VIII GC 1706/25

Sygn. akt VIII GC 1706/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 czerwca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia Przemysław Kociński

Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Dąbrowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2026 roku w Bydgoszczy

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w T.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w V.

o zapłatę

I. oddala powództwo,

II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami, w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się postanowienia o kosztach zawartego w niniejszym wyroku do dnia zapłaty,

III. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 225,10 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych dziesięć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sędzia Przemysław Kociński

Sygn. akt VIII GC 1706/25

(...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. pozwem z dnia 4 marca 2025 r. wniósł o zasądzenie od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w F. kwoty 11.137,41 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 2 lutego 2024 r. do dnia zapłaty. Nadto strona powodowa domagała się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając zgłoszone żądanie (...) S.A. wskazał, że w dniu 1 września 2010 r. strony zawarły umowę najmu nr (...), obowiązującą na czas nieoznaczony, na podstawie której powód wynajął (...) Sp. z o.o. pomieszczenia położone w V. przy ul. (...), w budynku oznaczonym numerem inwentarzowym (...) Strona powodowa podała, że pismem z dnia 30 marca 2023 r. pozwany wypowiedział przedmiotową umowę, co zostało zaakceptowane przez powoda. Następnie strony zawarły w dniu 18 września 2023 r. porozumienie w przedmiocie rozwiązania umowy oraz zdania nieruchomości, ustalając, że stosunek najmu ustanie z dniem 31 października 2023 r., zaś przedmiot najmu zostanie wydany powodowi do dnia 2 listopada 2023 r. Powód podniósł, że w dniu 10 listopada 2023 r. sporządzony został protokół zdawczo-odbiorczy przekazania nieruchomości. Według twierdzeń (...) S.A. pracownik powoda, działając w zaufaniu do kontrahenta, pozostawił pozwanemu klucze do lokalu oraz umożliwił mu uprzątnięcie rzeczy pozostawionych na nieruchomości w najbliższy weekend. (...) Sp. z o.o. nie wykonał jednak, według powoda, tego obowiązku w uzgodnionym terminie i nadal przechowywał na nieruchomości swoje rzeczy, które ostatecznie zostały usunięte w dniu 21 listopada 2023 r., o czym pozwany poinformował pracownika powoda wiadomością SMS. W ocenie (...) S.A. pozwany nie zdał skutecznie przedmiotu umowy, wobec czego po stronie powoda powstało uprawnienie do naliczenia kary umownej przewidzianej w § 9 ust. 1 umowy w wysokości trzykrotności miesięcznego czynszu brutto obowiązującego w ostatnim okresie płatności umowy za każdy rozpoczęty miesiąc opóźnienia. W związku z powyższym powód wystawił notę obciążeniową nr (...) z dnia 18 stycznia 2024 r. na kwotę 23.892,84 zł. Powód wskazał również, że wezwał pozwanego do zapłaty, jednakże należność nie została uregulowana.

Pismem z dnia 4 marca 2025 r. (...) S.A. cofnął pozew bez zrzeczenia się roszczenia w zakresie kwoty 8.376,30 zł wraz z odsetkami, podtrzymując żądanie co do kwoty 2.761,11 zł tytułem należności głównej wynikającej z noty księgowej nr (...), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 2 lutego 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu według norm przepisanych.

Postanowieniem z dnia 29 października 2025 r. Sąd umorzył postępowanie w sprawie w części, tj. w zakresie kwoty 8.376,30 zł wraz z odsetkami, a nadto orzekł o zwrocie na rzecz strony powodowej kwoty 520 zł tytułem części opłaty od pozwu od cofniętej części powództwa.

W odpowiedzi na pozew (...) Sp. z o.o. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od (...) S.A. kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona pozwana przyznała, że strony łączyła umowa najmu nr (...), jak również nie kwestionowała zasadniczych okoliczności związanych z wypowiedzeniem oraz rozwiązaniem tej umowy. (...) Sp. z o.o. podniósł, że na poczet zabezpieczenia wykonania obu umów uiścił kaucje w kwotach 12.872,55 zł oraz 8.376,30 zł, które powód potrącił następnie na poczet, zdaniem pozwanego, bezzasadnie naliczonej kary umownej wynikającej z umowy nr (...). Pozwany zakwestionował zasadność obciążenia go kwotą 23.892,84 zł, wskazując, że główną część naliczonej kary stanowiła kwota 19.449,24 zł odnoszona do powierzchni 1.197,91 m ( 2). (...) Sp. z o.o. utrzymywał, że wykonał w całości obowiązki wynikające z obu umów, także w zakresie ustaleń dotyczących opróżnienia najmowanych pomieszczeń. W ocenie strony pozwanej treść protokołu z dnia 10 listopada 2023 r. wskazywała, że ewentualne opóźnienie w przeprowadzeniu czynności odbiorowych wynikało z przyczyn leżących po stronie powoda, co spowodowało komplikacje organizacyjne po stronie najemcy. Strona pozwana podniosła ponadto, że klucze do lokalu, zgodnie z poleceniem pracownika powoda, zostały przekazane przez przedstawiciela (...) sp. z o.o. osobie wskazanej przez (...) SA., zaś dostęp do najmowanych pomieszczeń nie był po stronie pozwanego swobodny.

W piśmie przygotowawczym z dnia 23 lutego 2026 r. (...) S.A. przedstawił sposób kalkulacji obciążenia z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotu umowy. Jednocześnie powód wskazał, że w dniu 23 maja 2024 r. dokonano rozliczenia kaucji w kwocie 12.755,43 zł, po czym do zapłaty pozostała kwota 11.137,41 zł, natomiast w dniu 17 grudnia 2024 r. dokonano dalszego rozliczenia z kaucją w kwocie 8.376,30 zł, co skutkowało powstaniem niedopłaty w kwocie 2.761,11 zł, objętej ostatecznie żądaniem pozwu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T. oraz pozwany (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w F. zawarli w dniu 1 września 2010 r. umowę najmu nr (...), obowiązującą na czas nieoznaczony. Na podstawie tej umowy powód oddał pozwanemu do używania pomieszczenia położone w V. przy ul. (...), w budynku oznaczonym numerem inwentarzowym (...)

W § 9 pkt. 2 i 3 umowy strony postanowiły, że „2. Po zakończeniu najmu Najemca zobowiązany jest zwrócić przedmiot najmu w terminie wskazanym przez Wynajmującego w należytym stanie wynikającym z jego prawidłowej eksploatacji. Przekazując Wynajmującemu przedmiot umowy Najemca zobowiązany jest do usunięcia wszelkich budowli i urządzeń, które nie były wcześniej uzgodnione jak również składowanych rzeczy i zainstalowanych urządzeń we własnym zakresie i na własny koszt bez możliwości zadania zwrotu od Wynajmującego. 3. Za opóźnienie w przekazaniu przedmiotu najmu Najemca obowiązany jest do zapłaty odszkodowania do wysokości 3-krotnego miesięcznego czynszu najmu za każdy miesiąc kalendarzowy bezumownego korzystania z przedmiotu najmu, nie mniej jednak niż za okres jednego miesiąca.”.

Okoliczności bezsporne, nadto dowód: odpis umowy najmu nr (...) wraz z aneksami – k. 7–11v akt.

Pismem z dnia 30 marca 2023 r. pozwany wypowiedział umowę najmu. Powód pismem z dnia 28 kwietnia 2023 r. potwierdził przyjęcie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy.

Okoliczności bezsporne, nadto dowód: pismo powoda z dnia 28 kwietnia 2023 r. – k. 12–12v akt.

W dniu 18 września 2023 r. strony zawarły porozumienie w przedmiocie rozwiązania umowy najmu oraz zdania nieruchomości. Ustalono, że umowa ulegnie rozwiązaniu z dniem 31 października 2023 r., natomiast przedmiot najmu zostanie wydany powodowi do dnia 2 listopada 2023 r.

Okoliczności bezsporne, nadto dowód: porozumienie – k. 13–14 akt.

W fakturze z dnia 5 października 2023 r. VAT nr (...), obejmującej należności za okres od dnia 1 października 2023 r. do dnia 31 października 2023 r., wskazano łączną kwotę do zapłaty przez pozwanego 10.760,34 zł. Faktura obejmowała między innymi:



czynsz podstawowy za halę maszyn (...) V. w odniesieniu do powierzchni 8 m 2, przy stawce 8,85 zł/m 2, w kwocie netto 70,80 zł i brutto 87,08 zł,



czynsz podstawowy za halę maszyn V. w odniesieniu do powierzchni 72,43 m 2, przy stawce 5,10 zł/m 2, w kwocie netto 369,39 zł i brutto 454,35 zł,



czynsz podstawowy za halę maszyn V. w odniesieniu do powierzchni 61,60 m 2, przy stawce 3,31 zł/m 2, w kwocie netto 203,90 zł i brutto 250,80 zł,



czynsz podstawowy za pomieszczenia w budynku po węźle (...) V. w odniesieniu do powierzchni 39,60 m 2, przy stawce 5,75 zł/m 2, w kwocie netto 227,70 zł i brutto 280,07 zł,



czynsz podstawowy za halę maszyn V. w odniesieniu do powierzchni 1197,91 m 2, przy stawce 4,40 zł/m 2, w kwocie netto 5.270,80 zł i brutto 6.483,08 zł,



czynsz podstawowy za halę maszyn (...) w odniesieniu do powierzchni 135,30 m 2, przy stawce 4,14 zł/m 2, w kwocie netto 560,14 zł i brutto 688,97 zł,



czynsz podstawowy za wiatę V. w odniesieniu do powierzchni 350,63 m 2, przy stawce 4,40 zł/m 2, w kwocie netto 1.542,77 zł i brutto 1.897,61 zł,



czynsz dzierżawny gruntu V. w odniesieniu do powierzchni 107,15 m 2, przy stawce 3,47 zł/m 2, w kwocie netto 371,81 zł i brutto 457,33 zł,



a także zaliczki za wodę zimną i ścieki w kwotach brutto odpowiednio 64,97 zł i 96,08 zł.

Dowód: faktura VAT nr (...) – k. 125–125v akt.

W dniu 10 listopada 2023 r. sporządzono protokół zdawczo-odbiorczy. W protokole wskazano jako przedmiot najmu grunt o powierzchni 107,15 m ( 2), opisany jako grunt przyległy do budynków, a także budynek obejmujący pomieszczenia o powierzchni 1475,24 m ( 2) w budynku o numerze inwentarzowym (...), pomieszczenia o powierzchni 39,60 m ( 2) w budynku o numerze inwentarzowym (...) oraz wiatę o powierzchni 350,63 m ( 2) zlokalizowaną na działce nr (...). W protokole odnotowano, że ostateczny termin zakończenia umowy został wyznaczony na dzień 2 listopada 2023 r., który był dniem wolnym dla pracowników, zaś odbiór odbył się w dniu 10 listopada 2023 r. w porozumieniu z pracownikiem wydziału najmu z powodu urlopu administratora odpowiedzialnego za odbiór przedmiotu najmu. W protokole zamieszczono również odręczną adnotację, zgodnie z którą najemca w budynku o numerze inwentarzowym (...) pozostawił piec na ekogroszek wraz z podajnikiem, zlokalizowany w pomieszczeniu kotłowni, jednocześnie zrzekając się praw do tego urządzenia.

W czynnościach zdawczo-odbiorczych w dniu 10 listopada 2023 r. uczestniczył przedstawiciel pozwanego P. W. (2) oraz R. M. działająca po stronie powoda.

Na podstawie protokołu z dnia 10 listopada 2023 r. zakończono czynności związane z przekazaniem nieruchomości. W toku tych czynności nie doszło do przekazania kluczy bezpośrednio R. M..

Okoliczności bezsporne, nadto dowód: protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 10 listopada 2023 r. – k. 15–15v, zeznania świadka R. M. – elektroniczny protokół rozprawy – płyta CD k. 112, przesłuchanie reprezentanta pozwanego P. W. (1) – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140 akt.

Przed czynnościami zdawczo-odbiorczymi z dnia 10 listopada 2023 r. nieruchomość była okazywana potencjalnemu najemcy. Czynności te prowadziła ze strony powoda O. R.. W czasie okazania nieruchomości znajdowały się tam piec, dwie maszyny oraz wózek widłowy. Piec miał pozostać w nieruchomości, natomiast dwie maszyny i wózek widłowy były przeznaczone do zabrania przez pozwanego.

Dowód: zeznania świadka O. R. – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140, przesłuchanie reprezentanta pozwanego P. W. (1) – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140 akt.

W dniu 10 listopada 2023 r., w chwili podpisywania protokołu zdawczo-odbiorczego, na nieruchomości pozostawały dwie maszyny (krajarki) oraz wózek widłowy. Przedmiotowe ruchomości znajdowały się w części stanowiącej blaszaną wiatę o powierzchni łącznej 350,63 m 2, w wydzielonym pomieszczeniu o powierzchni 33 m 2.

W toku czynności odbiorowych nie sporządzono adnotacji dotyczącej pozostawienia maszyn ani wózka widłowego.

Dowód : protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 10 listopada 2023 r. – k. 15–15v, zeznania świadka O. R. – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140, przesłuchanie reprezentanta pozwanego P. W. (1) – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140 akt.

Po dniu 10 listopada 2023 r. klucze do nieruchomości zostały przekazane przez P. W. (1) do budynku powoda w V., w którym przebywali pracownicy powoda, w tym mistrz i administrator. Klucze były dostępne dla pracowników strony powodowej.

Dowód : zeznania świadka O. R. – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140, przesłuchanie reprezentanta pozwanego P. W. (1) – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140 akt.

Po dniu 10 listopada 2023 r. nieruchomość była ponownie okazywana potencjalnym najemcom. W czasie tych czynności w obiekcie nadal znajdowały się dwie maszyny, wózek widłowy, kartony, palety oraz inne nieuprzątnięte rzeczy.

Dowód : notatka z dnia 27 listopada 2023 r. wraz z dokumentacją zdjęciową – k. 16–18, zeznania świadków: O. R. – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140, R. M. – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 112 akt.

Pozostawione w nieruchomości maszyny i wózek widłowy zostały następnie usunięte przy udziale pozwanego. Przy usuwaniu tych ruchomości obecna była O. R..

Czynność ta nastąpiła około dnia 21 listopada 2023 r.

Dowód : zeznania świadków: O. R. – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140, R. M. – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 112, przesłuchanie reprezentanta pozwanego P. W. (1) – elektroniczny protokół rozprawy płyta CD k. 140, korespondencja e-mail między pozwanym a pracownikiem powoda – k. 85 akt.

W notatce służbowej z dnia 27 listopada 2023 r. jako przedmiot bezumownego korzystania wskazano pomieszczenia w budynku o numerze inwentarzowym (...)o powierzchni 1.475,24 m ( 2). W uwagach administratora i strony odnotowano, że użytkownik lokalu, pomimo zakończenia umowy nr (...) z dnia 1 września 2010 r., pozostawił nieuprzątnięte pomieszczenia w tym budynku. Wskazano, że w budynku pozostawiono odpady, w tym kartony, palety i inne rzeczy, wózek widłowy oraz urządzenia wykorzystywane w działalności najemcy, tj. dwie gilotyny pozostawione w pomieszczeniu na parterze. W dokumencie wskazano również, że obciążenie za bezumowne użytkowanie powinno nastąpić od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia zgłoszenia przez kontrahenta administratorowi uprzątnięcia pomieszczeń.

Dokumentacja zdjęciowa załączona do notatki z dnia 27 listopada 2023 r. obejmowała zdjęcie dużej hali, na której znajdowały się palety, duży karton oraz wózek widłowy, zdjęcie odrębnego, mniejszego pomieszczenia, w którym znajdowały się dwie maszyny, a także zdjęcia pomieszczeń, w których widoczne były odpady, kartony, palety i inne nieuprzątnięte rzeczy.

Dowód: notatka z dnia 27 listopada 2023 r. wraz z dokumentacją zdjęciową – k. 16 –18 akt.

W dniu 7 grudnia 2023 r. sporządzono kolejny protokół dotyczący nieruchomości. Protokół został sporządzony po czynnościach z dnia 10 listopada 2023 r. oraz po usunięciu przez pozwanego pozostawionych ruchomości.

Dowód : protokół z dnia 7 grudnia 2023 r. – k. 19–19v akt.

W dniu 21 grudnia 2023 r. sporządzono zawiadomienie dotyczące obciążenia pozwanego z tytułu bezumownego zajmowania pomieszczeń. W zawiadomieniu wskazano, że w związku z bezumownym zajmowaniem przez pozwanego w okresie od dnia 10 listopada 2023 r. do dnia 21 listopada 2023 r. pomieszczeń o powierzchni 1.475,24 m ( 2), zlokalizowanych w V. w budynku o numerze inwentarzowym (...) na działce ewidencyjnej nr (...), pozwany został obciążony odszkodowaniem w wysokości trzykrotnego miesięcznego czynszu brutto obowiązującego w ostatnim okresie płatności umowy, w łącznej wysokości 23.892,84 zł. W zawiadomieniu jako podstawę wskazano umowę najmu nr (...) z dnia 1 września 2010 r. oraz termin płatności 14 dni od wystawienia noty. Wyliczenie obejmowało:



powierzchnię 8 m 2 przy stawce 8,85 zł/m 2, co dało kwotę brutto 87,08 zł,



powierzchnię 72,43 m 2 przy stawce 5,10 zł/m 2, co dało kwotę brutto 454,35 zł,



powierzchnię 61,60 m 2 przy stawce 3,31 zł/m 2, co dało kwotę brutto 250,80 zł,



powierzchnię 1197,91 m 2 przy stawce 4,40 zł/m 2, co dało kwotę brutto 6.483,08 zł,



powierzchnię 135,30 m 2 przy stawce 4,14 zł/m 2, co dało kwotę brutto 688,97 zł.

Dowód : zawiadomienie z dnia 21 grudnia 2023 r. – k. 122 akt.

W dniu 18 stycznia 2024 r. powód wystawił w stosunku do pozwanego notę księgową nr (...) na łączną kwotę 23.892,84 zł. Nota obejmowała pięć pozycji opisanych jako odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z hali maszyn (...) w V. za okres od dnia 10 listopada 2023 r. do dnia 21 listopada 2023 r.:



w pozycji pierwszej wskazano kwotę brutto 261,24 zł,



w pozycji drugiej wskazano kwotę brutto 19.449,24 zł,



w pozycji trzeciej wskazano kwotę brutto 1.363,05 zł,



w pozycji czwartej wskazano kwotę brutto 2.066,91 zł,



w pozycji piątej wskazano kwotę brutto 752,40 zł.

Kwoty ujęte w nocie odpowiadały trzykrotności wybranych kwot czynszu brutto wynikających z faktury VAT nr (...), tj. odpowiednio 87,08 zł, 6.483,08 zł, 454,35 zł, 688,97 zł oraz 250,80 zł.

Dowód : nota księgowa nr (...) – k. 20, faktura VAT nr (...) – k. 125–125v, zawiadomienie z dnia 21 grudnia 2023 r. – k. 122 akt.

Powód skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty z dnia 29 kwietnia 2024 r. dotyczące należności objętej notą księgową. Następnie kierowana była dalsza korespondencja dotycząca zapłaty oraz rozliczenia należności, w tym wezwanie do zapłaty z dnia 29 listopada 2024 r. wraz z odpowiedzią pozwanego.

Dowód : wezwanie do zapłaty z dnia 29 kwietnia 2024 r. – k. 21–21v, wezwanie do zapłaty z dnia 29 listopada 2024 r. wraz z odpowiedzią – k. 88–89 akt.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w szczególności umowę najmu wraz z aneksem, pismo powoda z dnia 28 kwietnia 2023 r., porozumienie z dnia 18 września 2023 r., protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 10 listopada 2023 r., notatkę z dnia 27 listopada 2023 r. wraz z dokumentacją zdjęciową, protokół z dnia 7 grudnia 2023 r., notę księgową nr (...), zawiadomienie z dnia 21 grudnia 2023 r., fakturę VAT nr (...), wezwania do zapłaty, odpowiedź na wezwanie, korespondencję e-mail, szkice techniczne pomieszczeń oraz dokumentację z dnia 11 grudnia 2023 r. Sąd dał wiarę dokumentom w zakresie, w jakim odzwierciedlały fakt ich sporządzenia, treść zawartych w nich oświadczeń oraz ujęte w nich dane liczbowe dotyczące powierzchni, stawek i kwot. Dokumenty te nie były przy tym kwestionowane co do autentyczności ani integralności. Nota księgowa, zawiadomienie z dnia 21 grudnia 2023 r. oraz notatka z dnia 27 listopada 2023 r., jako dokumenty prywatne pochodzące od powoda, potwierdzały natomiast przede wszystkim fakt przyjęcia przez powoda określonego sposobu kwalifikacji zdarzeń oraz rozliczenia należności.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka R. M. w zakresie dotyczącym udziału w czynnościach z dnia 10 listopada 2023 r., podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego, braku bezpośredniego przekazania jej kluczy w czasie tych czynności oraz późniejszego ujawnienia ruchomości w nieruchomości. Zeznania te miały ograniczoną moc dowodową w zakresie ustalenia szczegółowego zakresu powierzchni objętych spornym obciążeniem oraz sposobu wyliczenia noty księgowej, ponieważ świadek nie pamiętała dokładnie, czy w dniu 10 listopada 2023 r. obejrzano wszystkie pomieszczenia, nie sporządzała noty księgowej i nie posiadała wiedzy co do sposobu określenia jej wartości ani wysokości czynszu.

Wiarygodne były w ocenie Sądu zeznania świadka O. R. w zakresie dotyczącym okazania nieruchomości potencjalnym najemcom, wykonania dokumentacji zdjęciowej, ujawnienia w lokalu maszyn i wózka widłowego oraz obecności przy późniejszym usuwaniu tych ruchomości. Zeznania te miały jednak ograniczoną moc dowodową w zakresie ustalenia dokładnego przedmiotu najmu oraz konkretnych uzgodnień stron dotyczących zdania lokalu, ponieważ świadek nie posiadała wiedzy co do tych okoliczności.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka R. Ł., przy czym miały one charakter zasadniczo neutralny dla rozstrzygnięcia. Świadek bowiem nie pamiętał czynności przekazania kluczy, nie uczestniczył w zakończeniu umowy najmu i nie posiadał wiedzy o pozostawieniu ruchomości na nieruchomości powoda.

Na przymiot wiarygodności zasługiwał w ocenie Sądu dowód z przesłuchania reprezentanta pozwanego P. W. (1) w zakresie zgodnym z dokumentacją zdjęciową oraz zeznaniami świadków O. R. i R. M., w szczególności co do tego, że w dniu 10 listopada 2023 r. na nieruchomości pozostawały dwie maszyny oraz wózek widłowy, które następnie zostały usunięte przy udziale pozwanego. Przesłuchanie to potwierdzało fakt pozostawienia ruchomości na nieruchomości w dniu sporządzania protokołu, nie stanowiło natomiast podstawy do ustalenia wysokości dochodzonego roszczenia ani przyporządkowania tych ruchomości do konkretnych powierzchni objętych pozycjami 4 i 5 noty księgowej. Jednocześnie nie miały znaczenia dla ustaleń faktycznych sprawy przedstawione przez niego subiektywne oceny całej analizowanej sytuacji, w tym jego zachowania polegającego na pozostawieniu ruchomości w najmowanej uprzednio powierzchni.

Przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd miał na uwadze treść art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie z którym dokonał oceny wiarygodności i mocy dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie.

W tym miejscu należało wskazać, iż powód, pomimo skierowania do niego, na mocy postanowienia z dnia 11 maja 2026 r., pod rygorem skutków z art. 233 § 2 k.p.c., wezwania do złożenia pisma procesowego w zakresie dokładnego określenia, w którym z pomieszczeń objętych łączną powierzchnią 1.475,24 m 2 znajdowały się pozostawione przez pozwanego ruchomości – w szczególności odniesie położenie przedmiotowych ruchomości do poszczególnych pozycji noty księgowej nr (...) oraz wezwania przedłożenia dokumentów wskazanych jako integralna część aneksu nr 2, w postaci szkicu pomieszczeń znajdujących się w budynku o łącznej powierzchni 1.475,24 m 2, nie zareagował. Co więcej – Sąd, na wniosek pełnomocnika, przedłużył wyznaczony uprzednio termin zgodnie ze złożonym wnioskiem – jednakże również mimo powyższego nie doszło do złożenia jakiejkolwiek merytorycznej odpowiedzi w tym przedmiocie.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostawało, że (...) S.A. oraz (...) Sp. z o.o. łączyła umowa najmu nr (...) z dnia 1 września 2010 r., której przedmiotem były pomieszczenia położone w V. przy ul. (...). Niesporne było również, że umowa ta została wypowiedziana przez pozwanego, a następnie strony zawarły porozumienie z dnia 18 września 2023 r., zgodnie z którym stosunek najmu miał ulec rozwiązaniu z dniem 31 października 2023 r., zaś przedmiot najmu miał zostać wydany powodowi do dnia 2 listopada 2023 r. Poza sporem pozostawało także to, że w dniu 10 listopada 2023 r. sporządzono protokół zdawczo-odbiorczy, w którym opisano zakres przekazywanych pomieszczeń, budowli oraz gruntów, a także odnotowano pozostawienie przez najemcę pieca na ekogroszek wraz z podajnikiem w budynku o numerze (...).

Spór w sprawie koncentrował się natomiast na ocenie, czy po stronie powoda powstało skuteczne roszczenie o zapłatę kwoty 2.761,11 zł, dochodzonej po częściowym cofnięciu pozwu, jako niezaspokojonej części należności wynikającej z noty księgowej nr (...) z dnia 18 stycznia 2024 r. Roszczenie to zostało przez stronę powodową sprecyzowane jako obejmujące część pozycji nr 4 tej noty w kwocie 2.008,71 zł oraz całość pozycji nr 5 w kwocie 752,40 zł. W konsekwencji przedmiotem rozpoznania nie była już cała nota opiewająca na kwotę 23.892,84 zł, lecz wyłącznie końcowa, skonkretyzowana część obciążenia, przypisana przez powoda do dwóch oznaczonych pozycji dokumentu księgowego.

W pierwszej kolejności wskazać należało, że dochodzone roszczenie, pomimo posługiwania się przez stronę powodową określeniem „odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania”, należało oceniać przez pryzmat postanowień umowy dotyczących kary umownej. Powód nie wywodził bowiem żądania z klasycznego reżimu roszczeń właściciela przeciwko posiadaczowi rzeczy, o którym mowa w art. 224 k.c. i art. 225 k.c., lecz konsekwentnie powoływał się na § 9 umowy najmu, przewidujący obciążenie najemcy kwotą odpowiadającą trzykrotności miesięcznego czynszu brutto obowiązującego w ostatnim okresie płatności umowy za każdy rozpoczęty miesiąc opóźnienia z tytułu pozbawienia wynajmującego możliwości dysponowania przedmiotem najmu aż do momentu opuszczenia przedmiotu przez najemcę. Samo określenie świadczenia w nocie księgowej mianem „odszkodowania” nie przesądzało zatem o jego kwalifikacji prawnej, skoro decydujące znaczenie miała treść stosunku zobowiązaniowego oraz funkcja zastrzeżonego mechanizmu obciążenia najemcy.

Zgodnie z art. 483 § 1 k.c. można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania albo nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy. Stosownie natomiast do art. 484 § 1 k.c. w razie niewykonania albo nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Z powyższego wynika, że dla skutecznego dochodzenia kary umownej wierzyciel nie musi wykazywać wysokości szkody, niemniej nadal obciąża go obowiązek udowodnienia istnienia ważnego zastrzeżenia umownego, wystąpienia zdarzenia aktualizującego obciążenie zapłatą kary oraz wysokości dochodzonego roszczenia w zakresie objętym żądaniem pozwu.

W tym kontekście zasadnicze znaczenie miały reguły rozkładu ciężaru dowodu. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Procesowym odpowiednikiem tej reguły jest art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że powód, dochodząc od pozwanego zapłaty części należności wynikającej z noty obciążeniowej, powinien był wykazać nie tylko samo istnienie klauzuli umownej przewidującej sankcję finansową za brak zwrotu przedmiotu najmu, lecz także fakt ziszczenia się przesłanek warunkujących rzeczoną klauzulę w odniesieniu do skonkretyzowanego zakresu żądania. Innymi słowy, na stronie powodowej spoczywał ciężar wykazania, że po dniu 10 listopada 2023 r. pozwany nie opuścił przedmiotu najmu albo pozbawił powoda możliwości dysponowania nim, że naruszenie to obejmowało powierzchnie odpowiadające pozycji nr 4 i nr 5 noty księgowej, a także, że wyliczenie dochodzonej kwoty i sposób zaliczenia kaucji prowadziły właśnie do salda objętego pozwem.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu powód bezsprzecznie wykazał istnienie stosunku umownego, w tym istnienie zapisu, którego treść stanowiła podstawę wystawienia analizowanej noty. Materiał dowodowy pozwalał również na przyjęcie, że po czynnościach z dnia 10 listopada 2023 r. w nieruchomości pozostały określone ruchomości związane z działalnością pozwanego, w szczególności dwie maszyny, wózek widłowy, palety, kartony oraz inne, drobne, nieuprzątnięte rzeczy. Te okoliczności nie były w istocie zakwestionowana przez pozwanego – de facto zostały częściowo potwierdzone również w ramach dowodu z przesłuchania jego reprezentanta. Nie oznaczało to jednak automatycznie, że powód wykazał roszczenie w takim zakresie, w jakim ostatecznie było ono dochodzone w niniejszym procesie.

Kluczowe znaczenie miała bowiem struktura noty księgowej oraz sposób sprecyzowania żądania po częściowym cofnięciu pozwu. Nota księgowa nr (...) opiewała pierwotnie na kwotę 23.892,84 zł i obejmowała pięć odrębnych pozycji, opisanych jako odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z hali maszyn (...) w V. za okres od dnia 10 listopada 2023 r. do dnia 21 listopada 2023 r. Pozycja nr 1 obejmowała kwotę 261,24 zł, pozycja nr 2 kwotę 19.449,24 zł, pozycja nr 3 kwotę 1.363,05 zł, pozycja nr 4 kwotę 2.066,91 zł, zaś pozycja nr 5 kwotę 752,40 zł. Po sprecyzowaniu żądania powód dochodził jedynie części pozycji nr 4 w kwocie 2.008,71 zł oraz całości pozycji nr 5 w kwocie 752,40 zł.

Zestawienie noty księgowej z fakturą VAT nr (...) prowadziło do wniosku, że pozycja nr 4 noty odpowiadała trzykrotności kwoty 688,97 zł brutto, wynikającej z czynszu za powierzchnię 135,30 m 2 przy stawce 4,14 zł/m 2, zaś pozycja nr 5 odpowiadała trzykrotności kwoty 250,80 zł brutto, wynikającej z czynszu za powierzchnię 61,60 m 2 przy stawce 3,31 zł/m 2. W konsekwencji obecnie dochodzone roszczenie nie odnosiło się abstrakcyjnie do całej nieruchomości, całego budynku o powierzchni 1.475,24 m 2 ani do całej noty obciążeniowej, lecz do dwóch konkretnych składników obciążenia, wyprowadzonych z oznaczonych powierzchni i oznaczonych stawek czynszowych.

I to właśnie w tym zakresie w ocenie Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy okazał się niewystarczający. O ile nie ulegało kwestii, iż powód wykazał, że w budynku o numerze (...) po dniu 10 listopada 2023 r. pozostawały określone rzeczy należące do pozwanego lub związane z jego działalnością, lecz nie zdołał przeprowadzić skutecznego postępowania dowodowego, które wykazałoby, iż przedmioty te znajdowały się na powierzchniach odpowiadających pozycji nr 4 i nr 5 noty, to jest na obszarze 135,30 m 2 oraz 61,60 m 2, ani że właśnie te części nieruchomości były przez pozwanego zajęte lub wyłączone spod dyspozycji powoda. Zdjęcia załączone do notatki z dnia 27 listopada 2023 r. obrazują obecność ruchomości w pewnych częściach obiektu, lecz nie pozwalają na precyzyjne przypisanie tych ruchomości do konkretnych pozycji czynszowych przyjętych w fakturze VAT, a następnie powielonych w nocie księgowej. Również osobowe źródła dowodowe nie dały podstaw do takiego przyporządkowania, zaś powód nie zareagował w żaden sposób na skierowane do niego wezwanie w przedmiocie sprecyzowania rzeczonych kwestii.

Nie można było w tej sytuacji przyjąć, że samo globalne wskazanie w notatce służbowej powierzchni 1.475,24 m 2 jako przedmiotu bezumownego korzystania wystarczało do uwzględnienia powództwa. Powierzchnia ta została wskazana w protokole zdawczo-odbiorczym jako łączna powierzchnia pomieszczeń w budynku o numerze (...) i mogła stanowić element ustaleń co do zakresu objętego umową najmu. Nie przesądzała jednak sama przez się, że każda część tej powierzchni była po dniu 10 listopada 2023 r. faktycznie zajęta przez pozwanego albo że pozostawione ruchomości pozbawiały powoda możliwości dysponowania całością budynku, a tym bardziej konkretnymi powierzchniami 135,30 m 2 i 61,60 m 2, które odpowiadały aktualnie dochodzonym pozycjom noty.

Należało zatem odróżnić sam fakt nienależytego, niepełnego lub nieidealnego opróżnienia nieruchomości od wykazania przesłanek odpowiedzialności kontraktowej w skonkretyzowanej wysokości. Fakt pozostawienia ruchomości po dniu sporządzenia protokołu nie oznaczał jeszcze, że powód został pozbawiony możliwości dysponowania całym przedmiotem najmu albo, że po stronie pozwanego powstał obowiązek zapłaty kary odpowiadającej dowolnie wskazanym składnikom czynszu. Skoro po częściowym cofnięciu pozwu przedmiotem postępowania pozostały wyłącznie pozycje nr 4 i nr 5 noty, to powód powinien był wykazać przede wszystkim, że to w tym zakresie doszło do nieopróżnienia najmowanej nieruchomości, a w dalszej części dlaczego właśnie te pozycje pozostały niezaspokojone, dlaczego obciążenie nimi jest związane z ujawnionymi ruchomościami i dlaczego naruszenie obowiązku zwrotu obejmowało powierzchnie odpowiadające tym pozycjom. Takiego dowodu jednakże nie przeprowadzono. Co więcej – pomimo wyraźnego i precyzyjnego wezwania w tym przedmiocie, strona powodowa w żaden merytoryczny sposób nie zareagowała, w przeciwieństwie do strony przeciwnej.

Istotne znaczenie miała również treść protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 10 listopada 2023 r. Protokół ten został sporządzony z udziałem przedstawiciela powoda i zawierał szczegółowe oznaczenie przedmiotu najmu, w tym powierzchni poszczególnych części nieruchomości. Zamieszczono w nim także odręczną adnotację dotyczącą pozostawienia pieca na ekogroszek wraz z podajnikiem i zrzeczenia się przez najemcę praw do tego urządzenia. Jednocześnie w protokole nie odnotowano pozostawienia dwóch maszyn, wózka widłowego, palet, kartonów ani odpadów. Skoro zatem dokument odbiorowy przewidywał miejsce na uwagi i rzeczywiście zawierał adnotację o jednej pozostawionej rzeczy, brak analogicznej adnotacji dotyczącej innych ruchomości osłabiał stanowisko powoda, jakoby już w chwili odbioru pozostawienie tych rzeczy było traktowane jako przeszkoda w zwrocie przedmiotu najmu w rozumieniu § 9 umowy.

Nie można było również pominąć tego, że z materiału dowodowego wynikało, iż po dniu 10 listopada 2023 r. powód miał dostęp do nieruchomości, a klucze znajdowały się w rejonie w V., w budynku pozostającym we władaniu pracowników strony powodowej. Nieruchomość była także okazywana potencjalnym najemcom. Okoliczności te oczywiście nie wykluczały same przez się dość jednoznacznego faktu, że pozwany naruszył obowiązek pełnego opróżnienia obiektu, lecz podważały dalej idący wniosek, będący skutkiem owego naruszenia obowiązków najemcy, że wynajmujący został pozbawiony możliwości dysponowania całym przedmiotem najmu lub konkretnymi częściami odpowiadającymi pozycjom nr 4 i nr 5 noty księgowej czy też, że doznał jakichkolwiek ograniczeń w tym przedmiocie.

Dodatkowe wątpliwości wywoływała niespójność dokumentacji powoda co do okresu i charakteru naruszenia. Nota księgowa obejmowała okres od dnia 10 listopada 2023 r. do dnia 21 listopada 2023 r. Notatka służbowa dokumentująca pozostawienie ruchomości została sporządzona w dniu 27 listopada 2023 r. W toku postępowania powód podnosił natomiast, że w dniu 27 listopada 2023 r. ustalono ponowne zajęcie lokalu przez pozwanego. Tego rodzaju rozbieżność między okresem ujętym w nocie, datą notatki oraz twierdzeniem o ponownym zajęciu lokalu utrudniała przyjęcie, że roszczenie za okres od dnia 10 listopada 2023 r. do dnia 21 listopada 2023 r. zostało wykazane w sposób odpowiadający wymaganiom art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. Dotyczyło to zwłaszcza sytuacji, w której dochodzona należność nie obejmowała już całej noty, lecz jedynie dwie wyodrębnione pozycje.

Nie bez znaczenia pozostawał także sposób rozliczenia kaucji. Powód wskazywał, że w dniu 23 maja 2024 r. dokonano rozliczenia kaucji w kwocie 12.755,43 zł, po czym pozostała niedopłata w kwocie 11.137,41 zł, zaś w dniu 17 grudnia 2024 r. dokonano dalszego rozliczenia z kaucją w kwocie 8.376,30 zł, co doprowadziło do salda 2.761,11 zł. Skoro jednak po dokonaniu tych rozliczeń powód dochodził jedynie części pozycji nr 4 oraz całej pozycji nr 5 noty księgowej, powinien wykazać mechanizm zaliczenia kaucji na poszczególne pozycje noty w taki sposób, aby możliwe było zweryfikowanie, dlaczego niezaspokojona pozostała właśnie ta część należności. Samo arytmetyczne wskazanie kolejnych potrąceń lub rozliczeń nie było wystarczające do wykazania, że aktualnie dochodzona kwota odpowiada prawidłowo ustalonej i wymagalnej części roszczenia.

Jedynie na marginesie należało wskazać, iż na ostatnim terminie rozprawy reprezentant pozwanego, z ostrożności procesowej zgłosił żądanie miarkowania kary umownej. W ocenie Sądu, nie przeprowadzając w tym zakresie szerszego wywodu, należało uznać, iż bezsprzecznie takowy zarzut zasługiwał na uwzględnienie, gdyby uznać, iż pozostałe aspekty zostały przez powoda udowodnione. Przedmiotowa była bowiem rażąco wygórowana w stosunku do zaistniałych w sprawie okoliczności. Po pierwsze z góry odnosiła się do całego miesiąca, mimo, że faktyczne pozostawanie ruchomości na terenie budynków miało miejsce jedynie przez okres 11 dni. Po drugie sposób jej ustalenia poprzez zastosowanie trzykrotności ostatniego czynszu był niewspółmierny do zaistniałego naruszenia i prowadził nie tyle do swoistego wyrównania stronie powodowej niedogodności związanych z postawą pozwanego, ale był w rzeczywistości źródłem dodatkowego przychodu. Po trzecie – jak już podkreślono wyżej nie sposób uznać, iż poprzez pozostawienie analizowanych ruchomości powód poniósł jakąkolwiek szkodę – w szczególności brak było informacji by z tej przyczyny doszło do rezygnacji potencjalnego klienta czy też konieczności zastosowanie mniej korzystnych warunków.

Rzeczone rozważania miały jednak wyłącznie ogólny i poboczny charakter, albowiem rozstrzygnięcie sprawy nie opierało się jednak na redukcji kary umownej jako rażąco wygórowanej, lecz na braku wykazania przez powoda przesłanek dochodzonego roszczenia w skonkretyzowanym zakresie. Innymi słowy, Sąd nie obniżał należności wynikającej z noty, lecz uznał, że powód nie wykazał, aby kwota 2.761,11 zł, odpowiadająca części pozycji nr 4 i całości pozycji nr 5, była należna w świetle treści umowy i okoliczności faktycznych sprawy.

W tym stanie rzeczy zasadniczy ciężar argumentacji nie dotyczył tego, czy pozwany w ogóle pozostawił po dniu 10 listopada 2023 r. jakiekolwiek ruchomości na nieruchomości, ponieważ ta okoliczność została w sprawie ustalona. Rozstrzygające było to, że powód nie wykazał związku między tymi ruchomościami a aktualnie dochodzonymi pozycjami noty, nie udowodnił zajęcia lub zablokowania powierzchni 135,30 m 2 i 61,60 m 2, nie wykazał też pozbawienia go możliwości dysponowania tymi konkretnymi częściami nieruchomości oraz nie przedstawił dostatecznie przejrzystego mechanizmu zaliczenia kaucji prowadzącego do dochodzonego salda. Niedające się usunąć wątpliwości w tym zakresie oraz braki w zakresie twierdzeń czy materiału dowodowego obciążały powoda jako stronę, która z tych okoliczności wywodziła skutki prawne. Odpowiednie zastosowanie znalazł też art. 233 § 2 k.p.c.

Na marginesie należało również wskazać, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawała akcentowana przez pozwanego okoliczność, iż powód jest podmiotem o rozbudowanej strukturze organizacyjnej, z udziałem Skarbu Państwa. Sam status organizacyjny lub właścicielski (...) S.A. nie przesądza ani o zasadności, ani o bezzasadności dochodzonego roszczenia. Nie zwalniał on również pozwanego, będącego przedsiębiorcą i profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego, z obowiązku dochowania należytej staranności przy wykonywaniu zobowiązania, w tym przy zdaniu i opróżnieniu przedmiotu najmu. Okoliczność ta mogła mieć znaczenie jedynie pomocnicze przy ocenie wiarygodności twierdzeń o nieformalnym sposobie przekazania kluczy i ustnych uzgodnieniach stron, nie mogła natomiast zastępować dowodu co do przesłanek naliczenia dochodzonej kary umownej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił powództwo w całości.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 i § 3 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Nie ulegało wątpliwości, iż powód był przegrywającym w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w wydanym w sprawie wyroku (kwota 2.7611,11 zł). Do rozważania pozostawała natomiast kwestia częściowego cofnięcia powództwa po jego wniesieniu – w zakresie kwoty 8.376,30 zł. Odnosząc się powyższego należało pokreślić, że za stronę przegrywającą sprawę w rozumieniu przepisów o kosztach procesu, co do zasady należy uważać powoda, chyba, że cofnięcie wywołane jest zaspokojeniem roszczenia dokonanym już po wytoczeniu powództwa. Ponieważ powód cofnął pozew z uwagi na to, iż dokonał rozliczenia kaucji już po wniesieniu powództwa, w ocenie Sądu należało uznać, iż to (...) S.A. obciąża ciężar rzeczonego ograniczenia. Zaspokojenie jego żądania nie było bowiem następstwem postawy strony przeciwnej, lecz de facto wynikało tylko z podjętej przez powoda czynności. Warto w tym miejscu podkreślić, iż w świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych brak było podstaw do przyjęcia, iż rozliczenie kaucji nie mogło być przeprowadzone wcześniej, zwłaszcza, iż częściowo, w zakresie kwoty 12.755,43 zł zostało przeprowadzone już 23 maja 2024 r. W związku z tym, w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do tego, by zastosować wyjątek od reguły, która nakazywała traktować stronę powodową jako przegrywającą w zakresie cofniętego powództwa – zaspokojenie roszczenia nie wynikało bowiem z działań pozwanego. Łącznie więc w ocenie Sądu to pozwany był stroną wygrywającą w całości.

Na zasądzoną kwotę 3.617,00 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 3.600,00 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. Tym samym Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.617,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się postanowienia o kosztach zawartego w wyroku do dnia zapłaty.

W punkcie III wyroku na podstawie art. 84 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) powód, jako przegrywający sprawę w całości, został zobowiązany do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwoty 225,10 zł tytułem nieuiszczonych wydatków sądowych do dnia wydania wyroku poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa tytułem zwrotu kosztów stawiennictwa świadka.

SSR Przemysław Kociński