rodzaju niedojrzałości społecznej. Sąd stanął na stanowisku, że wobec takich właśnie sprawców adekwatną dolegliwością będzie konieczność wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. Oskarżony jest osobą młodą, zdrową, nie ma nikogo na utrzymaniu, powinien zatem podołać temu obowiązkowi i pogodzić go z pracą zarobkową.

Sąd uznał również, iż zasadnym zarówno wychowawczo jak i prewencyjnie będzie zobowiązanie oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności (punkt 3 wyroku). Oskarżony utrzymywał co prawda, że nie jest w stanie znaleźć pracy, dlatego zdecydował się na desperacki krok i dokonał kradzieży, jednakże wywiad środowiskowy dostarczył sądowi wiadomości, iż oskarżony nie podejmował nawet próby znalezienia pracy, przede wszystkim nie zarejestrował się nawet w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Wobec tych ustaleń sąd uznał, że obowiązek podjęcia pracy zarobkowej spełni istotną funkcję resocjalizacyjną, w tym w szczególności poszanowania cudzej własności oraz konieczności samodzielnego i uczciwego utrzymywania się. Ponadto, środek ten spełni funkcję zapobiegawczą, ponieważ zmniejsza ryzyko powrotu do przestępczego procederu w czasie wykonywania kary. W ocenie sądu, codzienne obowiązki związane z legalnym zatrudnieniem, w połączeniu z wykonywaniem kary ograniczenia wolności, zwiększają szansę na trwałą zmianę postawy oskarżonego.

W punkcie 4-tym wyroku sąd na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego P. T. w kwocie 4.000 zł mając na uwadze stopień zawinienia oskarżonego, okoliczności jego działania, jak i charakter czynu popełnionego na szkodę pokrzywdzonego.

Uwzględniając sytuację finansową oskarżonego, który pozostaje bezrobotny Sąd zwolnił go od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa.