I C 119/26

Sygn. akt: I C 119/26 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 sierpnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia Sylwia Piasecka

Protokolant:

sekretarz sądowy G. 1. - (...)

po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2026 roku w E.

na rozprawie

sprawy

z powództwa T. H. (1)

przeciwko (...) S.A. z siedzibą we T.

o zapłatę

1. oddala powództwo,

2. zasądza od powódki T. H. (1) na rzecz pozwanego (...) S.A. z siedzibą we T. kwotę 3.617,00 zł (słownie: trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 119/26 upr

Powód – T. H. (1), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła pozew przeciwko (...) Bank S.A. z siedzibą we T. o zasądzenie na rzecz powódki od pozwanego kwoty 14.667,07 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 21 października 2025 roku do dnia zapłaty (data wymagalności roszczenia – 21 października 2025 roku) oraz o zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami, o których mowa w art. 98 § 1 1 kpc od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wskazała, że powódka zawarła z pozwanym umowy kredytu konsumenckiego nr (...) z dnia 13 maja 2022 roku, nr (...) z dnia 18 listopada 2022 roku i umowę nr (...) z dnia 11 maja 2023 roku. Umowy te przewidywały skredytowanie przez pozwaną pozaodsetkowych kosztów tegoż kredytu (tj. opłacenie ich jednorazowo w dniu zawarcia umowy z uzyskanych na jej podstawie przez powódkę środków pieniężnych i ich późniejszą spłatę w ramach spłaty tegoż kredytu), czego skutkiem było naliczenie od odpowiadającej im kwoty kredytu odsetek kapitałowych.

Opisana powyżej konstrukcja stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k polegająca na zastosowaniu stopy oprocentowania kredytu do kwoty wyższej niż kwota wypłacona na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu konsumenckiego, a przez to niezasadne naliczenie przez kredytodawcę odsetek od pozaodsetkowych kosztów kredytu i uwzględnieniu ich sumy podczas obliczeń koniecznych do ustalenia wysokości całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, jak i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (dalej zwanej (...)). Podkreślił, że co do zwrotu kwota wypłacona użytego w art. 5 pkt 10 u.k.k. konieczne jest wskazanie, iż należy go rozumieć przez pryzmat innych definicji ustawowych zawartych w u.k.k. - przede wszystkim poprzez definicję całkowitej kwoty kredytu (art. 5 pkt 7 u.k.k) oraz definicję (...) (art. 5 pkt 12 u.k.k.) - a także postanowień ust. 1 oraz ust. 4 pkt 1 załącznika nr 4 do u.k.k. Definicja całkowitej kwoty kredytu wskazuje, iż należy przez to pojęcie rozumieć maksymalną kwotę wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, sumę wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt.

Natomiast definicja (...) stanowi, że pojęcie to oznacza całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym. Jednym z elementów wzoru służącego do obliczenia (...) i zamieszczonego w ust. 1 załącznika do u.k.k. nr 4 jest pozycja Ck, pod którą należy podstawić wartość kwoty wypłaty, która jest zdefiniowana w ust. 4 pkt 1 wspomnianego załącznika (jeżeli umowa o kredyt daje konsumentowi swobodę dokonywania wypłat, przyjmuje się, że całkowita kwota kredytu została wypłacona od razu i w całości.

W świetle powyższych definicji oczywiste jest zatem, iż suma wszystkich wypłat, będąca kwotą wypłaconą w świetle art. 5 pkt 10 u.k.k., nie może być wyższa od kwoty udostępnionej (czyli całkowitej kwoty kredytu).

Powód wskazał nadto, że znaczenie zwrotu kredytowane koszty kredytu, użytego przez polskiego ustawodawcę w definicji całkowitej kwoty kredytu, nie jest równoznaczne z naliczaniem odsetek od tejże kwoty. Kredytowanie kosztów kredytu nie może być utożsamiane ze znaczeniem terminu kredyt użytego w art. 3 ust. 1 u.k.k. w zw. art. 3 ust. 2 pkt 2 u.k.k., gdyż w wyniku takiej wykładni za kwotę udostępnioną kredytobiorcy w świetle art. 5 pkt 7 u,k.k. należałoby uznać kwotę rzeczywiście udostępnioną kredytodawcy powiększoną o skredytowane koszty kredytu, co byłoby wprost niezgodne zarówno z orzecznictwem TSUE, jak i SN. Uwzględniając zaś przeprowadzone wyżej rozważania dotyczące definicji stopy oprocentowania kredytu zawartej w art. 5 pkt 10 u.k.k oczywiste staje się, że ustawodawca używając pojęcia kredytowane koszty kredytu ma na myśli sytuację, w której mimo iż koszty kredytu zostają skredytowane przez kredytodawcę, to nie są od nich naliczane odsetki. Natomiast w treści przywołanych wyżej umów kredytu konsumenckiego nie uwzględniono również w całkowitym koszcie kredytu opłaty za skorzystanie z pakietu usług bankowych. O niezgodności tejże praktyki z u.k.k. świadczy argumentacja analogiczna do tej przedstawionej przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w decyzji z dnia 30 grudnia 2021 roku, nr (...)17-(...) wydanej w sprawie dotyczącej pozwanego „Bank, podając informację o całkowitym koszcie kredytu w umowie, powinien zatem wziąć pod uwagę warunki tej konkretnej umowy. Jeżeli umowa kredytu przewiduje, że konsument ponosi koszty usług dodatkowych, należy wziąć je pod uwagę w informacji o całkowitym koszcie kredytu, Konsument wybierając bowiem ten wariant kredytu zmuszony jest ponieść te koszty, a zatem są one nierozerwalnie związane z tym konkretnym kredytem. Zawarcie umowy kredytu w wariancie z ubezpieczeniem nie jest możliwe bez poniesienia kosztów usługi dodatkowej ubezpieczenia. Bardzo wyraźnego podkreślenia wymaga także fakt, że świadczenie usługi dodatkowej w postaci ubezpieczenia nie miałoby sensu, gdyby konsumentowi nie został udzielony kredyt, co wskazuje na ścisłe, funkcjonalne powiązanie obu oferowanych produktów. Dlatego, gdy konkretna umowa kredytu przewiduje obowiązek zapłaty składki ubezpieczeniowej, wówczas - ponieważ poniesienie tego kosztu jest niezbędne do zawarcia tej konkretnej umowy kredytu w wariancie z ubezpieczeniem - składka ta powinna z jednej strony stanowić element całkowitego kosztu kredytu, a z drugiej zostać wyłączona z całkowitej kwoty kredytu”.

Jej skutkiem jest zaś błędne wskazanie całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta oraz rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania kredytu, co stanowi kolejne naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.

W związku z powyżej opisanym powyżej naruszeniem przepisów u.k.k. powód osobiście złożył pozwanemu oświadczenie o skorzystaniu z uprawnienia przewidzianego w art. 45 ust. 1 u.k.k., tj. uprawnienia do zwrotu kredytu na rzecz pozwanego bez odsetek i innych kosztów kredytu. Skutkiem złożenia wspomnianego oświadczenia było powstanie wierzytelności mających swoją podstawę w art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 i 2 k.c. w zakresie wszystkich uiszczonych przez powoda kosztów kredytu wynikających z tejże umowy.

Powód podkreślił, że w orzecznictwie sądów powszechnych ugruntował się pogląd, że przez wykonanie umowy o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. należy rozumieć spełnienie przez strony umowy wszystkich świadczeń, jakie wynikają z zawarcia umowy kredytu konsumenckiego. Natomiast, zgodnie z wydanymi przez pozwaną zaświadczeniami z dnia 2 września 2025 roku, powódka nie spełniła jeszcze wszystkich ciążących na nim świadczeń, gdyż do spłaty nadal pozostawał mu kapitał oraz odsetki kapitałowe.

Wysokość dochodzonego roszczenia wynika z wydanych przez pozwaną zaświadczeń z dnia 2 września 2025 roku o poniesionych przez powódkę kosztach kredytu wynikających z przedmiotowych umów nr (...) z dnia 13 maja 2022 roku, nr (...) z dnia 18 listopada 2022 roku i nr (...) z dnia 11 maja 2023 roku, które na dzień jego wydania, składają się ze wskazanych w tychże dokumentach kwot odsetek kapitałowych i sumy wszystkich pozaodsetkowych kosztów kredytu podlegających zwrotowi w świetle art. 45 ust. 1 i 4 u.k.k.

Pozwana została wezwana do spełnienia świadczenia za pomocą wezwania do zapłaty, w którym został wyznaczony siedmiodniowy termin na dobrowolne zaspokojenie roszczenia. Wspomniane wezwanie zostało doręczone w dniu 13 października 2025 roku, w wyniku czego dochodzone roszczenie stało się wymagalne w dniu 21 października 2025 roku.

W odpowiedzi na pozew pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że powództwo jest bezzasadne i powinno zostać oddalone w całości. Pozwany w sposób stanowczy i kategoryczny nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu pozwu, przecząc, iakoby umowy skonstruowane zostały z naruszeniem art. 30 u.k.k. Zdaniem pozwanego, przytoczone przez powoda twierdzenia są bezzasadne oraz opierają się na błędnym rozumieniu zapisów umowy i ustawy i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto stanowisko powoda zostało w całości wykreowane na potrzeby przyjętej strategii procesowej, podczas gdy w rzeczywistości to działanie powoda w okolicznościach faktycznych sprawy należy uznać za sprzeczne z przeznaczeniem prawa oraz zasadami słuszności i stanowiące próbę nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 k.c.

Pozwany przyznał, że zawarł z kredytobiorcą umowy na podstawie obowiązującej w tym czasie ustawy o kredycie konsumenckim (dalej również jako u.k.k. lub u.k.k.), które są nadal wykonywane.

Pozwany wskazał, że powództwo jest całkowicie bezzasadne z uwagi na uchybienie przez powoda terminowi na złożenie oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, co czyni jego oświadczenia bezskutecznymi. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny termin „wykonania umowy” w rozumieniu art. 45 ust. 5 u.k.k. oznacza termin wypłaty kredytu przez kredytodawcę.

Pozwany zaznaczył, że umowa nr (...) została zawarta 13 maja 2022 roku i zgodnie z jej postanowieniami, kredyt miał być uruchomiony niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 5 dni roboczych. Oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego datowane jest natomiast na dzień 18 listopada 2024 roku, zatem zostało już sporządzone (i złożone) po upływie ustawowego terminu, co czyni je bezskutecznym. Taka sama sytuacja ma miejsce również w przypadku umowy nr (...), która została zawarta w dniu 18 listopada 2022 roku. Zgodnie z jej postanowieniami, kredyt miał być uruchomiony niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 5 dni roboczych. Oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego datowane jest natomiast na dzień 18 listopada 2024 roku, zatem zostało już sporządzone (i złożone) już po upływie ustawowego terminu, co czyni je bezskutecznym. Umowy nr (...), która została zawarta w dniu 11 maja 2023 roku i zgodnie z jej postanowieniami, kredyt miał być uruchomiony niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 5 dni roboczych. Oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego datowane jest natomiast na dzień 18 listopada 2024 roku, zatem zostało już sporządzone (i złożone) po upływie ustawowego terminu, co czyni je bezskutecznym.

Pozwany wskazał nadto, że powód nie przedstawił żadnego dowodu na wykazanie zasadności powództwa oraz wykazanie wysokości roszczenia dochodzonego pozwem. Strona powodowa w sposób dowolny wylicza wysokość rzekomo należnego jej roszczenia. Zaprzeczył twierdzeniom powódki, aby żądana pozwem kwota wynikała z zaświadczeń Banku. Jest kwotą wyliczoną dowolnie i nie ma żadnego potwierdzenia w przedłożonych do pozwu dokumentach. Zatem w świetle dyspozycji art. 6 k.c., należy uznać, że w niniejszej sprawie powód nie udowodnił swojego roszczenia tak co do zasady jak i co do wysokości, co również przemawia za oddaleniem powództwa.

Pozwany podniósł nadto, że powód nie wykazał (a nawet nie starał się wykazać), że w umowy zawierane były przez niego jako konsumenta, a to na powodzie ciąży taki obowiązek. Brak statusu konsumenta po stronie osób zawierających umowy pociąga za sobą natomiast wniosek o braku możliwości powoływania się na uprawnienie z art. 45 ust. 1 u.k.k.

Pozwany wskazał, że zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k. jest całkowicie bezzasadny. Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 7 ustawy całkowita kwota kredytu to „maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt. Dlatego też w Umowie nr (...) w sposób prawidłowy całkowitą kwotę kredytu, na którą składają się następujące środki udostępnione konsumentowi, a mianowicie kwota 18.000,00 złotych przeznaczona na cele konsumpcyjne, kwota 4.705,34 złotych przeznaczona na sfinansowanie składki z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i kwota 264,00 złotych przeznaczona na sfinansowanie składki z tytułu ubezpieczenia assistance, co wskazano wprost w Umowie w ust. 1.5. Natomiast z ostrożności pozwany wskazał, że prawidłowo uwzględnił w całkowitej kwocie kredytu w przypadku Umowy nr (...) kwotę środków przeznaczonych na sfinansowanie opłat z tytułu dodatkowych fakultatywnych usług ubezpieczenia, których sfinansowanie było jednym z celów zaciągnięcia przez konsumenta kredytu. pozwany odwołał się do zawartej w art. 5 pkt 6 u.k.k. definicji całkowitego kosztu kredytu, zgodnie z którą koszt usług dodatkowych, w tym ubezpieczeń stanowi koszt kredytu wówczas, gdy jego poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach. Tymczasem, co jednoznacznie i wprost wynika z treści załączonych do pozwu i niniejszego pisma dokumentów, umowa ubezpieczenia indywidualnego oraz umowa ubezpieczenia assistance zawarta przez konsumenta miała charakter fakultatywny i była dobrowolna i poniesienie tego kosztu nie było niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach, co wynika z zapisów samej umowy (ust. 1.8). Co więcej, w samej umowie assistance (ust. VII.6. ) konsument oświadczył, że zawiera umowę dobrowolnie i że decyzja o zawarciu umowy nie wpłynęła na decyzję Banku w przedmiocie udzielenia mu kredytu.

Wobec powyższego, środki przeznaczone na sfinansowanie dodatkowych i fakultatywnych usług ubezpieczenia prawidłowo zostały zakwalifikowane do parametru całkowitej kwoty kredytu, a nie do całkowitego kosztu kredytu. Co więcej, odwoływanie się przez powoda w tym zakresie do decyzji Prezesa UOKIK (...) jest bezzasadne, bowiem decyzja ta została uchylona wyrokiem z dnia 20 maja 2024 roku.

Pozwany zaznaczył, że w przypadku umowy nr (...) w sposób prawidłowy określono całkowitą kwotę kredytu, na którą składają się następujące środki udostępnione konsumentowi, a mianowicie kwota 9.000,00 złotych przeznaczona na cele konsumpcyjne, co wskazano wprost w umowie (ust. 1.6), jak również w przypadku umowy nr (...), w której w sposób prawidłowy określono całkowitą kwotę kredytu, na którą składają się następujące środki udostępnione konsumentowi w wysokości 6.000,00 złotych przeznaczona na cele konsumpcyjne, o wskazano wprost w Umowie (ust. 1.6). Dlatego też powód błędnie stara się utożsamiać całkowitą kwotę kredytu z kwotą kredytu udzielonego na podstawie umowy (ust. 1.1 Umowy ). Pozwany wskazał nadto, że pojęcie „całkowitej kwoty kredytu” nie jest pojęciem potocznym, do czego stara się przekonać powód, a uregulowanym ustawowo - art. 5 pkt. 7 u.k.k.

Pozwany zaznaczył, że nie doliczał do całkowitej kwoty kredytu żadnych kredytowanych kosztów. Pozwany określił ten parametr prawidłowo, zgodnie z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim. Nie jest to parametr wskazany w sposób niejednoznaczny, czy zniekształcony, jak stara się przekonać powód.

Pozwany zaprzeczył aby doszło do naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k. wskazując, że powód dokonuje całkowicie dowolnej interpretacji ww. przepisu. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim stanowi, że umowa o kredyt konsumencki musi określać „stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu. Jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy. Zgodnie z art. 5 ust. 10 u.k.k stopa oprocentowania kredytu to stopa oprocentowania wyrażona jako stałe lub zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty kredytu na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. W ust. 1.3 umów znajdują się informacje o rodzaju stopy oprocentowania kredytu. W umowie odsetki naliczone zostały właśnie od wypłaconej kwoty kredytu, o której stanowi art. 5 pkt. 10 u.k.k., w wysokości 28.007,97 złotych w przypadku umowy nr (...) i w wysokości 11.057,87 złotych w przypadku umowy nr (...) oraz od kwoty 7.057,99 złotych w przypadku umowy nr (...), czyli zgodnie z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim i zgodnie z postanowieniami Umów. Nie można zatem mówić o żadnych zawiłościach i konieczności przeprowadzenia odpowiednich zabiegów arytmetycznych aby ustalić, że oprocentowanie liczone jest od wypłaconej kwoty kredytu, czyli kwoty uwzględniającej, między innymi, skredytowaną prowizję czy skredytowane składki ubezpieczeniowe. Warto wskazać, że konsument sam wnioskował o udzielenie mu kredytu również na sfinansowanie prowizji czy składek ubezpieczeniowych. Dlatego też powód bezzasadnie utożsamia pojęcia „wypłaconej kwoty kredytu” z „całkowitą kwotą kredytu” oraz stara się przekonać, że poddanie oprocentowaniu również skredytowanych kosztów kredytu (prowizji, czy składki ubezpieczeniowej) było bezzasadne.

Pozwany zaprzeczył aby w umowie błędnie wskazał wartość rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania czy też aby nie wskazał czy też wskazał błędnie założenia przyjęte do jej obliczenia. Zarzuty powoda w tym zakresie, należy uznać za gołosłowne, albowiem pozwany przy wyliczeniach (...) pod parametrem Ck z załącznika nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim wskazywał całkowitą kwotę kredytu. Jeżeli powód twierdzi, że było inaczej powinien tę okoliczność udowodnić, czego nawet nie starał się uczynić. Podobnie w przypadku umowy nr (...) i nr (...).

Pozwany podkreślił, że w przypadku Umowy nr (...) całkowity koszt kredytu wynosi 16.162,43 złotych, na którą składa się kwota 5.038,63 złotych tytułem środków przeznaczonych na sfinansowanie prowizji oraz kwota 11.123,80 złotych tytułem odsetek. Całkowita kwota do zapłaty określona została w umowie jako 39.131,77 złotych i jest to suma całkowitej kwoty kredytu (22 969,34 złotych) i całkowitego kosztu kredytu (16 162,43 złotych).

W przypadku Umowy nr (...) całkowity koszt kredytu wynosił 6.249,32 złotych obejmował kwotę 883,52 złotych tytułem środków przeznaczonych na sfinansowanie prowizji, 4.191,45 złotych tytułem odsetek i 11.74,35 złotych tytułem środków przeznaczonych na sfinansowanie składki ubezpieczenia indywidualnego. Całkowita kwota do zapłaty wskazana została w umowie jako 15.249,32 złotych (ust. 1.7) i jest to suma całkowitej kwoty kredytu (9.000,00 złotych) i całkowitego kosztu kredytu (6.249,32 złotych).

W przypadku Umowy nr (...) całkowity koszt kredytu wynosił 4.316,18 złotych i obejmował kwotę 1.057,99 złotych tytułem środków przeznaczonych na sfinansowanie prowizji i kwotę 3.258,19 złotych tytułem odsetek. Całkowita kwota do zapłaty wskazana została w umowie jako 10.316,18 złotych i jest to suma całkowitej kwoty kredytu (6.000,00 złotych) i całkowitego kosztu kredytu (4.316,18 złotych).

Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawidłowości wskazania (...), całkowitego kosztu kredytu czy całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta. Wszystkie wymagane ustawą o kredycie konsumenckim informacje znajdują się w Umowie.

Pozwany, z ostrożności wskazał, że (...) w wyroku z dnia 13 lutego 2025 roku, w sprawie C-472/23 orzekł, iż artykuł 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która okazuje się zawyżona ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie dyrektywy 2008/48. Zatem nawet przyjęcie, za wyrokiem (...) wydanym w sprawie C-744/24, że naliczanie odsetek od kredytowanych pozaodsetkowych kosztów kredytu jest praktyką niedopuszczalną, to zgodnie z wyrokiem (...) w sprawie C-472/23, nie może stanowić to samoistnej przesłanki skorzystania z uprawnienia wskazanego w art. 45 ust. 1 u.k.k. (sankcja kredytu darmowego). W wyroku C-472/23 Trybunał wskazał bowiem, że obliczenia (...) dokonuje się przy założeniu, że umowa będzie obowiązywała zgodnie ze swoimi warunkami.

Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 29 ust. 3 u.k.k., to pozwany finalnie pozwany wskazuje, że sankcji kredytu darmowego nie unormowano na zasadzie ryzyka lub odpowiedzialności absolutnej. Kredytodawca odpowiada bowiem jedynie za naruszenie umyślne lub niedochowanie należytej staranności przy wykonywaniu swoich obowiązków.

Na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 roku powódka – T. H. (1) wskazała, że powództwo dotyczy dwóch umów, nie precyzując jednak dokładnie tych umów.

Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 roku pełnomocnik powódki wskazał, że roszczenie obejmuje tylko jedna umowę, a mianowicie zawartą w dniu 13 maja 2022 roku o nr (...).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 13 maja 2022 roku powódka – T. H. (1) zawarła z pozwanym – (...) S.A. z siedzibą w T. umowę o kredyt gotówkowy nr (...), w której wskazano dane pożyczkobiorcy, a mianowicie jego imię i nazwisko, numer PESEL oraz jego dane adresowe.

Przed zawarciem umowy powódka złożyła wniosek o udzielenie kredytu gotówkowego, obejmującego środki przeznaczone na cel konsumpcyjny w wysokości 18.000,00 złotych, na sfinansowanie składki z tytułu ubezpieczenia indywidualnego 0,280% kwoty udzielonego kredytu x liczba rat, składki z tytułu ubezpieczenia assistance 4,40 zł x liczba rat oraz prowizji za udzielenie kredytu w wysokości 5.038,63 złotych.

Przed zawarciem umowy powódka otrzymała formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumpcyjnego oraz inne informacje i wyjaśnienia do zgłaszanych wątpliwości, niezbędne do podjęcia decyzji w zakresie zaciąganego na podstawie umowy zobowiązania, natomiast po zawarciu umowy powódka otrzymała tabelę opłat, egzemplarz umowy oraz wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Powódka oświadczyła, że jest świadoma ryzyka związanego z zaciąganym na podstawie umowy zobowiązaniem.

Na podstawie zawartej umowy z dnia 13 maja 2022 roku pozwany udzielił kredytobiorcy kredytu w wysokości 28.007,97 złotych, obejmującego środki przeznaczone na cele konsumpcyjne w wysokości 18.000,00 złotych, sfinansowanie prowizji Banku za udzielenie kredytu w wysokości 5.038,63 złotych oraz składki z tytułu ubezpieczenia indywidualnego w wysokości 4.705,34 złotych i ubezpieczenia assistance w wysokości 264,00 złotych.

W treści umowy wskazano, że uruchomienie kredytu miało nastąpić niezwłocznie, jednakże nie później niż w terminie 5 dni roboczych od zawarcia umowy, poprzez przekazanie kwoty kredytu, zgodnie z dyspozycją kredytobiorcy na cele konsumpcyjne na rachunek bankowy wskazany w umowie oraz sfinansowanie kredytowanych kosztów prowizji banku za udzielenie kredytu, składki z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i assistance – na rachunki ubezpieczyciela oraz opłaty za wybrany przez kredytobiorcę sposób przekazania środków przeznaczonych na cele konsumpcyjne – na wewnętrzne rozliczeniowe rachunki banku.

W dacie zawarcia umowy oprocentowanie kredytu było stałe i wynosiło 14,00% i nie przekraczało odsetek maksymalnych, których wysokość określały przepisy powszechnie obowiązującego prawa. W razie zmiany wysokości odsetek maksymalnych, bank z dniem obowiązywania zmienionej wysokości odsetek maksymalnych dokonywał korekty oprocentowania w ten sposób, że oprocentowanie kredytu przyjmie niższą z wartości, to jest oprocentowanie określone w umowie lub oprocentowanie w wysokości odsetek maksymalnych, o czym bank niezwłocznie poinformuje kredytobiorcę na trwałym nośniku. Informacja o aktualnej wysokości odsetek maksymalnych była dostępna w Oddziałach Banku, na stronie internetowej oraz pod numerem infolinii banku.

W dniu zawarcia umowy odsetki z tytułu udzielonego kredytu wyniosły ogółem kwotę 11.123,80 złotych, całkowity koszt kredytu kwotę 16.162,43 złotych, zaś rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 25,95% i stanowiła całkowity koszt kredytu ponoszony przez kredytobiorcę, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu wynoszącej 22.969,34 złotych w stosunku rocznym, dla następujących założeń: umowa będzie obowiązywać przez czas, na który została zawarta oraz bank i kredytobiorca wypełnią zobowiązania wynikające z umowy w terminach w niej określonych, raty kredytu są równe, za wyjątkiem ostatniej raty korygującej i są płatne w równych odstępach czasu, datą początkową będzie data zawarcia umowy, odstępy czasu miedzy datami używanymi w obliczeniach wyrażone będą w latach lub w ułamkach roku, przy czym rok liczy 365 dni, a w przypadku lat przestępnych 366 dni, 52 tygodnie lub dwanaście równych miesięcy.

W dniu zawarcia umowy całkowita kwota do zapłaty wynosiła 39.131,77 złotych.

W dniu zawarcia umowy całkowita kwota do zapłaty wraz ze składką ubezpieczeniową i opcjonalnymi opłatami, została podzielona w taki sposób, aby raty kredytu były jednakowej wysokości. Wyjątek stanowiła ostatnia rata korygująca.

Kredytobiorca zobowiązał się dokonywać spłat w 60 ratach do 15 każdego miesiąca, począwszy od miesiąca czerwca 2022 roku. Wysokość 59 rat wynosiła 655,50 złotych, wysokość ostatniej raty korygującej wynosiła 655,27 złotych, przy czym bank zastrzegł sobie możliwość jej korekty wynikającej z ewentualnej zmiany wysokości odsetek maksymalnych. Wpłaty miały być dokonywane na konto wskazane w umowie.

Ostateczny termin spłaty kredytu upływał w dniu 15 maja 2027 roku.

Powódka – T. H. (1) w okresie od dnia 2 czerwca 2022 roku do dnia 10 czerwca 2025 roku regulowała zobowiązanie uiszczając miesięczne raty w wysokości 660,00 złotych każda.

bezsporne, nadto dowód z innych wniosków dowodowych: wniosek o udzielenie kredytu gotówkowego k. 105, umowa o kredyt gotówkowy nr (...) z dnia 13 maja 2022 roku k. 21 – 23, szczegółowa umowa ubezpieczenia z dnia 13 maja 2022 roku k. 24 – 25, szczegółowa umowa ubezpieczenia assistance „Pomoc na zawołanie” z dnia 13 maja 2022 roku k. 26 – 27, odpowiedź z dnia 2 września 2025 roku wraz z zestawieniem i harmonogramem k. 45 – 48, zestawienie wpłata zaksięgowanych na umowie nr (...) z dnia 28 kwietnia 2026 roku k. 156 – 156v, tabela opłat dla kredytów gotówkowych k. 107.

Pismem z dnia 18 listopada 2024 roku powódka – T. H. (1) złożyła pozwanemu oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w odniesieniu do umowy kredytu konsumenckiego z dnia 13 maja 2022 roku o nr (...).

W uzasadnieniu oświadczenia powódka wskazała, że w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1 – 8, 10, 11, 14 – 17, art. 31 – 33, art. 33a i art. 36a – 36c ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

Powódka wskazała, że kredytodawca naruszył obowiązki ustawowe poprzez:

a) błędne wskazanie całkowitej kwoty kredytu w wyniku uwzględnienia w jej wysokości środków mających na celu sfinansowanie składek ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i ubezpieczenia assistance, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 7 u.k.k.,

b) błędne wskazanie (...) w wyniku uwzględnienia w całkowitej kwocie kredytu środków mających na celu sfinansowanie składek ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i assistance, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 6, 7 i 12 u.k.k.,

c) błędne wskazanie zarówno (...), jak i całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, w wyniku zastosowania stopy oprocentowania kredytu w stosunku do kwoty innej niż całkowita kwota kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 7 i 10 u.k.k. w zw. z ust. 4 pkt 1 załącznika nr 4 do u.k.k.,

d) błędne wskazanie zarówno (...), jak i całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, w wyniku zastosowania stopy oprocentowania kredytu w stosunku do kwoty innej niż całkowita kwota kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 6 i 8 u.k.k.,

e) niewyszczególnienie w treści umowy wysokości odsetek naliczanych od poszczególnych pozaodsetkowych kosztów kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.

Powódka – T. H. (1) w oświadczeniu wskazała, że ze względu na złożone oświadczenie, na podstawie art. 405 kc w zw. z art. 410 § 1 i 2 kc, wszelkie koszty kredytu dotyczące umowy kredytu konsumenckiego z dnia 13 maja 2022 roku, zapłacone przez nią stały się świadczeniami nienależnymi i jako takie podlegają zwrotowi przez kredytodawcę.

bezsporne, nadto dowód: oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego z dnia 18 listopada 2024 roku k. 336 - 37.

Powódka – T. H. (1) powyższą umowę zawierała na odległość, kontaktując się z pozwanym telefonicznie. Wówczas powódka informowała pozwanego jaką kwotę chciałaby pożyczyć, natomiast pozwany przedstawiał powódce jakie kwoty może otrzymać i na jakie okresy. Przed podpisaniem umowy powódka otrzymywała jej formularz za pośrednictwem kuriera. Po podpisaniu umowy pozwany przelewał pieniądze powódce na wskazane w umowie konto.

Powódka - T. H. (1) w chwili zawierania umów nie posiadała wolnych środków na pokrycie kosztów związanych z prowizją i innymi opłatami.

przyznane, nadto por. wyjaśnienia powódki T. H. (1) 00:03:18 k. 139v.

Powódka – T. H. (1) wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 14.667,07 złotych z tytułu umowy z dnia 13 maja 2022 roku o nr (...), kwoty 4.058,54 złotych z tytułu umowy z dnia 18 listopada 2022 roku o nr (...) oraz kwoty 6.115,19 złotych z tytułu umowy z dnia 11 maja 2023 roku o nr (...).

dowód: przedsądowe wezwania do zapłaty z dnia 1 października 2025 roku k. 50 – 52.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie, z treści uzasadnienia pozwu wynikało, że powódka – T. H. (1) wywodziła swoje roszczenie z trzech umów kredytu konsumenckiego, które zawarła z pozwanym przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, a mianowicie umowy nr (...) z dnia 11 maja 2023 roku, nr (...) z dnia 13 maja 2022 roku i nr (...) z dnia 18 listopada 2022 roku.

W toku procesu powódka wskazała, że roszczenie dotyczy dwóch umów – nie określając dokładnie których, natomiast pełnomocnik powódki na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 roku doprecyzował, że roszczenie dotyczy tylko jednej z umów, a mianowicie umowy z dnia 13 maja 2022 roku o nr (...).

Zgodnie z treścią przepisu art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W myśl natomiast art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 993) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z przepisem ust. 2 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta. Jest to zatem umowa, jaką kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z kolei art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, zastrzega dla umowy kredytu zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Podkreślić przy tym należy, że art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim ma charakter legi generali względem art. 720 § 2 k.c., który dla umowy pożyczki zastrzega formę dokumentową. Na gruncie zaś art. 77 2 k.c. do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie.

Nie ma zatem podstaw do uznawania, by wobec braku zawarcia umowy w formie pisemnej, miałaby ona być dotknięta nieważnością. Tym bardziej, że treść art. 74 § 1 k.c. wprost wyłącza zresztą rygor nieważności czynności prawnej, sankcjonując niedochowanie formy jedynie na gruncie reguł postępowania dowodowego.

Przy umowie pożyczki, głównymi świadczeniami stron są, po stronie pożyczkodawcy udostępnienie określonych środków finansowych do korzystania na określony okres czasu, a ze strony pożyczkobiorcy, zwrot tych środków. Umowa pożyczki została przy tym ukształtowania w kodeksie cywilnym w taki sposób, że co do zasady może być zarówno umową odpłatną, jak i nieodpłatną. W przypadku zawarcia przez strony odpłatnej umowy pożyczki, wynagrodzenie pożyczkodawcy winno być wyraźnie określone w umowie.

Z powyższego wynika zatem, że w procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki, powód jest zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Biorący pożyczkę powinien zaś wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, przy czym obie strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Zgodnie z treścią przepisu art. 60 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Zgodnie zaś z art. 61 §1 i § 2 oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (§1). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (§2). Przepis ten wyraża zasadę swobody formy, wedle której wola osoby skierowana na wywołanie zamierzonego skutku prawnego związanego z dokonywaną czynnością prawną, może być uzewnętrzniona w każdy dowolny sposób, ujawniający ją tak, że staje się dostatecznie zrozumiała dla adresata. W konsekwencji ujawnienie woli osoby dokonującej czynności prawnej może nastąpić także w sposób dorozumiany, przez jakiekolwiek zachowanie się, uzewnętrzniające tę wolę w sposób obiektywnie zrozumiały, które wyraża wolę wywołania skutków prawnych, objętych treścią czynności prawnej. Złożenie oświadczenia może być zarówno jednostkową czynnością, jak i całym procesem zachowań podmiotu składającego to oświadczenie, o ile w oparciu o całokształt okoliczności można podmiotowi składającemu oświadczenie przypisać zamiar wywołania określonych skutków prawnych, czyli gdy zachowanie to niesie za sobą określony komunikat mający wywołać skutki prawne ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2017 roku, sygn. akt IV CSK 179/16, Legalis 1587604). Przepis ten umożliwia zatem składanie oświadczeń woli skutkujących np. zawarciem umowy w formie elektronicznej. Aby jednak mówić, że doszło do czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, że doszło do złożenia dwóch zgodnych oświadczeń woli, a następnie, że oświadczenia te były skuteczne. Czym innym jest bowiem ustalenie, że doszło do faktu złożenia oświadczenia woli, a czym innym ustalenie, że oświadczenie to było skuteczne. O fakcie złożenia oświadczenia woli decydują w szczególności okoliczności, czy składający oświadczenie w ogóle wyraził swoją wolę – w zasadzie w dowolnej formie, o ile forma ta w wystarczający sposób wolę tę ujawniła oraz czy oświadczenie to doszło do adresata w rozumieniu art. 61 § 2 k.c. Natomiast o skuteczności złożonego oświadczenia decydują w szczególności takie okoliczności, jak zdolność do czynności prawnych, forma czy należyte umocowanie.

Zgodnie z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi bowiem o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić przy tym należy, że reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej.

Zatem, zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Przy czym spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 roku, IV CSK 299/06). Obowiązek natomiast przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.).

Istotnym jest również, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to, że obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 roku, III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. W szczególności, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

Powódka – T. H. (1), z uwagi na fakt, że w dacie zawierania umowy pożyczki z pozwanym w dniu 13 maja 2022 roku była osobą fizyczną, a tym samym przysługiwał jej status konsumenta, to w piśmie z dnia 18 listopada 2024 roku złożyła pozwanemu oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego wskazując, że kredytodawca naruszył obowiązki ustawowe określone w oświadczeniu,.

Wprawdzie pozwany wskazał, że powódka nie wykazała, w toku niniejszego procesu, aby zawierała umowę jako osoba fizyczna. Jednakże, skoro pozwany miał wątpliwości co do tego czy w dacie zawierania z nim umów powódka występowała jako osoba fizyczna, czy jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, to w ocenie Sądu, zgodnie z treścią art. 6 kc, na nim spoczywał ciężar wykazania tej okoliczności, albowiem pozwany wywodził z niej określone dla siebie skutki prawne. Natomiast, zdaniem Sądu, pozwany nie podołał temu obowiązkowi, albowiem nie zaoferował w tym zakresie żadnego materiału dowodowego. Dlatego też Sąd uznał, że zawierając umowy z pozwanym powódka posiadała status konsumenta, a zatem przysługiwało jej uprawnienie do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, wskazując na naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 10, 4 i 7.

Strona pozwana zakwestionowała aby powódka dochowała ustawowego terminu do złożenia tego oświadczenia.

W myśl art. 45 ust. 5 cytowanej ustawy uprawnienie, o którym mowa w art. 45 ust. 1, wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Pozwany podkreślił, że termin określony w art. 45 ust. 5 cytowanej ustawy powinien być liczony od dnia wykonania umowy, to jest od momentu uruchomienia środków i ich udostępnienia kredytobiorcy.

Wobec powyższego Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany był rozważyć zasadność tego zarzutu. W ocenie Sądu zarzut pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przedstawiona przez niego interpretacja nie jest akceptowana przez Sąd orzekający w niniejszym składzie.

Zgodnie z treścią ust. 5 art. 45 ustawy o kredycie konsumencki uprawnienie do złożenia pisemnego oświadczenia o możliwości skorzystania z sankcji kredytu darmowego zostało ograniczone rocznym terminem prekluzyjnym i wygasa ono po upływie roku od dnia wykonania umowy. Zgodnie natomiast z przyjętą i ugruntowaną linią orzecznictwa i doktryny, którą Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, przez wykonanie umowy należy rozumieć sytuację, w której należycie wypełniono wszystkie obowiązki w ramach stosunku kredytu konsumenckiego, w tym powinności powstające z mocy ustawy, obejmujące także zwrot kosztów, o które na skutek wcześniejszej spłaty zobowiązań kredytobiorcy uległ obniżeniu całkowity koszt kredytu (art. 49 u.k.k. ). Chodzi tu o obowiązki dotyczące świadczenia głównego i świadczeń ubocznych, po stronie konsumenta oraz kredytodawcy, zrealizowane dobrowolnie lub przymusowo.

W typowych wypadkach umowę o kredyt konsumencki uznaje się za wykonaną w dniu, w którym konsument spłacił ostatnią należność z tytułu tej umowy na rzecz kredytodawcy. Możliwe są jednak sytuacje, w których ostatnia czynność w ramach stosunku kredytu konsumenckiego należy do kredytodawcy. Wówczas roczny termin określony w art. 45 ust. 5 u.k.k. biegnie od daty dokonania tej czynności przez kredytodawcę (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1 lipca 2019 r., V ACa 118/18, LEX nr 2706625; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 8 października 2021 r., I ACa 59/21, LEX nr 3322549; T. Czech (w:) Kredyt konsumencki. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2018, tezy 56 – 58 do art. 45).

Powinności stron obligacyjnego stosunku prawnego przewidziane w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa (a takim jest art. 49 u.k.k. ), wchodzą bowiem w skład jego treści obok postanowień wprost wyrażonych w umowie (art. 56 kc). Ponadto wykonanie umowy zawsze jest uwarunkowane zachowaniem jej stron i gdyby ustawodawca chciał uniezależnić posłużenie się instytucją z art. 45 ust. 1 u.k.k. od działań lub zaniechań stron, to inaczej określiłby początek biegu wskazanego tam terminu. Zatem zrealizowanie wszystkich zobowiązań wynikających z umowy jest jedynym momentem, który obiektywnie, bez wątpliwości pozwala stwierdzić, że umowa została wykonana, co podlega kompleksowej ocenie, z uwzględnieniem całości praw i obowiązków stron. Przyjmowanie natomiast jakiegokolwiek wcześniejszego terminu subiektywizowałoby to pojęcie i prowadziłoby do różnych rozstrzygnięć w takich samych stanach faktycznych, co właśnie rodziłoby niepewność dla podmiotów prawa znajdujących się w tej samej sytuacji. Dlatego też sama przedterminowa spłata kredytu przez konsumenta nie oznacza jeszcze wygaśnięcia stosunku obligacyjnego, może bowiem wciąż istnieć – przewidziany w art. 52 u.k.k. – obowiązek kredytodawcy rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania tej spłaty.

W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że łącząca strony procesu umowa kredytu gotówkowego z dnia 13 maja 2022 roku o nr (...) nadal trwa i jest regulowana przez powódkę – T. H. (1), czyli nie została wykonana i to zarówno przez kredytobiorcę, jak i kredytodawcę.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, powódka – T. H. (1) składając oświadczenie w czasie trwania umowy nie przekroczyła terminu wskazanego w ust. 5 art. 45 u.k.k. i w konsekwencji mogła skorzystać z tej sankcji.

Powódka wskazała, że kredytodawca naruszył obowiązki ustawowe poprzez błędne wskazanie całkowitej kwoty kredytu w wyniku uwzględnienia w jej wysokości środków mających na celu sfinansowanie składek ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i ubezpieczenia assistance, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 7 u.k.k., błędne wskazanie (...) w wyniku uwzględnienia w całkowitej kwocie kredytu środków mających na celu sfinansowanie składek ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i assistance, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 6, 7 i 12 u.k.k., błędne wskazanie zarówno (...), jak i całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, w wyniku zastosowania stopy oprocentowania kredytu w stosunku do kwoty innej niż całkowita kwota kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 7 i 10 u.k.k. w zw. z ust. 4 pkt 1 załącznika nr 4 do u.k.k., błędne wskazanie zarówno (...), jak i całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, w wyniku zastosowania stopy oprocentowania kredytu w stosunku do kwoty innej niż całkowita kwota kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 6 i 8 u.k.k. oraz niewyszczególnienie w treści umowy wysokości odsetek naliczanych od poszczególnych pozaodsetkowych kosztów kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.

Analizując powyższe zarzuty powódki – T. H. (1), w ocenie Sądu, nie zasługują one na uwzględnienie.

Powódka – T. H. (1) naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. upatrywała w niewyszczególnieniu w treści umowy wysokości odsetek naliczanych od poszczególnych pozaodsetkowych kosztów kredytu.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33 , powinna określać informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie.

Z treści umowy z dnia 13 maja 2022 roku o numerze (...), w sposób nie budzący wątpliwości wynika przedmiot umowy, a mianowicie co składa się na kwotę udzielonego powódce kredytu w wysokości 28.007,97 złotych, jak również umowa zawiera informację, że w dniu zawarcia umowy odsetki z tytułu udzielonego kredytu wynosiły kwotę 11.123,80 złotych. Powyższe zapisy, w ocenie Sądu nie budzą zatem wątpliwości. Ponadto, skoro powódka nie posiadała własnych środków finansowych na pokrycie dodatkowych kosztów związanych z zawarciem umowy w postaci prowizji, czy też ubezpieczeń i już we wniosku o udzielenie kredytu występowała do pozwanego o ich skredytowanie, to bezcelowym było dodatkowe wyszczególnianie przez pozwanego pozycji, od których kredytodawca naliczał odsetki od poszczególnych pozaodsetkowych kosztów kredytu. Zatem powódka posiadała wiedzę, jeszcze przed zawarciem przedmiotowej umowy, jakie pozycje i w jakiej wysokości będzie obejmował udzielony kredyt.

Wobec powyższego, skoro postanowienia w zakresie wskazanym przez powódkę były określone w sposób jednoznaczny i precyzyjny, a nadto nie miały one charakteru zupełnie blankietowego, to zarzut powódki należy uznać za całkowicie bezzasadny.

W ocenie Sądu, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k.

Powódka – T. H. (1) wskazała, że podanie całkowitej kwoty kredytu w wyniku uwzględnienia w jej wysokości środków mających na celu sfinansowanie składek ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i ubezpieczenia assistance, jest niezgodne z art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 7 u.k.k.

Zgodnie z treścią art. 5 pkt 7 u.k.k całkowita kwota kredytu powinna określać maksymalną kwotę wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu. Przez całkowitą kwotę kredytu należy rozumieć maksymalną kwotę wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt.

Z treści umowy o kredyt gotówkowy z dnia 13 maja 2022 roku wynika, że bank udziela kredytobiorcy, na jego wniosek, kredytu w wysokości 28.007,97 złotych obejmującego środki przeznaczone na cele konsumpcyjne w wysokości 18.000,00 złotych, sfinansowanie prowizji Banku za udzielenie kredytu w wysokości 5.038,63 złotych oraz składki z tytułu ubezpieczenia indywidualnego w wysokości 4.705,34 złotych i ubezpieczenia assistance w wysokości 264,00 złotych.

Natomiast z niekwestionowanych wyjaśnień powódki – T. H. (1) wynika, że nie miała ona żadnych oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów pożyczki w postaci prowizji i ubezpieczeń. Dlatego też koniecznym było aby zostały one skredytowane. Podkreślić przy tym należy, na co Sąd zwracał już uwagę powyżej, że koszty te wynikały z wniosku o udzielenie kredytu gotówkowego i były one tożsame jak w umowie.

Powódka nie wykazała natomiast, w toku niniejszego procesu, aby powyższe kwoty nie zostały jej faktycznie udostępnione przez pozwanego.

Natomiast z treścią art. 29 ust. 3 u.k.k. umowa powinna być sformułowana w sposób jednoznaczny i zrozumiały.

W ocenie Sądu umowa w tym zakresie jest jasno sformułowana i to zarówno co do całkowitej kwoty pożyczki, jak i kosztów związanych z udzieleniem pożyczki w postaci prowizji i ubezpieczeń, które również podlegały kredytowaniu.

W tym miejscu podkreślenia wymaga również okoliczność, że powódka nie wykazała aby przed zawarciem umowy o kredyt gotówkowy, po zapoznaniu się z wnioskiem o udzielenie kredytu gotówkowego zgłaszała jakiekolwiek uwagi, czy też zastrzeżenia co do rodzaju i wysokości tych dodatkowych kosztów pożyczki.

Dlatego też, zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem powódki, że całkowita kwota kredytu nie została określona w sposób jednoznaczny i jasny, albowiem z umowy wynikało, że kredyt zawierał w sobie kwotę przeznaczoną na zapłatę kosztów związanych z udzieleniem kredytu.

W konsekwencji Sąd uznał zarzut powódki za bezpodstawny.

Powódka – T. H. (2) uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wywodziła również z faktu błędnego wskazania (...) w wyniku uwzględnienia w całkowitej kwocie kredytu środków mających na celu sfinansowanie składek ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczenia indywidualnego i assistance, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 6, 7 i 12 u.k.k., błędnego wskazanie zarówno (...), jak i całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, w wyniku zastosowania stopy oprocentowania kredytu w stosunku do kwoty innej niż całkowita kwota kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 7 i 10 u.k.k. w zw. z ust. 4 pkt 1 załącznika nr 4 do u.k.k. oraz błędnego wskazania zarówno (...), jak i całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, w wyniku zastosowania stopy oprocentowania kredytu w stosunku do kwoty innej niż całkowita kwota kredytu, co niezgodne jest z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 6 i 8 u.k.k.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33 , powinna określać, między innymi, rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia.

W myśl art. 5 pkt 4 u.k.k. kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym jest to umowa o kredyt, który kredytodawca udostępnia konsumentowi umożliwiając dysponowanie środkami pieniężnymi w wysokości przekraczającej środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta.

Całkowity koszt kredytu są to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta (art. 5 pkt 6 u.k.k.).

Całkowita kwota kredytu jest to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt (art. 5 pkt 7 u.k.k).

Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta - suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (art. 5 pkt 8 u.k.k.).

Przez stopę oprocentowania kredytu należy rozumieć stopę oprocentowania wyrażoną jako stałe lub zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym (art. 5 pkt 10 u.k.k.). Natomiast rzeczywista roczna stopa oprocentowania jest to całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym (art. 5 pkt 12 u.k.k.).

Nie ulega wątpliwości, że kredytodawcy oprócz odsetek przysługuje również prawo do pobierania wynagrodzenia w postaci kosztów związanych z zawarciem umowy, czy prowadzeniem przedsiębiorstwa, najczęściej jest to prowizja. Ideałem byłoby, gdyby pożyczkobiorca dysponował środkami na pokrycie kosztów związanych z umową, w praktyce rzadko tak jednak bywa. Powszechną praktyką jest zatem udzielanie kredytu w wysokości obejmującej również koszty kredytu. Należy w tym miejscu zauważyć, że praktyka ta nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, gdyż ustawodawca w art. 5 pkt 7 u.k.k. posługuje się pojęciem „kredytowane koszty kredytu”. Z taką sytuacją mamy również do czynienia w przypadku umowy łączącej strony. Powódka w dniu podpisania umowy wyraziła również zgodę na przekazania środków z tytułu składki ubezpieczeniowej na rachunek kredytowy.

Strona powodowa, w toku niniejszego procesu, nie wykazała aby kwota kredytu obejmująca sfinansowanie prowizji i składek z tytułu ubezpieczenia indywidualnego oraz assistance nie zostały jej udostępnione. Jednakże, w ocenie Sądu, nawet gdyby kwoty z powyższych tytułów nie zostały udostępnione powódce do swobodnego rozporządzenia – tak jak kwota 18.000,00 złotych przeznaczona zgodnie z umową na potrzeby konsumpcyjne – to i tak stanowi ona „kwotę wypłaconą na podstawie umowy”, z tym jednak zastrzeżeniem, że jest przeznaczona na zapłatę składki ubezpieczeniowej, na co zgodziła się przecież sama powódka i to jeszcze przed podpisaniem umowy w dniu 13 maja 2022 roku. Niewątpliwym bowiem jest, że powyższe informacje, zarówno co do rodzaju i wysokości, znajdowały się już we wniosku o udzielenie kredytu, z którym powódka zapoznała się przed podpisaniem umowy. Z tego względu pobieranie oprocentowania od kosztów kredytu nie stoi w sprzeczności z istotą odsetek kapitałowych, które zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego (art. 359 k.c.) stanowić mają wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. Powódka skorzystała bowiem z kwoty 10.007,97 złotych w tym sensie, że kwota ta została przeznaczona na zapłatę składek ubezpieczeniowych oraz prowizji.

W ocenie Sądu aktualnie żaden przepis prawa nie zabrania pobierania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu, w szczególności z art. 5 pkt. 10 u.k.k. nie wynika zakaz naliczania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu. Dlatego też za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k.

Sąd nie dopatrzył się również uchybień w sposobie oznaczenia (...) w umowie, tym bardziej, że powódka uzasadniała naruszenie posługując się wyłącznie sformułowaniami ustawowymi. Nie wykazała natomiast w jakim zakresie powód uchybił oznaczeniu (...).

Wbrew stanowisku powoda, w ocenie Sądu, nie było podstaw do wyprowadzenia wniosku, że postanowienie umowy o (...) nie spełniały obowiązku informacyjnego dlatego, że (...) zostało wyliczone w oparciu o całkowity koszt kredytu obejmujący także odsetki od pozaodsetkwych kosztów kredytu. W treści umowy zostało bowiem wskazane (...) 25,95% oraz informacja co stanowi podana rzeczywista roczna stopa oprocentowania.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, postanowienie to spełniało wszystkie kryteria obowiązku informacyjnego, albowiem odpowiadało również definicji z art. 10 ust. 2 lit. g w zw. z art. 3 lit. i - dyrektywy oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 5 pkt 12 - u.k.k.

Powódka jedynej nieprawidłowości w określeniu (...) upatrywała dokładnie w tej samej okoliczności, którą uzasadniała nieprawidłowość wskazania całkowitej kwoty do zapłaty. Tym samym i w tym przypadku odwoływała się do tego, że w jej ocenie kredytodawca nie był uprawniony do pobierania odsetek od pozaodsetkowych kosztów kredytu. Ta okoliczność nie miała żadnego znaczenia dla udzielenia odpowiedzi na pytanie o to, czy tak podane (...) spełnia kryterium obowiązku informacyjnego w rozumieniu już wyjaśnionym. Jest tak dlatego, że dopuszczalność pobierania odsetek od pozadsetkowych kredytowanych kosztów kredytu to zagadnienie mogące mieć – przynajmniej co do samej zasady - znaczenie jedynie w płaszczyźnie art. 385 1 § 1 k.c., a więc nie w płaszczyźnie art. 10 ust. 2 lit. g dyrektywy, czy art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. Jeżeli zatem przyjąć założenie, że doszłoby do „zawyżenia” (...) – (konsekwencja odpowiednego zwiększenia całkowitego kosztu kredytu o te odsetki od kredytownych kosztów kredytu, co za tym idzie - także zwiększenia procentowego udziału tak wygenerowanego całkowitego kosztu kredytu w stosunku do tej samej w obu wariantach całkowitej kwoty kredytu) i zawarcia w umowie postanowienia wskazującego na taką (...), co do którego istniałyby te w/w już podstawy do jego „wyeliminowania” (w szczególności w efekcie uznania go za nieuczciwe, a więc niewiążące), to już co do samej zasady ten stan nie może oznaczać naruszenia obowiązku informacyjnego. Istota zagadnienia sprowadza się do tego, na co wprost wskazał (...) w wyroku C-472/23, a mianowicie okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano (...), które okazałoby się zawyżone tylko ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie dyrektywy (por. argumentacja zawarta w pkt 13 i 20 niniejszego uzasadnienia, w szczególności wyrok C-472/23).

W ocenie Sądu, strona powodowa nie wykazała również wysokości dochodzonego roszczenia. W toku niniejszego procesu strona powodowa weryfikowała podstawę dochodzonego roszczenia, nie weryfikując jednak w tym zakresie jego wysokości. Niewątpliwym bowiem jest, że powódka wysokość dochodzonej kwoty wywodziła najpierw z trzech umów, a ostatecznie wskazała, że roszczenie wywodzi wyłącznie z jednej umowy, a mianowicie z dnia 13 maja 2022 roku o nr (...).

Wprawdzie z przedłożonego przez powódkę przedsądowego wezwania do zapłaty z dnia 1 października 2025 roku wynika, że wzywa ona pozwanego do zapłaty kwoty 14.667,07 złotych. Jednakże powódka nie zaoferowała żadnego materiału dowodowego, na podstawie którego Sąd mógłby dokonać weryfikacji kwoty dochodzonej pozwem, w szczególności, że nie wynika to również z uzasadnienia pozwu.

Wobec powyższego, skoro strona pozwana nie wykazała zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia, to Sąd oddalił powództwo o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 i § 3 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.

Powódka – T. H. (1) przegrała proces w całości, wobec czego była zobowiązana zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty procesu w całości.

Po stronie pozwanej powstały koszty procesu w postaci wynagrodzenia pełnomocnika ustalone na podstawie §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) , tj. z dnia 23 stycznia 2026 r. (Dz.U. z 2026 r. poz. 118) w kwocie 3.600,00 złotych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych.

Sąd zasądził od kosztów procesu również odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c.

O powyższym Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku.