VII U 3065/24

Sygnatura akt VII U 3065/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Gdańsk, 13 marca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Gdańsku, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Joanna Wojnicka-Blicharz

Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Jabłońska

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie

sprawyO. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.

z udziałem (...) spółki zoo we W.

o podstawę wymiaru składek

na skutek odwołania O. K.od decyzji z dnia 19 sierpnia 2024 r. znak: ((...) (...)

zmienia decyzję pozwanego z 19 sierpnia 2024 roku w ten sposób, że stwierdza, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie O. K. jako pracownika podlegającego ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnym u płatnika (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. w okresie marca 2022 roku, kwietnia 2022 roku, maja 2022 roku, czerwca 2022 roku, lipca 2022 roku, sierpnia 2022 roku, września 2022 roku, października 2022 roku, listopada 2022 roku, grudnia 2022 roku, stycznia 2023 roku i lutego 2023 roku winna być obliczona od kwoty wynagrodzenia 4050 złotych brutto z tytułu zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę na pełen etat.

sędzia Joanna Wojnicka-Blicharz

Sygn. akt VII U 3065/24

Decyzją nr (...) z dnia 19 sierpnia 2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział G. stwierdził, że podstawy wymiaru składek O. K. z tytułu zatrudnienia przez płatnika (...) sp. z o.o. w miesiącach od marca do grudnia 2022 r. i w lutym 2023 r. stanowi kwota 500 zł na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe oraz 431,45 zł na ubezpieczenie zdrowotne oraz kwota 0 zł w styczniu 2023 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji O. K. wskazała, że zwarła ze spółką (...) umowę o pracę w dniu 02 listopada 2021 r., na podstawie której została zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem minimalnym – 4.050 zł, a umowa ta nigdy nie była aneksowana. Mimo to płatnik w okresie objętym sporem opłacił za nią składki od wysokości wynagrodzenia wyliczonego od 1/8 etatu. Ubezpieczona zawiadomiła ZUS o nieprawidłowościach przedkładając umowę o pracę, jednak organ uznał, że pracodawca prawidłowo opłacał składki od 1/8 etatu. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją ubezpieczona podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym z podstawą wymiaru składek 4.050 zł brutto.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami.

Zainteresowana (...) sp. z o.o. nie przystąpiła do sprawy i nie zajęła stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Płatnik składek (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. (wcześniej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) od 2017 r. prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m.in. przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering) i prowadzenie restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych. Wcześniej spółka miała siedzibę w G. i w G.

Początkowo wspólnikami spółki byli K. L. i F. T., którzy jednocześnie pełnili funkcje w zarządzie. Od listopada 2020 r. do czerwca 2025 r. jedynym (od stycznia 2024 r. większościowym) wspólnikiem spółki była A. K. pełniąca jednocześnie funkcję prezesa zarządu.

Dowód: odpis pełny z KRS k. 86-91

Ubezpieczona O. K. została zatrudniona przez płatnika na podstawie umowy o pracę od dnia 02 listopada 2021 r. na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku związanym z obsługą klienta i wynagrodzeniem 4.050 zł.

Okoliczności bezsporne, nadto kopie dokumentów z akt sprawy VI P69/23 SR Gdańsk-Południe w Gdańsku: umowa o pracę z 02.11.2021 r. k. 101

Ubezpieczona pracę wykonywała w restauracji (...) mieszczącej się wG. na ul. (...).

Przełożonym ubezpieczonej był K. L., który sprawował bieżący nadzór nad jej pracą i wydawał polecenia.

Dowód: zeznania świadkaK. L. k. 97-98 protokół elektroniczny k. 100 (00:01:38-00:07:14), zeznania ubezpieczonej k. 55-56 protokół elektroniczny k. 58 (00:04:30-00:25:07)

Ubezpieczona nigdy nie zawierała z pracodawcą porozumienia o zmianie warunków zatrudnienia, do czasu zakończenia stosunku pracy nie zostały jej także wypowiedziane warunki umowy o pracę z dnia 02 listopada 2021 r. K. L. co prawda w trakcie pracy zatrudnienia ubezpieczonej wskazywał na złą kondycję firmy i wspominał o konieczności zmiany warunków zatrudnienia, niemniej jednak nigdy żadnych kroków w tym zakresie nie poczynił.

Ubezpieczona od 02 listopada 2021 r. do końca zatrudnienia, w tym w okresie od marca 2022 r. do końca lutego 2023 r., wykonywała pracę według grafiku w godzinach od 10 do 22-23, czasami również w weekendy, w wymiarze ok. 160 godzin miesięcznie. Ubezpieczona w styczniu 2023 r. nie korzystała z urlopu wypoczynkowego, na urlopie przebywała jedynie w lutym 2023 r.

Wynagrodzenie zawsze było płatne w gotówce do ręki, a ubezpieczona nigdy nie kwitowała otrzymania odpowiednich kwot. Za miesiące od marca 2022 r. do lutego 2023 r. pracodawca wypłacił ubezpieczonej wynagrodzenie w kwocie wynikającej z umowy o pracę tj. w kwocie 4.050 zł.

Dowód: zeznania ubezpieczonej k. 55-56 protokół elektroniczny k. 58 (00:04:30-00:25:07) Pismem z dnia 24 stycznia 2023 r. skierowanym do ubezpieczonej K. L. działając w imieniu pracodawcy wypowiedział ubezpieczonej umowę o pracę z zachowaniem 1-mesięcznego okresu wypowiedzenia.

Dowód: kopia wypowiedzenia umowy o pracę z 24.01.2023 r. k. 101v

O. K. wniosła odwołanie od ww. wypowiedzenia i sprawa toczyła się przed Sądem Rejonowym Gdańsk-Południe w Gdańsku pod sygn. akt VI P 69/23. W pozwie O. K. domagała się zasądzenia odszkodowania w kwocie 12.500 zł podnosząc, że w jej ocenie wypowiedzenie umowy o pracę zwartej na czas nieokreślony było niezgodne z prawem.

Do akt sprawy VI P 69/23 został złożony screen korespondencji mailowej wysłanej w dniu 21 lutego 2023 r. z adresu mailowego (...) na adres mailowy A. K. zawierającej załączniki o nazwach wypowiedzenie warunków K. i wniosek o urlop. Były to pliki Word zawierające dokumenty – wypowiedzenie warunków umowy o pracę z 01 lutego 2022 r. i wniosek o urlop w okresie od 01 stycznia 2023 r. do 24 lutego 2023 r. z dnia 24 stycznia 2023 r. Dokumenty te nie były przez nikogo podpisane.

W dniu 01 marca 2023 r. pracodawca wystawił ubezpieczonej świadectwo pracy, z którego wynikało, że była zatrudniona w okresie od 02 listopada 2021 r. do 28 lutego 2022 r. w wymiarze pełnego etatu, a od dnia 01 marca 2022 r. do 28 lutego 2023 r. w wymiarze 1/8 etatu.

W zeznaniach złożonych na rozprawie w dniu 12 października 2023 r. w sprawie VI P 69/23 ubezpieczona wskazywała, że nigdy nie pracowała na 1/8 etatu i cały czas pracowała na pełen etat.

W dniu 12 października 2023 r.O. K. zawarła z pracodawcą ugodę, na mocy której pozwana (...) sp. z o.o. zobowiązała się do zapłaty na jej rzecz kwoty 4.050 zł. Wydanym w tym samym dniu postanowieniem Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku umorzył postępowanie i nieuiszczonymi kosztami obciążył Skarb Państwa.

O. K. wystąpiła także do Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z pozwem o sprostowanie świadectwa pracy. W dniu 29 stycznia 2026 r. zapadł wyrok zaoczny (sygn.. akt VI P 983/24), którym Sąd zobowiązał (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. do sprostowania świadectwa pracyO. K. z dnia 01 marca 2023 r. m.in. w ten sposób, że punkcie 1 zamiast słów: „w okresie 01-03-2022 do 28-02-2023 w wymiarze 1/8” wpisać „w okresie 01-03-2022 do 28-02-2023 w wymiarze 1/1”,

Dowód: akta ZUS: postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie VI P 69/23 karta nienumerowana, akta sprawy: kopie dokumentów z akt sprawy VI P 69/23 – screen korespondencji wraz z załącznikami k. 102-103v, protokół rozprawy z dnia 12.10.2023 r. k. 104, ugoda k. 104v, odpis wyroku zaocznego w sprawie VI P 983/24 k. 96

Płatnik dokonał zgłoszenia O. K. do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych jako pracownika od dnia w okresie od dnia 02 listopada 2021 r. do 28 lutego 28.02.2023 r. W miesięcznych raportach imiennych wskazując jako podstawy wymiaru składek następujące kwoty:

- od listopada do grudnia 2021 r. - 4050 zł.

- za styczeń 2022 r. - 2970,00 zł,

- za luty 2022 r. - 3645,00 zł,

- od marca do grudnia 2022 r. - 500,00 zł,

- za styczeń 2023 r. - 0,00 zł,

- z luty 2023 r. - 500,00 zł.

W raportach miesięcznych o wypłaconych świadczeniach i przerwach w opłacaniu składek wykazał w okresie od 24 stycznia 2022 r. do 31 stycznia 2022r. i od 01 lutego 2022 r. do 03 lutego 2022 r. czas niezdolności do pracy.

Okoliczności bezsporne, nadto: raporty imienne ZUS RCA – nienumerowane karty akt ZUS

Do urzędu skarbowego pracodawca również składał informacje odnośnie uzyskiwanych przez ubezpieczoną przychodów zgodne z danymi przesyłanymi do ZUS.

Dowód: informacje z urzędu skarbowego w kopercie na k. 69

W dniu 19 kwietnia 2024 r. O. K. złożyła w ZUS wniosek o zweryfikowanie informacji podawanych przez płatnika (...) sp. z o.o. wskazując, że przez cały okres pracowała na pełen etat.

W związku z powyższym ZUS wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wysokości podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia O. K. i po uzyskaniu wyjaśnień ubezpieczonej w dniu 19 sierpnia 2024 r. wydal decyzję zaskarżoną w niniejszym postępowaniu.

Okoliczność bezsporna

Sąd zważył co następuje:

Stan faktyczny, Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów urzędowych i dokumentów prywatnych zgromadzonych w aktach ubezpieczeniowych, aktach sprawy oraz dokumentach ze spraw VI P 69/23 i VI P 983/24 SR Gdańsk-Południe, których kopie zostały załączone w akt, jak również przeprowadził dowód z zeznań świadka i ubezpieczonej.

Dowód z dokumentów zgromadzonych w sprawie w zakresie w jakim posłużyły do ustalenia stanu faktycznego sąd uznał za w pełni wiarygodny, gdyż dokumenty te nie budziły żadnych wątpliwości i nie były przez strony kwestionowane. Sąd również nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności z urzędu. Dowody te, stanowiące dokumenty prywatne, Sąd ocenił zgodnie z art. 245 k.p.c.

Zeznania świadka K. L.w ocenie Sądu były wymijające i mało przydatne do dokonania ustaleń faktycznych. Świadek pytany o najistotniej kwestie czasu pracy ubezpieczonej, ilości przepracowanych przez nią godzin i okoliczności związanych z ewentualną zmianą warunków zatrudnienia ubezpieczonej świadek zasłaniał się niepamięcią lub brakiem wiedzy na ten temat. Zeznania świadka były przekonujące jedynie w zakresie tego, w jakim potwierdził fakt pracy ubezpieczonej w barze oraz że sprawował nadzór nad nią.

Zeznaniom ubezpieczonej Sąd dał wiarę w całości, albowiem były logiczne, bardzo konsekwentne i częściowo znajdowały potwierdzenie w pozostałym dostępnym materiale dowodowym. Sąd dał wiarę twierdzeniom ubezpieczonej, że o tym, że pracodawca rzekomo zatrudniał ją na 1/8 etatu dowiedziała się dopiero z wystawionego jej świadectwa pracy, a które zostało przez nią skutecznie zakwestionowane. Jednocześnie ubezpieczona była kategoryczna w swych zeznaniach co do tego, że przez cały okres wykonywała pracę w pełnym wymiarze czasu pracy i zeznania te są zbieżne z zeznaniami złożonymi w sprawie VI P 69/23.

W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów odwołanie ubezpieczonej zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 i 20 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2026.199 t.j.) podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, a także zdrowotne pracowników stanowi przychód, o którym mowa w art. 4 pkt 9 i 10, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, ust. 4 pkt 5 i ust. 12, tj. przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym

Przychodem w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym do osób fizycznych (Dz.U.2025.163 t.j.) są natomiast otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 11). Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy omawiana ustawa uważa wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależne od tego, czy ich wartość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym).

Przychodem, od którego wymierzana jest w myśl art. 18 ustawy systemowej składka są zatem wszystkie otrzymane lub postawione do dyspozycji należności przysługujące pracownikowi wymienione w katalogu art. 12 ustawy o podatku dochodowym, chyba że zostały wyłączone z podstawy ustalania składek, a także należności z innych tytułów, jeżeli zostały włączone do podstawy wymiaru składki.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy płatnik składek przekazuje do Zakładu imienne raporty miesięczne, po upływie każdego miesiąca kalendarzowego, w terminie ustalonym dla rozliczania składek.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy jeżeli ubezpieczony nie zakwestionuje informacji zawartych w imiennym raporcie miesięcznym w terminie określonym w ust. 11, to informacje te uznaje się za zgodne ze stanem faktycznym, chyba że informacje dotyczące okresu objętego raportem zakwestionuje Zakład, wydając decyzję.

Jeżeli Zakład zakwestionuje i zmieni informacje przekazane przez płatnika składek, zawiadamia o tym ubezpieczonego i płatnika składek. Jeżeli w terminie określonym w ust. 11 osoba ubezpieczona i płatnik składek nie złożą wniosku o zmianę stanowiska Zakładu, informacje uznane przez Zakład traktuje się jako prawdziwe. W razie złożenia takiego wniosku, Zakład po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydaje decyzję (art. 41 ust. 13 ustawy).

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że w niniejszym postępowaniu skarżąca wykazała, że ustalone z zaskarżonej decyzji podstawy wymiaru składek wynikające z deklaracji składanych przez płatnika nie były prawidłowe.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie prowadzi do wniosku, że ubezpieczona w całym okresie zatrudnienia u płatnika (...) sp. z o.o. tj. w okresie 02 listopada 2021 r. do 28 lutego 2023 r. była zatrudniona na warunkach umowy o pracę z dnia 02 listopada 2021 r. tj. w pełnym wymiarze czasu pracy i faktycznie przez cały ten okres otrzymywała miesięczne wynagrodzenie w kwocie 4.050 zł. W tym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonej, w których wskazała, że przez cały okres zatrudnienia pracowała w barze w godzinach od 10 do 22/23, czasami w weekendy i cały czas otrzymywała takie samo wynagrodzenie w kwocie 4.050 zł, które było płatne w gotówce. Przyjęcia tego nie wykluczają bowiem ani zeznania świadka K. L. który nie zeznawał w sposób odmienny, a jedynie zasłaniał się niepamięcią, ani też żadne inne dowody o charakterze obiektywnym.

W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje także, aby warunki zatrudnienia ubezpieczonej wynikające z umowy o pracę z dnia 02 listopada 2021 r. w szczególności w zakresie wymiaru etatu i wynagrodzenia kiedykolwiek zostały zmienione w drodze porozumienia między pracownikiem i pracodawcą lub jednostronnie przez pracodawcę w drodze wypowiedzenia dotychczasowych warunków umowy o pracę. Dowodu potwierdzającego taki stan rzeczy z całą pewnością nie stanowi złożony do akt sprawy VI P 69/23 wydruk komputerowy pliku przesłanego do A. K. w dniu 21 lutego 2023 r. Dokument ten nie został przez nikogo podpisany, w szczególności przez ubezpieczoną, a dowody zgromadzone w niniejszej sprawie również nie wskazują, aby kiedykolwiek doszło do skutecznej zmiany warunków zatrudnienia ubezpieczonej. Jak natomiast wiarygodnie zeznała ubezpieczona, A. K. co prawda chciała, aby ubezpieczona z datą wsteczną podpisała dokument potwierdzający obniżenie wymiaru etatu i wynagrodzenia, ale ona nigdy się na to nie zgodziła bowiem nie było to zgodne z prawdą.

Skoro umowa o pracę na mniejszą część etatu nigdy nie została podpisana, zaś praca świadczona była na cały etat, to nie istniały przesłanki do dokonania zgłoszenia etatu w 1/8 części.

W tym stanie rzeczy Sąd nie neguje faktu, że pracodawca składał w ZUS miesięczne raporty imienne za ubezpieczoną, w których wskazywał podstawę wymiaru składek w wysokości 500 zł, a także tożsame informacje przekazywał do urzędu skarbowego w zakresie podstawy wymiaru podatku, niemniej jednak były to czynności podejmowane przez pracodawcę niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy i tylko i wyłącznie po to by obniżyć wysokość zobowiązań publiczno-prawnych. Jak już wyższej wskazano ubezpieczona w toku niniejszej sprawy przedstawiła natomiast dowody pozwalające zakwestionować prawidłowość składanych przez płatnika dokumentów rozliczeniowych.

Dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie w postaci dokumentów z akt spraw VI P 69/23 i VI P 983/24, które toczyły się bądź się toczą przed Sądem Rejonowym Gdańsk-Południe w Gdańsku również jednoznacznie wskazują, że ubezpieczona cały czas konsekwentnie kwestionowała stanowisko pracodawcy, jakoby w okresie od marca 2022 r. do lutego 2023 r. wykonywała pracę w zmniejszonym zakresie i za niższym wynagrodzeniem. Potwierdzeniem tego, że ostatnie miesięczne wynagrodzenie ubezpieczonej wynosiło 4.050 zł jest nie tylko treść ugody, jaką zawarła z pracodawcą przed Sądem Rejonowym w sprawie VI P 69/23 opiewającą na tą kwotę, odpowiadającą rzeczywiście przez nią otrzymywanemu jednomiesięcznemu wynagrodzeniu, ale również treść wyroku zaocznego z dnia 29 stycznia 2026 r., którym Sąd dokonał zobowiązał płatnia do sprostowania wystawionego ubezpieczonej świadectwa pracy w zakresie wymiaru zatrudnienia w okresie od 01 marca 2022 r. do 28 lutego 2023 r.

Zauważyć również należy, że ubezpieczona nie mogłaby podlegać ubezpieczeniu społecznemu w okresie wskazanym w decyzji na kwotę 500 złotych jako podstawa wymiaru składek, albowiem w 2022 roku minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 3010 złotych brutto, zaś zgodnie z art. 114 ustawy o cudzoziemcach z 12 grudnia 2013 roku Dz. U 2025. 1079, której regulacją ubezpieczona podlegała, warunkiem uznania wykonywania przez nią pracy i uznania jej za legalną w świetle przepisów prawa polskiego, w tym w świetle ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest między innymi istnienie ważnego zezwolenia na pobyt i pracę, które cudzoziemcowi – było wydawane między innymi wówczas gdy wynagrodzenie, które jest wskazane przez podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi w załączniku do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust. 1a, nie jest niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku, przy czym wysokość miesięcznego wynagrodzenia nie jest niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę niezależnie od wymiaru czasu pracy i rodzaju stosunku prawnego stanowiącego podstawę wykonywania pracy przez cudzoziemca.

Ubezpieczeniu społecznemu pracowniczemu w systemie prawa polskiego nie może podlegać praca nielegalnie wykonywana, zaś taką byłaby praca określona w warunkach wskazanych w decyzji.

W ocenie Sądu Okręgowego, wszystkie te fakty prowadza do wniosku o niezasadności przyjętych przez organ kwot podstaw wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne O. K. w okresie od marca 2022 r. do lutego 2023 r., albowiem ubezpieczona zdołała wykazać, że w tym okresie nadal wykonywała pracę w pełnym wymiarze i otrzymywała wynagrodzenie miesięczne w kwocie 4.050 zł (przekraczającej w okresie objętym sporem wynagrodzenie minimalne) i taka też kwota w świetle art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy systemowej winna stanowić podstawę wymiaru składek w każdym z miesięcy objętych zaskarżoną decyzją.

Biorąc powyższe pod uwagę i uznając odwołanie za zasadne Sąd, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję zgodnie z żądaniem ubezpieczonej, orzekając jak w sentencji.

sędzia Joanna Wojnicka-Blicharz