VI GC 1243/24

Sygn. akt VI GC 1243/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 05 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 05 grudnia 2025 roku w Gdyni

na rozprawie

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w S.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 350,37 złotych (trzysta pięćdziesiąt złotych trzydzieści siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 17 lipca 2024 roku do dnia zapłaty;

II. w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III. zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 779,25 złotych (siedemset siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia pięć groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 1243/24

W pozwie z dnia 15 października 2024 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. kwoty 609,52 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 17 lipca 2024 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwany jako ubezpieczyciel w zakresie odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody powstałej w wyniku kolizji drogowej, która miała miejsce w dniu 10 maja 2024 roku w pojeździe marki B. o numerze rejestracyjnym (...), jest zobowiązany z tytułu powyższej szkody do zapłaty odszkodowania w kwocie odpowiadającej kosztom naprawy pojazdu (w wartości netto powiększonej o 50% podatku vat). Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie obniżając jednak stawkę za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze z kwoty 385 złotych netto do kwoty 185 złotych netto.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w dniu 22 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt VI GNc 3639/24 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. domagał się oddalenia powództwa kwestionując rynkowość stawki za prace naprawcze jako istotnie odbiegającej od cen występujących na rynku lokalnym. Nadto pozwany wskazał, że proponował poszkodowanemu naprawę w warsztacie współpracującym z pozwanym i wskazał jego dane kontaktowe, poszkodowany nie zainteresował się jednak propozycją pozwanego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10 maja 2024 roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzony został pojazd marki B. o numerze rejestracyjnym (...).

Właścicielem tego pojazdu był (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., zaś jego użytkownikiem – Przedsiębiorstwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G..

Przedsiębiorstwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. był uprawniony do obniżenia należnego podatku vat o 50% kwoty podatku naliczonego.

Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) spółce akcyjnej z siedzibą w S..

niesporne, a nadto kserokopia dowodu rejestracyjnego – k. 9v akt, oświadczenie – k. 14 akt, dokumenty zgromadzone w aktach szkody – k. 33 akt

Po zgłoszeniu szkody ubezpieczyciel zaproponował poszkodowanemu Przedsiębiorstwo (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. naprawę pojazdu w warsztacie współpracującym z ubezpieczycielem wskazując dane do kontaktu oraz informując, że szkoda zostałaby zlikwidowana sprawnie, z zachowaniem norm i zaleceń producenta pojazdu, przy minimum formalności ze strony poszkodowanego.

niesporne, a nadto: dokumenty zgromadzone w aktach szkody – k. 33 akt

W dniu 17 czerwca 2024 roku Przedsiębiorstwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zlecił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. przeprowadzenie naprawy pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...). Strony uzgodniły stawkę w kwocie 385 złotych netto za roboczogodzinę prac blacharsko – mechanicznych i lakierniczych.

zlecenie naprawy – k. 8-9 akt, dokumenty zgromadzone w aktach szkody – k. 33 akt

W tym samym dniu, tj. w 17 czerwca 2024 roku, Przedsiębiorstwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. jako cedent zawarł ze (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. jako cesjonariuszem umowę przelewu wierzytelności – prawa do odszkodowania z polisy OC sprawcy przysługującą im w związku ze szkodą w pojeździe marki B. o numerze rejestracyjnym (...) w celu pokrycia kosztów naprawy pojazdu wraz z kosztami parkowania, holowania, przygotowania do oględzin oraz badań technicznych.

Strony postanowiły, że w razie zaistnienia okoliczności, o jakich mowa w § 4 pkt 5 umowy zlecenia naprawy pojazdu, przedmiotowa umowa przelewu wierzytelności na warunkach w niej określonych zacznie obowiązywać od momentu nabycia przez cedenta od osoby trzeciej (osoby fizycznej lub prawnej) wierzytelności, tj. prawa do odszkodowania z polisy OC sprawcy przysługującej mu w związku ze szkodą w pojeździe marki B. o numerze rejestracyjnym (...), bez konieczności potwierdzania obowiązywania przedmiotowej umowy odrębnym dokumentem. W przypadku gdy cedent nie nabędzie powyższej wierzytelności w nieprzekraczalnym terminie 6 miesięcy od wystawienia faktury za naprawę, naprawa pojazdu staje się naprawą gotówkową, a cedent zobowiązany jest do pełnego pokrycia kosztów naprawy wynikających z faktury vat w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia (§ 1 pkt 8 umowy).

umowa przelewu wierzytelności – k. 10 akt, dokumenty zgromadzone w aktach szkody – k. 33 akt

Po przeprowadzeniu naprawy, w dniu 02 lipca 2025 roku, (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wystawił Przedsiębiorstwo (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. tytułem kosztów naprawy pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...) fakturę numer (...) na kwotę 6 747,37 złotych brutto (5 485,67 złotych netto oraz 1 261,70 złotych tytułem vat), uwzględniając stawki za prace naprawcze w kwocie 385 złotych netto.

faktura – k. 14v akt, kosztorys naprawy – k. 17 akt, dokumenty zgromadzone w aktach szkody – k. 33 akt

Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. przyznał odszkodowanie w łącznej kwocie 5 507 złotych (netto plus 50% podatku vat) weryfikując stawki za prace naprawcze z kwoty 385 złotych netto do kwoty 185 złotych netto.

decyzja – k. 17v-18 akt, weryfikacja kosztorysu i faktury – k. 18v-19 akt, dokumenty zgromadzone w aktach szkody – k. 33 akt

W dniu 18 lipca 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (jako cesjonariusz) zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (jako cedentem) umowę o przelew wierzytelności z polisy OC przysługującej cedentowi z tytułu odszkodowania w związku z naprawą pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 10 maja 2024 roku.

umowa cesji wierzytelności – k. 11 akt, pełnomocnictwa – k. 11v-13 akt, dokumenty zgromadzone w aktach szkody – k. 33 akt

Autoryzowane stacji obsługi pojazdów na obszarze T., z uwzględnieniem przedstawicieli marek pojazdów należących do klasy premium (np. M., L., B., M., V., A., (...)), stosowały stawki za naprawcze w kwocie 170-700 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac.

W przypadku wyłącznie zakładów naprawczych pojazdów marek premium stawki za prace naprawcze mieściły się w przedziale od 230 złotych netto do 700 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac.

opinia biegłego sądowego P. C. – k. 94-100 akt

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną.

Sąd uwzględnił także dowody z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, w tym znajdujące się w aktach szkody, których prawdziwość nie była przez strony kwestionowana i które nie budziły wątpliwości Sądu co do swej wiarygodności, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

W kontekście podniesionych zarzutów istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie miał natomiast dowód z opinii biegłego sądowego w zakresie techniki i mechaniki motoryzacyjnej oraz ruchu drogowego P. C.. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego została sporządzona wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, poza tym jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera ona również wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków.

Biegły sądowy ustalił, że powód jako zakład dokonujący naprawy jest autoryzowanym serwisem pojazdów osobowych marki B., natomiast autoryzowane stacji obsługi pojazdów na obszarze T., z uwzględnieniem przedstawicieli marek pojazdów należących do klasy premium (np. M., L., B., M., V., A., (...)), stosowały stawki za prace naprawcze w kwocie 170-700 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac.

Powyższa opinia biegłego sądowego nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Mając na względzie powyższe, podzielając w całości założenia i wnioski w niej zawarte, Sąd oparł się na niej w zakresie, w jakim biegły sądowy ustalił, że autoryzowane stacji obsługi pojazdów (bo taką kategorię posiadał zakład naprawczy dokonujący naprawy) na obszarze T., z uwzględnieniem przedstawicieli marek pojazdów należących do klasy premium (np. M., L., B., M., V., A., (...)), bo takim pojazdem był pojazd uszkodzony (marki B.), stosowały stawki za naprawcze (blacharsko – mechaniczne i lakiernicze) w kwocie 170-700 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac. Sąd miał jednakże na uwadze, że w przypadku wyłącznie zakładów naprawczych pojazdów marek premium, a takim pojazdem był pojazd uszkodzony, stawki te mieściły się w przedziale od 230 złotych netto do 700 złotych netto, co czyniło stawkę przyjętą przez pozwanego nierynkową, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. kwoty 609,52 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 17 lipca 2024 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem pozostałej części odszkodowania stanowiącej różnicę między kwotą uiszczoną przez ubezpieczyciela a kwotą stanowiącą koszty naprawy pojazdu wynikającą ze zweryfikowania faktury (w wartości netto plus 50% podatku vat) w zakresie stawek za prace naprawcze.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. kwestionował rynkowość stawki przyjętej przez powoda za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze podnosząc, że jest ona zawyżona, jak również zarzucał, że mimo iż pozwany proponował poszkodowanemu naprawę w warsztacie współpracującym z pozwanym i wskazał jego dane kontaktowe, poszkodowany nie zainteresował się tą propozycją.

Zasada odpowiedzialności pozwanego z tytułu przedmiotowej szkody jest uregulowana w ramach art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 367), który stanowi, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie natomiast do treści art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Źródłem odpowiedzialności sprawcy jest z kolei treść art. 436 § 2 k.c., który stanowi, iż w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, wymienione w art. 435 k.c. osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych, czyli na statuowanej przez treść art. 415 k.c. zasadzie winy. W ramach obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego ubezpieczyciel zobowiązuje się do wypłaty odszkodowania, jakie sprawca szkody komunikacyjnej zobowiązany jest zapłacić poszkodowanemu. Poszkodowany może natomiast dochodzić roszczeń z tego tytułu bezpośrednio od ubezpieczyciela sprawcy szkody. Odpowiedzialność ubezpieczyciela wobec poszkodowanego jest więc rozpatrywana w kategoriach odpowiedzialności deliktowej, a jej zakres zależy od zakresu odpowiedzialności sprawcy szkody.

Podstawowe znaczenie dla ustalenia wysokości szkody, a tym samym zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego będzie miała zatem treść art. 361 § 2 k.c. ustanawiającego zasadę pełnej kompensacji szkody oraz treść art. 363 § 1 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru dokonanego przez poszkodowanego poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej bądź przywrócenie stanu poprzedniego. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili (§ 2).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 czerwca 2003 roku (sygn. akt III CZP 32/03) odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku. W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy podkreślił, iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. Co więcej, ceny te mogą odbiegać w odpowiedniej skali od cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na odpowiednim rynku lokalnym (np. na terenie określonego miasta lub gminy). Sąd Najwyższy wskazał także, iż zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody (art. 361 § 2 k.c.) poszkodowany będzie mógł domagać się od podmiotu odpowiedzialnego (ubezpieczyciela) odszkodowania obejmującego poniesione koszty wspomnianych prac naprawczych. Za kategorię „niezbędnych” kosztów naprawy należałoby uznać takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. Kosztami „ekonomicznie uzasadnionymi” będą koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. W rezultacie należy przyjąć, że odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym dla poszkodowanego rynku usług naprawczych.

W niniejszej sprawie pozwany ubezpieczyciel dokonał weryfikacji kosztów naprawy pojazdu dokonując obniżenia stawki za prace naprawcze z kwoty 385 złotych netto do kwoty 185 złotych netto podnosząc przy tym, że stawka przyjęta przez powoda jest zawyżona. W tej sytuacji to powoda po myśli art. 6 k.c. obciążał ciężar wykazania, że dochodzona przez niego stawka za prace naprawcze jest stawką rynkową, a więc powszechnie stosowaną na lokalnym dla poszkodowanego rynku T. przez zakłady naprawcze tożsamej kategorii co powód jako podmiot dokonujący naprawy. Podkreślić przy tym należy, że poszkodowanemu przysługuje prawo wyboru warsztatu naprawczego, któremu powierzy dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu i jednocześnie poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania najtańszej oferty, w tym w odniesieniu co cen za prace naprawcze. W ocenie Sądu poszkodowany w uprawnieniu do wyboru warsztatu naprawiającego uszkodzony pojazd nie może być też ograniczany w szczególności poprzez narzucanie mu np. przez ubezpieczyciela dokonywania naprawy w tych zakładach naprawczych, z którymi ubezpieczyciel ma podpisane umowy o współpracy, dzięki czemu zakład ten stosuje niższe stawki, a co przekłada się na wysokość ustalonego odszkodowania i co miałoby rodzić negatywne konsekwencje dla poszkodowanego w przypadku nieskorzystania z oferty ubezpieczyciela (w postaci zaniżonego odszkodowania). Obniżone stawki za roboczogodzinę prac naprawczych wynikające z umów zawartych z pozwanym ubezpieczycielem i obowiązujące wyłącznie w rozliczeniach z tymże nie mają charakteru rynkowego i nie powinny zostać uwzględnione, miernikiem faktycznego poziomu cen usług na rynku lokalnym są bowiem ceny wolnorynkowe, a nie przypadki odstępstw od nich w postaci rabatów uwarunkowanych dodatkowymi czynnikami. Każdy zakład naprawczy stosuje zaś stawki ustalone indywidualnie, które wynikają z ponoszonych kosztów i ustalenia cen na takim poziomie, by móc utrzymać firmę, przy czym koszt ten zależy od wielu elementów takich jak np. położenie firmy, podaży usług, dzierżawy pomieszczeń. Nie ma zatem żadnych podstaw do tego, by uznawać również tzw. stawki przeciętne, czy też w jakikolwiek sposób uśrednione.

Jak wynikało z opinii biegłego sądowego autoryzowane stacji obsługi pojazdów, bo taką kategorię, co niesporne, posiadał zakład naprawczy dokonujący naprawy, na obszarze T. i okolic, z uwzględnieniem przedstawicieli marek pojazdów należących do klasy premium (np. M., L., B., M., V., A., (...)), bo takim pojazdem, co także niesporne, był pojazd uszkodzony (marki B.), stosowały stawki za prace naprawcze (blacharsko – mechaniczne i lakiernicze) w kwocie 170-700 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac. Sąd miał jednakże na uwadze, że w przypadku wyłącznie zakładów naprawczych pojazdów marek premium, a takim pojazdem był pojazd uszkodzony, na co zwrócił uwagę biegły sądowy w swojej opinii, stawki za prace naprawcze mieściły się w przedziale od 230 złotych netto do 700 złotych netto, co czyniło stawkę przyjętą przez pozwanego - nierynkową. Jednocześnie w ocenie Sądu nie było wątpliwości, że powierzenie naprawy pojazdu uszkodzonego marki B., zwłaszcza że w chwili szkody pojazd był pojazdem dwuletnim, autoryzowanej stacji obsługi pojazdów tej marki było uzasadnione, pozwalało bowiem nie tylko na naprawę zgodnie z technologią producenta tego pojazdu, ale i na zachowanie warunków gwarancyjnych oraz zapewniało zgromadzenie pełnej historii serwisowej w sieci producenta pojazdu, co ma niewątpliwie wpływ np. na wartość pojazdu przy jego sprzedaży. Zdaniem Sądu jednakże mimo, że w określonym przez biegłego sądowego przedziale (230-700 złotych netto) mieściły się stawki przyjęte przez powoda (385 złotych netto), uwzględnić należało w kosztach naprawy przedmiotowego pojazdu stawkę za prace naprawcze w kwocie 300 złotych netto za godzinę prac blacharsko – mechanicznych i lakierniczych jako stawkę rynkową i pozwalającą na naprawę w większości (bo aż w 23 na 25 badanych podmiotów) autoryzowanych stacji obsługi pojazdów. Sąd miał też na uwadze, że stawki wyższe od powoda stosowały wyłącznie dwie inne autoryzowane stacje obsługi pojazdów – marki P. i marki M., zaś inna autoryzowana stacja obsługi pojazdów marki B. (B. (...), pkt 9, k. 97 akt) dokonywała naprawy pojazdów tej marki (a więc takich pojazdów, jak pojazd uszkodzony – marki B.) stosując stawkę w kwocie 300 złotych netto. Skoro zatem na terenie T. była w spornym okresie także inna autoryzowana stacja obsługi pojazdów marki B. (prowadzona przez B. (...)) stosująca stawki w kwocie 300 złotych netto za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze i stosowała ona stawki niższe niż stawki uwzględnione przez powoda (385 złotych netto), nie było podstaw do ich (stawek powoda) przyjęcia przy określaniu wysokości należnego odszkodowania. Jednocześnie zaś powód nie wykazał, że istniały jakieś szczególne względy po stronie poszkodowanego uzasadniające powierzenie naprawy pojazdu właśnie powodowi, mimo że stosował on wyższą stawkę niż inna autoryzowana stacja obsługi pojazdów marki B. działająca na lokalnym dla poszkodowanego rynku. W tej sytuacji uwzględnić należało w kosztach naprawy przedmiotowego pojazdu stawki w kwocie 300 złotych netto za godzinę prac blacharsko – mechanicznych i w kwocie 300 złotych netto za godzinę prac lakierniczych, albowiem stawki w takiej wysokości były stosowane powszechnie na terenie T. przez autoryzowane stacje obsługi pojazdów, w tym pojazdów marki B. (tak również Sąd Okręgowy w Gdańsku w wyroku z dnia 04 kwietnia 2024 roku, sygn. akt XII Ga 268/24, na tle analogicznego stanu faktycznego). Stawka zaś powoda nie miała takiego waloru (była trzecią – na 25 podmiotów – najwyższą stawką).

Mając na względzie powyższe uznać należało, że skoro niesporna była liczba roboczogodzin poświęconych na naprawę pojazdu – łącznie 2,733 roboczogodzin (1,33 rbg naprawa blacharsko – mechaniczna, 1,4 rbg – naprawa lakiernicza, k. 16 akt), to z tego tytułu pozwany zobowiązany był do uiszczenia na rzecz powoda kwoty 819,90 złotych (2,733 x 300 złotych netto), pozwany zapłacił zaś dotychczas z tego tytułu kwotę 505,67 złotych netto (246,67 złotych netto + 259 złotych netto). Powyższe zaś prowadziło do wniosku, że pozwany zobowiązany jest do zapłaty powodowi jeszcze kwoty 314,23 złotych netto (819,90 złotych – 505,67 złotych) tytułem pozostałej części należnego mu odszkodowania za szkodę w pojeździe marki B. o numerze rejestracyjnym (...) powiększonej o 50% vat, czyli o kwotę 36,14 złotych, a zatem łącznie 350,37 złotych i w tym zakresie żądanie pozwu Sąd uznał za uzasadnione.

Odnosząc się natomiast do podniesionego przez pozwanego w istocie zarzutu naruszenia przez poszkodowanego obowiązku minimalizacji szkody poprzez nieskorzystanie z propozycji ubezpieczyciela odnośnie do naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym zgodnie z kalkulacją ubezpieczyciela, to wskazać należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Nie ulega wątpliwości, że poszkodowany ma na podstawie art. 362 k.c. oraz art. 16 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 367) obowiązek minimalizacji szkody rozumiany jako zapobieżenie, w miarę możliwości, zwiększeniu się szkody. Podzielić należy przy tym pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 czerwca 2012 roku (sygn. akt I A Ca 623/12), że z obowiązku zapobiegania powiększaniu szkody nie można wywodzić jednakże obowiązku jej naprawienia najtańszym możliwym kosztem. Na poszkodowanym ciąży jedynie obowiązek zapobieżenia powiększaniu szkody, którego z pewnością nie można rozumieć jako wyłączenia zasady pełnej odpowiedzialności, czy obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego – tj. stanu sprzed szkody. W niniejszej sprawie poszkodowany zlecił naprawę powodowi, który jest autoryzowanym serwisem pojazdów marki B., a taki pojazd właśnie uległ uszkodzeniu, zachowanie więc poszkodowanego w tym aspekcie uznać należy za prawidłowe. Pozwany nie wykazał przy tym, ażeby oferował poszkodowanemu naprawę pojazdu w warsztacie takiej kategorii, co daję rękojmię przeprowadzenia naprawy nie tylko formalnie w sposób zgodny z technologią producenta, ale i prawidłowo mając na uwadze odpowiednie wyposażenie takiego warsztatu i wyszkolenie jego pracowników. Jednocześnie ograniczanie poszkodowanego w swobodnym wyborze zakładu naprawczego, któremu powierzy wykonanie naprawy wyłącznie do sieci zakładów naprawczych współpracujących z pozwanym nie mieści się w ocenie Sądu w ciążącym na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i nie może zasługiwać na aprobatę. Dla poszkodowanego znaczenie mieć może właśnie np. zaufanie, jakim darzy zakład naprawczy dokonający dotychczasowych napraw, bliskość takiego zakładu od miejsca zamieszkania, dostępność terminów, szybkość naprawy, czy inne okoliczności, w tym renoma danego warsztatu i opinie klientów. Wreszcie z całą mocą podkreślić należy, że z uwagi na rodzaj i odmienność naruszonych dóbr argumentacja zawarta w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku (sygn. akt III CZP 20/17) dotycząca najmu pojazdu zastępczego nie może znaleźć bezpośredniego, czy też nawet jedynie analogicznego tylko, przełożenia na kwestie związane z naprawą pojazdu.

Uwzględniając całokształt powyższych rozważań, Sąd na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 367) w zw. z art. 822 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zasadził od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 350,37 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 17 lipca 2024 roku do dnia zapłaty.

Uznając zaś dalej idące żądanie pozwu za niezasadne z przyczyn wskazanych powyżej, Sąd oddalił je w punkcie drugim wyroku na podstawie wymienionych wyżej regulacji w zw. z art. 6 k.c. stosowanych a contrario.

O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie trzecim wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną w art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 1 k.p.c.

W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 57,48% (powód żądał bowiem kwoty 609,52 złotych jako różnicy między kwotą 1 052,33 złotych (2,733 rbg x 385 złotych plus 50% vat) a kwotą wypłaconą już przez ubezpieczyciela – 505,67 złotych (2,733 rbg x 185 złotych netto plus 50% vat), za zasadne uznano zaś z jego żądania kwotę 350,37 złotych, co stanowiło 57,48% wartości jego żądania), a pozwany w 42,52% (w tej części powództwo oddalono).

Koszty poniesione przez powoda wyniosły kwotę 1 361,16 złotych (opłata sądowa od pozwu – 100 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 270 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych oraz wykorzystana zaliczka na poczet kosztów związanych z opiniami biegłego sądowego – 974,16 złotych).

Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły kwotę 7,38 złotych (koszty uwierzytelnienia pełnomocnictwa).

Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 782,39 złotych (57,48% z kwoty 1 361,16 złotych), zaś pozwanemu – w kwocie 3,14 złotych (42,52% z kwoty 7,38 złotych).

Po skompensowaniu obu powyższych kwot pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 779,25 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, którą Sąd zasądził na jego rzecz w punkcie trzecim wyroku wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Na marginesie jedynie wskazać należy, że w dniu 05 grudnia 2025 roku zarządzono zwrócenie powodowi, po uprawomocnieniu się wyroku, kwoty 825,84 złotych tytułem zwrotu niewykorzystanej części zaliczki uiszczonej przez niego na poczet kosztów związanych z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego sądowego.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

3. (...)

4. (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 21 grudnia 2025 roku