I C 426/23

Sygn. akt. I C 426/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 października 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Berent

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz

po rozpoznaniu w dniu 21 października 2024 r. w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.

przeciwko J. G.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego J. G. na rzecz powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 36.000 zł (trzydzieści sześć tysięcy złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia zapłaty;

II. zasądza od pozwanego J. G. na rzecz powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 5.417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 426/23

wyroku z dnia 28 października 2022 roku

I.

(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1. Powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wystąpiła przeciwko pozwanemu J. G. z powództwem o zapłatę kwoty 36.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia zapłaty.

2. W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 21 maja 2019 r. udzieliła pozwanemu pożyczki w kwocie 40.000 zł. Pozwany zwrócił powódce kwotę 2.000 zł w dniu 15 lipca (...)., kwotę 1.000 zł w dniu 22 sierpnia 2019 r. i kwotę 1.000 zł w dniu 25 października 2019 r. Powódka skierowała do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty w dniu 26 stycznia 2022 r. Mimo to pozwany nie spełnił świadczenia.

(pozew, k. 2-3v)

3. Nakazem zapłaty w postepowaniu upominawczym z dnia 8 marca 2023 r. Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

(nakaz zapłaty, k. 24)

II.

(stanowisko pozwanego)

4. Pozwany wywiódł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa.

5. W sprzeciwie pozwany wskazał, że nie prowadził działalności gospodarczej i zakwestionował roszczenie powódki.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 35)

III.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

6. Powódka działając przez prokurenta K. K. (1) zawarła z pozwanym umowę pożyczki w kwocie 40.000 zł.

7. Strony zastrzegły, że pozwany zwróci ww. kwotę w terminie dwóch tygodni.

8. Prokurent spółki (...) nie wiedział, czy pożyczka ma związek z ewentualną działalnością gospodarczą pozwanego.

9. W dniu 21 maja 2019 r. powódka w wykonaniu umowy dokonała przelewu w kwocie 40.000 złotych na rachunek bankowy pozwanego, tytułując go „wpłata”.

(dowód: potwierdzenie przelewu, k. 10, zeznania świadka K. K. (1), k. 72v-73, płyta CD, k. 74)

10. W dniu 15 lipca 2019 r. pozwany dokonał przelewu w kwocie 2.000 złotych na rachunek bankowy powódki, tytułując go „zwrot”.

(dowód: potwierdzenie przelewu, k. 8)

11. W dniu 22 sierpnia 2019 r. pozwany dokonał przelewu w kwocie 1.000 złotych na rachunek bankowy powódki, tytułując go „zwrot”.

(dowód: potwierdzenie przelewu, k. 9)

12. W dniu 25 października 2019 r. pozwany dokonał przelewu w kwocie 1.000 złotych na rachunek bankowy powódki, tytułując go „zwrot”.

(dowód: potwierdzenie przelewu, k. 7)

13. W dniu 27 listopada 2019 r. pozwany dokonał przelewu w kwocie 1.000 złotych na rachunek bankowy P. K., tytułując przelew „ (...) zwrot K.”.

14. P. K. jest synem prokurenta powódki, K. K. (1) i wspólnikiem powodowej spółki.

(dowód: potwierdzenie przelewu, k. 71, zeznania świadka K. K. (1), k. 72v-73, płyta CD, k. 74)

15. Pismem z dnia 26 stycznia 2022 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 36.000 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W uzasadnieniu wskazała, że żąda zapłaty wskazanej kwoty tytułem zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia.

16. Pozwany odebrał wezwanie w dniu 16 lutego 2022 r.

(dowód: wezwanie, k. 11-12, potwierdzenie nadania, k. 13, wydruk śledzenia przesyłek, k. 14)

17. Pozwany rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w dniu 2 listopada 2021 r.

18. W dniu 3 listopada 2021 r. pozwany zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej.

(dowód: wydruk (...), k. 15)

19. Pozwany nie zwrócił powódce pozostałej kwoty 36.000 zł.

(dowód: zeznania świadka K. K. (1), k. 72v-73, płyta CD, k. 74)

Sąd zważył co następuje:

IV.

20. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony oraz dowodu z zeznań świadka K. K. (1).

(ocena dowodów)

21. Sąd uznał za wiarygodne wszystkie dokumenty niezależnie od ich formy, albowiem brak było podstaw do kwestionowania ich autentyczności, zwłaszcza że nie nosiły one śladów podrobienia lub przerobienia.

22. Sąd przyznał przymiot wiarygodności dowodowi z zeznań świadka K. K. (1), prokurenta powodowej spółki. Zeznania świadka znajdowały odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazany dowód był kluczowy dla ustalenia, że między stronami doszła do skutku umowa pożyczki.

23. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 720 §2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. W myśl art. 77 2 i art. 77 3 k.c. do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie. Dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Stosownie do brzmienia art. 74 §2 k.c. jednakże mimo niezachowania formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej przewidzianej dla celów dowodowych dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo fakt dokonania czynności prawnej jest uprawdopodobniony za pomocą dokumentu.

24. Ustawa zastrzega dla umowy pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymóg zachowania formy dokumentowej oświadczeń woli stron w celach dowodowych. W niniejszej sprawie strony nie zawarły umowy w formie dokumentowej, albowiem brak jest nośnika informacji, który wskazywałby na zgodny zamiar stron w zakresie zaciągnięcia zobowiązania określonego w art. 720 §1 k.c. Niemniej w niniejszej sprawie dowód z zeznań świadka K. K. (1) na okoliczność zawarcia umowy pożyczki był dopuszczalny, albowiem zawarcie umowy pożyczki zostało uprawdopodobnione przez powódkę potwierdzeniem przelewu kwoty 40.000 zł na rzecz pozwanego oraz przelewami opiewającymi łącznie na kwotę 4.000 zł, których dokonywał pozwany na rzecz powódki.

25. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okazał się bilans oraz rachunek zysków i strat przełożony przez stronę pozwaną (k. 122), albowiem nie wynikały z niego żadne fakty istotne dla oceny roszczenia powódki.

V.

(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

26. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

27. Powódka wywodziła swoje roszczenie z umowy pożyczki, którą zawarła z pozwanym w dniu 21 maja 2019 r. W wykonaniu umowy powódka zapłaciła na rzecz pozwanego kwotę 40.000 zł, natomiast pozwany zwrócił powódce łączną kwotę 4.000 zł. Strony zastrzegły, że zwrot przedmiotu pożyczki nastąpi w ciągu dwóch tygodni od dnia przelewu środków na rzecz pozwanego. Powódka żądała zatem od pozwanego zapłaty kwoty 36.000 zł, wywodząc swoje roszczenie z art. 720 §1 k.c.

28. W myśl art. 720 §1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

29. W niniejszej sprawie strona powodowa udowodniła, że zawarła z pozwanym umowę pożyczki i w jej wykonaniu zapłaciła na rzecz powoda kwotę 40.000 zł, zaś pozwany zwrócił jej wyłącznie kwotę 4.000 zł. Fakt ten wynikał z potwierdzenia przelewu ww. kwoty z rachunku bankowego powódki na rachunek pozwanego i z zeznań świadka K. K. (1), prokurenta powódki. Powódka zobowiązała się zapłacić pozwanemu kwotę 40.000 zł pod tytułem zwrotnym, a pozwany zobowiązał się wobec niej do zwrotu tej samej kwoty.

30. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje kwestia zarachowania kwoty pozyczki w księgach rachunkowych powódki, albowiem jest to kwestia drugorzędna, nieistotna na gruncie prawa cywilnego. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego miało przysporzenie dokonane z majątku powódki na rzecz pozwanego, które nastąpiło w wykonaniu umowy pożyczki. Wbrew zarzutom pozwanego stroną umowy pożyczki nie był K. K. (1), który działał w imieniu i na rzecz powodowej spółki jako jej prokurent.

31. Należy nadto zauważyć, że kwota 1.000 zł, która została przelana przez pozwanego w dniu 27 listopada 2019 r., uznała rachunek bankowy syna prokurenta powódki. Pozwany nie wykazał zaś, aby kwota ta została przelana w celu zwrotu pożyczki a powódka skorzystała z tego świadczenia (art. 452 k.c.). Pozwany nie wykazał również, aby zwrócił powódce kwotę wyższą niż 4.000 zł.

32. Należy bowiem podkreślić, że w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie niniejszej sprawy na powódce spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania zapłaty na rzecz pozwanego kwoty pożyczki, zaś na pozwanym – w zakresie udowodnienia, że zwrócił powódce przedmiot pożyczki.

33. W tym stanie rzeczy, pozwany powinien był wykazać, że zwrócił powódce kwotę pożyczki. Pozwany nie mógł skutecznie przenieść ciężaru dowodu w tym zakresie na powódkę poprzez zobowiązanie jej do przedstawienia ksiąg rachunkowych w części wykazującej zaksięgowanie kwot rzekomo zapłaconych przez pozwanego na rzecz powódki. W konsekwencji, okoliczność, że z rachunku zysków i strat przedłożonego przez powódkę (k. 122) nie wynikają fakty, które zamierzał wykazać pozwany, nie może rodzić negatywnych skutków dowodowych po stronie powódki. To pozwany powinien był przedstawić dowody spełnienia świadczenia na rzecz powódki. Ciężar dowodu w tym zakresie w żadnej mierze nie obciążał powódki.

34. Sąd ustalił na podstawie dowodu z zeznań świadka K. K. (1), że pozwany był obowiązany do zwrotu powódce kwoty pożyczki w terminie dwóch tygodni, licząc od dnia 21 maja 2019 r. Upływ zastrzeżonego terminu skutkował wymagalnością roszczenia o zwrot przedmiotu pożyczki. Nadto, powódka wezwała pozwanego do zapłaty do dnia 23 lutego 2022 r. W tym stanie rzeczy, powódka mogła żądać od pozwanego odsetek ustawowych za opóźnienie na podstawie art. 481 §1 i §2 k.c. od dnia 24 lutego 2022 r.

35. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 720 §1 k.c. i art. 481 §1 i §2 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 36.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia zapłaty.

VI.

(koszty procesu)

36. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. na podstawie art. 98 §1 k.p.c. obciążając pozwanego kosztami procesu poniesionymi przez powódkę, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Na poniesione przez powódkę koszty procesu składały się: opłata od pozwu (1.800 zł), wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie adwokata w stawce minimalnej (3.600 zł) ustalone na podstawie §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964, t.j. ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

37. Na podstawie art. 98 §1 1 k.p.c. Sąd zasądził od kosztów procesu odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.