I C 345/25

Sygn. akt: I C 345/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 czerwca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

sędzia Anna Wołujewicz

Protokolant:

starszy sekretarz sądowy Joanna Mucha

po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w B.

przeciwko E. U.

o zapłatę

1. zasądza od pozwanego E. U. na rzecz powoda (...) S.A. z siedzibą w B. kwotę 92.845,78zł (dziewięćdziesiąt dwa tysiące osiemset czterdzieści pięć złotych siedemdziesiąt osiem groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 89.999,93zł (osiemdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych dziewięćdziesiąt trzy grosze) od dnia 4 października 2024 roku do dnia 26 czerwca 2026 roku;

2. należność zasądzoną w punkcie 1 (pierwszym) wyroku wraz z odsetkami, tj. kwotę 124.964,65zł (sto dwadzieścia cztery tysiące dziewięćset sześćdziesiąt cztery złote sześćdziesiąt pięć groszy) rozkłada na 63 miesięczne raty, pierwsze 62 raty w wysokości 2.000zł (dwa tysiące złotych) każda rata i ostatnia 63 rata w wysokości 964,65zł (dziewięćset sześćdziesiąt cztery złote sześćdziesiąt pięć groszy), płatnych do 15-tego dnia każdego miesiąca, poczynając od miesiąca następnego od tego, w którym niniejszy wyrok się uprawomocni, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie nieuiszczenia poszczególnych rat w terminie, od dnia wymagalności każdej raty do dnia zapłaty, z tym że opóźnienie w zapłacie którejkolwiek z rat spowoduje wymagalność całego nieuiszczonego roszczenia;

3. w pozostałym zakresie powództwo oddala;

4. nie obciąża pozwanego E. U. kosztami procesu.

Sygn. akt I C 345/25

Powód (...) S.A. z siedzibą w B. wniósł przeciwko pozwanemu E. U. pozew o zapłatę kwoty 92.845,78 zł., w tym kwoty 89.999,93 zł. z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 4 października 2024 roku oraz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż na podstawie umowy nr (...) z dnia 20 czerwca 2022 roku udzielił pozwanemu kredytu, przy czym pozwany zobowiązał się do jego spłaty. E. U. nie wywiązał się jednak z obowiązku zapłaty, w związku z czym powód wezwał go do uregulowania całego przeterminowanego zadłużenia spełniając przy tym wymóg wynikający z art. 75 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe. Strona pozwana była jednak bierna wobec ciążącego na niej zobowiązania, w związku z czym umowa została wypowiedziana w dniu 5 sierpnia 2024 r. Powód podkreślił, iż na dochodzoną pozwem kwotę składają się: kwota 89.999,93 zł tytułem kapitału, kwota 2.845,85 zł tytułem odsetek umownych naliczanych od kapitału od dnia 25 grudnia 2023 r. do dnia poprzedzającego dzień wymagalności roszczenia tj 3 października 2024 r. Powód wskazał, że roszczenie objęte przedmiotowym pozwem stało się wymagalne w dniu 4 października 2024 r.

Pozwany E. U. uznał roszczenie w całości i zgodził się z twierdzeniami powoda zawartymi w pozwie. Przyznał, że nie płacił rat ponieważ stracił pracę, którą miał za granicą, a później nie dawał rady spłacać. Z uwagi na swoją sytuację wniósł o rozłożenie dochodzonej pozwem kwoty na raty w wysokości do 2.000zł. Wyjaśnił, że aktualnie pracuje za granicą, ma wynagrodzenie w wysokości 8.000zł., z tych pieniędzy płaci za mieszkanie i przeznacza na utrzymanie łącznie 1.000 euro. Ma na utrzymaniu 5 letnią córkę i partnerkę, które mieszkają w Polsce i z nimi prowadzi gospodarstwo domowe. Córka ma 5 lat. Partnerka pracuje, ma dochód około 4.000zł. oraz 800 plus. Wyjaśnił, że mieszkają w D. w mieszkaniu po teściowej. Wyjaśnił również, że w okresie gdy stracił pracę jego partnerka nie pracowała, pracował tylko sam.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 20 czerwca 2022 roku (...) S.A. z siedzibą w B. udzielił pozwanemu E. U. kredytu w łącznej wysokości 100.560,11 zł na okres do dnia 15 czerwca 2030 roku. Spłatę zobowiązania rozłożono na 96 miesięcznych raty w wysokości po 1.715,30 zł, płatnych do 15 dnia każdego miesiąca.

bezsporne, nadto dowód: umowa pożyczki gotówkowej k. 14-16 ,

Pozwany początkowo spłacał zobowiązanie wynikające z umowy. Jednak z powodu utraty pracy jak i trudnej sytuacji rodzinnej, zaprzestał regularnej spłaty zobowiązania.

bezsporne, nadto wyjaśnienia pozwanego na rozprawie w dniu 10.06.2026r. w okresie od 00:01:14

Z uwagi na fakt, że pozwany nie wywiązał się z obowiązku zapłaty, bank pismem z dnia 26 czerwca 2024 r. wezwał stronę pozwaną do uregulowania całego przeterminowanego zadłużenia pod rygorem wypowiedzenia oraz poinformował o możliwości restrukturyzacji. Z uwagi na fakt, że pozwany nie spłacił należności powód pismem z dnia 5 sierpnia 2024 r. wypowiedział umowę.

bezsporne, ponadto dowód: pismo k. 24, k.28, potwierdzenie doręczenia k. 25-27

Pozwany po podpisaniu ww. umowy stracił prace, którą wykonywał za granicą. Następnie problemy finansowe spowodowały, że nie miał możliwości regulowania rat wynikających z umowy kredytu w terminie. Na utrzymaniu miał 5 letnią córkę i niepracująca partnerkę, które mieszkają w Polsce i z nimi prowadził gospodarstwo domowe. Aktualnie pracuje za granicą, ma wynagrodzenie w wysokości 8.000zł., za mieszkanie i na utrzymanie przeznacza łącznie ok. 1.000 euro, jego partnerka pracuje, ma dochód około 4.000zł. oraz 800 plus.

bezsporne, nadto wyjaśnienia pozwanego na rozprawie w dniu 10.06.2026r. w okresie od 00:01:14

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.

W niniejszej sprawie stan faktyczny był w zasadzie bezsporny. Pozwany uznał powództwo, nie kwestionował faktu, iż zawarł z powodem przedmiotową umowę kredytu. Przyznał, iż zaprzestał spłaty, jednak wpływ na to miała jego sytuacja osobista i majątkowa. Po podpisaniu ww. umowy stracił prace. Obecnie pracuje za granicą, ma dochód średnio 8.000 zł miesięcznie, jego partnerka z która prowadzi gospodarstwo domowe aktualnie pracuje, ma dochód ok. 4.000 zł. oraz 800 plus. Wyjaśnił również, że na utrzymaniu ma 5 letnia córkę.

Z treści art. 229 k.p.c. wynika, że nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Za „fakty przyznane" rozumie się w nauce i praktyce fakty twierdzone przez jedną stronę i potwierdzone, jako zgodne z prawdą, przez stronę przeciwną w drodze wyraźnego oświadczenia wiedzy (przyznania) złożonego w toku (w każdym stadium) postępowania.

W ocenie Sądu uznanie powództwa przez pozwanego jest skuteczne, albowiem nie stoi w sprzeczności z prawem ani zasadami współżycia społecznego, nie zmierza również do obejścia prawa.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o dowody przedstawione przez powoda oraz oświadczenie pozwanego, Sąd uwzględnił powództwo – wobec uznania roszczenia – i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 92.845,78zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 89.999,93zł od dnia 4 października 2024 roku do dnia 26 czerwca 2026 roku;

Zgodnie z treścią art. 320 k.p.c. w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Takie wypadki zachodzą, jeżeli ze względu na stan majątkowy, rodzinny, zdrowotny spełnienie świadczenia przez pozwanego niezwłoczne lub jednorazowe spełnienie zasądzonego świadczenia przez pozwanego byłoby niemożliwe lub bardzo utrudnione albo narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody (porównaj: J. Gudowski, w: T. Ereciński (red.), Kodeks, t. II, 2012, s. 35; A. Jakubecki, w: H. Dolecki, T. Wiśniewski (red.), Kodeks, t. I, 2011, s. 1014; zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23-06-1972 r., I CR 599/71; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09-04-2015 r., II CSK 409/14, Legalis).

Nadto podkreślić należy, iż rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty ma ten skutek, że wierzycielowi nie przysługują odsetki od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat ( uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z dnia 22 września 1970 roku, III PZP 11/70, OSNC 1971, nr 4, poz. 61). W związku z powyższym w tej części powództwo podlegało oddaleniu .

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, zasądzone roszczenie na mocy art. 320 k.p.c. należało rozłożyć na raty, z uwagi na trudną sytuację materialną i rodzinną pozwanego. Niezastosowanie w tym wypadku przepisu art. 320 k.p.c. mogłoby narazić pozwanego oraz jego bliskich na niepowetowaną szkodę. Zauważyć należy, że zaprzestanie spłacania zobowiązania wynikającego z przedmiotowej umowy pożyczki spowodowane było tym, iż znalazł się pozwany w trudnej sytuacji majątkowej.

W tej sytuacji niezastosowanie – zgodnie z wnioskiem pozwanego – rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty mogłoby narazić pozwanego i jego rodzinę na znaczną szkodę. Strona powodowa nie zakwestionowała stanowiska pozwanego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozłożył spłatę zasądzonego roszczenia wraz z odsetkami w łącznej kwocie 124.964,65zł na 63 miesięczne raty, pierwsze 62 raty w wysokości 2.000zł każda rata i ostatnia 63 rata w wysokości 964,65zł, płatnych do 15-tego dnia każdego miesiąca, poczynając od miesiąca następnego od tego, w którym wyrok się uprawomocni, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie nieuiszczenia poszczególnych rat w terminie, od dnia wymagalności każdej raty do dnia zapłaty, z tym że opóźnienie w zapłacie którejkolwiek z rat spowoduje wymagalność całego nieuiszczonego roszczenia;

Sąd odstąpił również od obciążenia pozwanego kosztami procesu.

Zgodnie z treścią art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten ustanawia zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Jest rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzającej, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Nie konkretyzuje on pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawia ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi ( porów. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1973 r., II CZ 210/73, LEX nr 7366). Sąd bierze pod uwagę przesłanki związane z samym przebiegiem postępowania oraz dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony.

Biorąc pod uwagę, że pozwany uznał powództwo na pierwszej rozprawie, oraz wyjaśnił przyczyny zaprzestania spłaty zobowiązania wynikającego z przedmiotowej umowy oraz uwzględniając jego sytuację rodzinną i majątkową, Sąd odstąpił od obciążenia pozwanego kosztami procesu.