I C 380/25

Sygn. akt: I C 380/25 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

sędzia Anna Wołujewicz

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Joanna Mucha

po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w U.

przeciwko S. X.

o zapłatę

1. oddala powództwo,

2. zasądza od powoda Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w U. na rzecz pozwanej S. X. kwotę 287,00zł (dwieście osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 380/25

Powód Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. w U. wniósł przeciwko S. X. pozew o zapłatę kwoty 537,15 zł. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że bezsporne jest, że dostarczał wodę i odbierał ścieki. Pomimo obowiązku odpłatności za usługi świadczone z dostawą wody i odbiorem ścieków przez powoda, pozwana tej należności nie zapłaciła. W pozwie wyjaśniono również, że pozwana nie wywiązała się z § 4 umowy z dnia 24 marca 2015 r., pkt 2 z którego wynika, że winna dokonać zapłaty a potem dochodzić swoich racji, nadal nie płaciła zobowiązania, ponieważ nie zgadzała się z wystawioną fakturą, w związku z czym zdaniem powoda pozew jest konieczny i uzasadniony.

W dniu 24 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt I Nc 172/25 Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Człuchowie wydał nakaz zapłaty w którym uwzględnił powództwo w całości.

Pismem z dnia 23 lipca 2025 r. pozwana, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła sprzeciw od ww. nakazu, w którym domagała się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Podniosła zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem z upływem 6 września 2024 r. powołując się na art. 555 w zw. z art. 554 k.c., zgodnie z którym roszczenie zgłaszane przez powoda ulega przedawnieniu po upływie dwóch lat od daty wymagalności. Pozwana nie zaprzeczyła temu, że powód dostarczał jej wodę. Wyjaśniła jednakże, że zapłata należności z przedmiotowej faktury nie nastąpiła, albowiem faktura jest wysoce niejasna i nie odpowiada też możliwemu, rzeczywistemu zużyciu wody i odprowadzeniu ścieków. W uzasadnieniu wskazała, że w fakturze umieszczony jest stan zużycia wody z poprzedniego odczytu, który miał być 10 sierpnia 2022 r. – 512 m 3 i ostatniego odczytu w dniu następnym – 509 m 3 . Zużycie wody, według odczytów, zmalało , cofnęło się o 3 m 3 , a pozwana została obciążona zużyciem wody w bardzo wysokiej ilości 40 m 3 . Według pozwanej próby wyjaśnienia tej sytuacji nie przyniosły żadnych rezultatów, powód starał się powyższą sytuację wyjaśnić wadą licznika, który jednak ostatecznie okazał się należycie funkcjonującym. Pozwana wyjaśniła również, że wraz z rodziną w sierpniu 2022 r. i miesiącach wcześniejszych w zasadzie nie przebywała w mieszkaniu i zużycie wody było niewielkie. Faktura z maja 2022 r. opiewała na zużycie wody w ilości 4 m 3 , a z czerwca 2022 r. 1 m 3.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 24 marca 20215 r. powód Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. w U. zawarł z pozwaną S. X. umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Zgodnie z § 4 umowy rozliczenia za usługi świadczone przez powoda z odbiorcą usług odbywać się miały się na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków, według wskazanych zasad:

1. przyjęto 1 miesięczny okres obrachunkowy

2. ilość wody pobranej przez odbiorcę miała być ustalana na podstawie wskazań wodomierza głównego

3. ilość odprowadzanych ścieków miała być ustalana w oparciu o wskazanie urządzenia pomiarowego, a w przypadku braku urządzenia pomiarowego ilość odprowadzanych ścieków jako równą ilości wody pobranej

4. powód miał obowiązek wystawiać faktury za świadczone usługi, po dokonaniu odczytu wodomierza głównego

5. odbiorca usług miał obowiązek dokonać zapłaty za dostarczaną wodę i odprowadzone ścieki w terminie określonym w fakturze, który nie mógł być krótszy niż 14 dni od daty jej wysłania lub dostarczenia w inny sposób

Zgłoszenie przez odbiorcę zastrzeżeń do wysokości faktury miało nie wstrzymywać obowiązku jej zapłaty

W przypadku niesprawności wodomierza głównego, ilość pobranej wody zobowiązano się ustalić na podstawie średniego zużycia wody w okresie 3 miesięcy przed stwierdzeniem niesprawności wodomierza, a gdy nie jest to możliwe – na podstawie średniego zużycia wody w analogicznym okresie roku poprzedniego, lub iloczynu średniomiesięcznego zużycia wody w roku poprzednim i liczby miesięcy niesprawności wodomierza.

bezsporne, ponadto dowód: umowa k. 20-21

W dniu 23 sierpnia 2022 r. powód wystawił fakturę nr (...) na kwotę 518 zł. W fakturze wskazano, że została sporządzona na podstawie odczytu z przyłącza (...) z dnia10 sierpnia 2022, gdzie dokonano odczytu zużycia wody w ilości 512 m 3, a w dniu 11 sierpnia 2022 r. dokonano odczytu w ilości 509 m 3.

dowód: faktura k. 10

Pozwana zakwestionowała podstawy do wystawienia faktury, nie zgodziła się, z ilością dostarczanej wody. Po zgłoszeniu reklamacji w tym zakresie, została sporządzona ekspertyza co do prawidłowości działania licznika głównego w mieszkaniu pozwanej.

bezsporne

Sąd zważył co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c., to na stronie powodowej spoczywa obowiązek udowodnienia zarówno zasadności, jak i wysokości określonej wierzytelności, albowiem ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 roku, III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie a nie obowiązek dopuszczenia dalszych jeszcze, niewskazanych przez żadną ze stron dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia ( art. 316 § 1 in principio k.p.c. ). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków. Podkreślić należy, że pozwana nie kwestionowała, że strony łączyła umowa na którą powołał się powód, jednak kwestionowała ilość dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków jaką została obciążona na podstawie faktury dołączonej do pozwu. W związku z powyższym to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że pozwanej dostarczył wodę i odprowadził ścieki w ilości jaka została wskazana w fakturze na której oparł swoje roszczenie. Powód na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. podkreślał, że zasadność roszenia wynika wprost z zawartej umowy, albowiem kwota dochodzona pozwem została naliczona w zgodzie z obowiązującą umową.

Podkreślić należy, że zgodnie z § 4 umowy rozliczenia za świadczone przez powoda z odbiorcą usług miały odbywać się na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków, według wskazanych zasad:

1. przyjęto 1 miesięczny okres obrachunkowy

2. ilość wody pobranej przez odbiorcę zobowiązano się ustalić na podstawie wskazań wodomierza głównego

3. ilość odprowadzanych ścieków zobowiązano się ustalić w oparciu o wskazanie urządzenia pomiarowego, a w przypadku braku urządzenia pomiarowego ilość odprowadzanych ścieków jako równą ilości wody pobranej

4. powód miał obowiązek wystawić faktury za świadczone usługi, po dokonaniu odczytu wodomierza głównego

5. odbiorca usług miał obowiązek dokonać zapłaty za dostarczaną wodę i odprowadzone ścieki w terminie określonym w fakturze, który nie mógł być krótszy niż14 dni od daty jej wysłania lub dostarczenia w inny sposób

Zgłoszenie przez odbiorcę zastrzeżeń do wysokości faktury nie wstrzymywało obowiązku jej zapłaty.

W przypadku niesprawności wodomierza głównego, ilość pobranej wody zobowiązano się ustalić się na podstawie średniego zużycia wody w okresie 3 miesięcy przed stwierdzeniem niesprawności wodomierza , a gdy nie jest to możliwe – na podstawie średniego zużycia wody w analogicznym okresie roku poprzedniego , lub iloczynu średniomiesięcznego zużycia wody w roku poprzednim i liczby miesięcy niesprawności wodomierza .

Wskazać należy, że zgodnie z umową pozwana powinna być obciążona za ilość wody pobranej na podstawie wskazań wodomierza głównego. Według powoda s twierdzono, że licznik główny nie pracował prawidłowo, w związku z tym z uwagi na zapisy umowy fakturę wystawiono się na podstawie średniej z ostatnich trzech miesięcy. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa faktura nie dotyczyła danych z licznika tylko wyliczenia na podstawie ostatnich trzech miesięcy zużycia wody. Podkreślić jednak należy, że pozwana zakwestionowała okoliczność aby licznik działał nieprawidłowo, podkreślała, że ekspertyza przeprowadzana na wniosek powoda potwierdziła, że licznik działał prawidłowo. W związku z powyższym kwestią sporną była okoliczność czy licznik działał nieprawidłowo przed wystawieniem przedmiotowej faktury. Okoliczność tę powinien wykazać powód. Istotną okolicznością było również ustalenie od kiedy licznik działał nieprawidłowo. Z uwagi na fakt, że powód nie powołał żadnych dowodów wykazujących powyższe fakty, należało uznać, że okoliczność ta nie została przez niego wykazana. W związku z powyższym biorąc pod uwagę treść § 4 umowy należało uznać, że faktura została wystawiona nieprawidłowo, albowiem ilość wody pobranej ustalono w oparciu o średnie zużycie a nie w oparciu wskazania wodomierza głównego. Jednakże w przeciwieństwie do twierdzeń powoda przedstawionych na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r., który podkreślał, że faktura nie dotyczy danych z licznika tylko wyliczona została na podstawie ostatnich trzech miesięcy ( por. wyjaśnienia powoda 00:06:05), z faktury powyższa okoliczność nie wynika ( dowód: faktura k. 10). Z faktury wynika wprost, że została sporządzona na podstawie odczytu z przyłącza. Wpisano, że w dniu 10 sierpnia 2022 dokonano odczytu zużycia wody w ilości 512 m 3, a w dniu 11 sierpnia dokonano odczytu w ilości 509 m 3. Brak jest jakiejkolwiek informacji aby fakturę wystawiono na podstawie średniego zużycia wody.

W związku z powyższym przedmiotowe powództwo jako niewykazane należało oddalić. Nadmienić należy, że postanowieniem z dnia 14 stycznia 2026 r. zakreślono powodowi termin do złożenia pisma procesowego zawierającego ostateczne stanowisko w sprawie ze wskazaniem wszystkich twierdzeń i dowodów pod rygorem pominięcia. Termin upłynął bezskutecznie.

O kosztach Sąd orzekła na podstawie art. 98 k.p.c., z którego wynika, iż obowiązek poniesienia kosztów sądowych ciąży na stronie przegrywającej sprawę.