IV Ka 647/26

Sygn. akt IV Ka 647/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 sierpnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski

Protokolant: protokolant sądowy Martyna Arkuszewska

przy udziale Agnieszki Kupsik - prokuratora Prokuratury Rejonowej w Szubinie

po rozpoznaniu dnia 27 sierpnia 2026 r.

sprawy X. X. s. X. i K. ur. (...) w L.

oskarżonego z art. 209 § 1a k.k.

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie

z dnia 28 kwietnia 2026 r. sygn. akt II K 78/26

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którego wydatkami obciąża Skarb Państwa.

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 647/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 28 kwietnia 2026 roku w sprawie II K 78/26.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

a.

b.

c..

Obrońca wyrokowi zarzucił:

a) a) naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k., mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do dowolnego, a więc niepozostającego pod ochroną normy prawnej wynikającej z art. 7 k.p.k., przyjęcia, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego treścią zaskarżonego wyroku, w tym:

•.

•

że oskarżony uchylał się od realizacji obowiązku alimentacyjnego, tj. zaniechał jego realizacji przy posiadaniu zarazem obiektywnych możliwości wywiązania się z niego,

•

że brak realizacji obowiązku alimentacyjnego narażał uprawnionych z renty alimentacyjnej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (w zakresie tym pominięcie okoliczności dotyczących możliwości zaspokojenia tychże potrzeb przez drugiego z rodziców zobowiązanych przy uwzględnieniu zakresu dochodów i wydatków związanych z codziennym utrzymaniem oskarżonego i pozostałych osób do utrzymania których jest zobowiązany),

•

że oskarżony nie przekazywał środków w gotówce tytułem realizacji obowiązku alimentacyjnego pomimo wskazania okoliczności dotyczących tychże czynności wskazania świadka wykonania tychże czynności i zaniechania przez Sąd weryfikacji okoliczności podawanych na obronę przez oskarżonego,

•

pominięciu w procesie ustalenia stanu faktycznego, czynności dowodowych z urzędu, mających na celu zweryfikowanie linii obrony przedstawianej przez oskarżonego,

•

uznanie za niewiarygodne okoliczności podawanych w wyjaśnieniach oskarżonego li tylko z tego powodu, że nie są one zbieżne z okolicznościami podawanymi przez matkę małoletnich, zainteresowaną treścią czynionych ustaleń,

podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego implikuje tezę przeciwną przemawiając za zasadnością uznania, że w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego środka odwoławczego brak jest niebudzących wątpliwości podstaw do przyjęcia sprawstwa czynu zarzucanego oskarżonemu,

ewentualnie,

b) b) naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 209 § la k.k. poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że dla wypełnienia znamienia rzeczonego kwalifikowanego typu czynu zabronionego w postaci „niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych” bez znaczenia pozostaje sytuacja materialna rodzica współzobowiązanego i implikacji powyższych ustaleń na możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb dziecka w stosunku do sytuacji materialnej zobowiązanego, podczas gdy prawidłowy wynik wykładni implikuje wniosek przeciwny,

c) ewentualnie

d) c) rażącą niewspółmierność orzeczonej kary, wyrażającą się w wymierzeniu remonstrującemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy, podczas gdy wszystkie okoliczności relewantne z punktu widzenia wymiaru kary, w tym okoliczności podmiotowe i przedmiotowe czynu oraz indywidualne okoliczności dotyczące samego oskarżonego, nakazywały uznać, że wystarczające i zgodne z dyrektywą trafnej reakcji karnej byłoby wymierzenie kary łagodniejszej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. A-b. Zarzuty niezasadne.

Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania.

Zasada określona w art.410 kpk obowiązuje także strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać go na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 30 lipca 1979r, III KR 196/79 OSNPG 1980/3/43 i z 5 listopada 1997r V KKN 62/97 Prok. i Pr. 1998/2/13). O naruszeniu tego przepisu może być zatem mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakąś okoliczność ujawnioną w toku rozprawy lub oprze ustalenia faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 1997r, IV KKN 103/96 Prok. i Pr. 1997/10/12 ).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ,przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą wnikliwością i starannością. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszenia art.410 kpk.

Tymczasem dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie nie stanowi naruszenia art.410 kpk, co jednoznacznie stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 czerwca 2002r V KKN 34/01 (vide: Lex 53912; por. też R.A. Stefański, Komentarz do art.410 kodeksu postępowania karnego). W tym aspekcie nie budzi wątpliwości ocena dowodów dokonana przez Sąd.

Skarżący nie wykazał, aby w zaskarżonym wyroku, przy ocenie wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka oraz dokumentów zebranych w sprawie, Sąd dopuścił się obrazy art.7 kpk.

Skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k.).Tego rodzaju uchybień jakie skarżący podnosił w związku z oceną czynu zarzucanego oskarżonemu, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Rzecz w tym, że dla skuteczności zarzutu tego rodzaju nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska.

Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Wbrew jego twierdzeniom, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu. Niedostatecznie pogłębiona argumentacja skarżącego całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami zwłaszcza w postaci wiarygodnych zeznań pokrzywdzonej oraz innych dokumentów, których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzeń będących przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.

Apelacja nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ów środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nim argumenty mają charakter stricte polemiczny a w szczególności abstrahują od treści zebranych dowodów.

Tymczasem Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie dowody w tym zeznania R. V. oraz wyjaśnienia oskarżonego. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

Apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonego i sprowadza się do założenia, że zeznania świadka, który zeznawał „niekorzystnie” dla oskarżonego są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne twierdzenia oskarżonego.

W szczególności nie sposób zaaprobować argumentu skarżącego jakoby należało zakwestionować wiarygodność relacji R. V. o niewywiązywaniu się oskarżonego z obowiązku alimentacji a dać wiarę twierdzeniom oskarżonego jakoby przekazywał alimenty bezpośrednio świadkowi. Po pierwsze oceniając zeznania tego świadka, trzeba podkreślić brak jakiejkolwiek tendencyjności czy złośliwości w jej relacji. Chcąc zatem zdyskwalifikować ten dowód, należałoby przyjąć, że w toku całego postępowania świadczyła w złej wierze, że zdecydowała się fałszywie oskarżać – to znaczy umyślnie i nieprawdziwie niewinnego człowieka. Brakuje jednak jakichkolwiek danych, które czyniłyby tę czysto teoretyczną tezę choćby w niewielkim stopniu prawdopodobną. Po drugie nie sposób racjonalnie przyjąć, że oskarżony wielokrotnie karany za niealimentację, bezrefleksyjnie przekazuje alimenty do rąk uprawnionej, bez jakiegokolwiek potwierdzenia tego faktu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 209 § 1a k.k., wskazać należy, że Sąd Rejonowy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego dokonał prawidłowej subsumpcji prawnej tego czynu, aprobując kwalifikację prawną wskazaną w skardze przez oskarżyciela. W tym aspekcie Sąd odwoławczy podziela w całości argumentację zawartą w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pragnie się do niej odwołać, nie dostrzegając w związku z tym konieczności ponownego jej szczegółowego przytaczania; odsyła do str. 5 uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i czyni je integralną częścią swoich rozważań.

Przypomnieć tylko trzeba, iż w realiach tej sprawy, mając do czynienia z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi, bo nie kwestionowanymi przez skarżącego, nie można było zasadnie wywodzić, że Sąd orzekający naruszył wskazane przepisy prawa karnego. Ze stanu faktycznego ustalonego przez Sąd Rejonowy, w pełni zaaprobowanego przez Sąd Okręgowy, wprost wypływa wniosek, że czyn przypisany X. X. wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 209 § 1a k.k. Wskazywało na to kilka okoliczności, m.in. opuszczenie pokrzywdzonej i brak jego zainteresowania swoimi dziećmi, wychowywanie i utrzymywanie dzieci przez matkę R. V., zasądzenie od oskarżonego alimentów na rzecz małoletnich I. i V., płatnych do rąk ich matki, brak realizacji przez oskarżonego obowiązku alimentacji dzieci w okresie jemu przypisanym, otrzymywanie przez matkę dzieci świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego, w końcu narażenie dzieci swoim zachowaniem na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

W judykaturze utrwalony jest pogląd, ( vide np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 1987 r. V KRN 54/87), że „ zaspokojenie podstawowych potrzeb oznacza dostarczenie środków materialnych koniecznych nie tylko do utrzymania, ale również do uzyskania niezbędnego wykształcenia i korzystania z dóbr kulturalnych. Niezbędne jest zatem nie tylko zabezpieczenie minimum egzystencji w postaci środków przeznaczonych na utrzymanie i wykształcenie dziecka, lecz także stworzenie mu warunków umożliwiających zaspokojenie potrzeb wyższego rzędu istotnych dla kształtowania jego osobowości i nawyków kulturalnych. Fakt zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych uprawnionego kosztem znacznego wysiłku osoby współzobowiązanej do alimentacji, albo przez inne osoby nie zobowiązane, a także z funduszu alimentacyjnego ZUS, nie wyłącza ustawowego znamienia narażenia na niemożność zaspokojenia tych potrzeb.”. „ Nawet jeśli potrzeby takie zostały zaspokojone przez inną osobę uprawnioną, nie zwalnia to sprawcy od odpowiedzialności karnej. Ta odpowiedzialność będzie tym bardziej uzasadniona, gdy zaspokojenie potrzeb osoby uprawnionej odbywa się kosztem znacznego wysiłku innych osób zobowiązanych do dostarczania środków utrzymania „(tak SN w uchwale z 9.06.1976 r., VI KZP 13/75, OSNKW 1976/7–8, poz. 86).

Powyższe wprost wpisuje się w realia niniejszej sprawy i nie zmienia tego fakt, że matka dzieci ma wyższe dochody niż oskarżony, który skupił się na utrzymywaniu obecnej rodziny, zupełnie ignorując potrzeby I. i V.. To matka dzieci jedynie kosztem dużego swojego wysiłku oraz dzięki pomocy Funduszu Alimentacyjnego była w stanie zaspokoić ich podstawowe potrzeby, co - zważywszy na wiek dzieci oraz wysokość osiąganego w zarzucanym okresie przez nią dochodu - nie było proste.

W konsekwencji Sąd Okręgowy w pełni aprobuje wniosek, że czyn przypisany X. X. wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 209 § 1a k.k. Co więcej skarżący negując przyjętą kwalifikację nie przedstawił żadnej argumentacji na poparcie tej tezy, co zwalnia sąd odwoławczy ze szczegółowej argumentacji w tym zakresie

Ad. c. Zarzut niezasadny. Oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwo, jego kwalifikacja prawna jest prawidłowa a wymierzona kara nie jest rażąco niewspółmiernie surową. Niewątpliwie bowiem ustalone okoliczności przedmiotowe i podmiotowe przypisanego oskarżonemu czynu, a także prezentowane przez wymienionego właściwości i warunki osobiste powodują, że niepodobna jest skutecznie wywodzić, że wymierzona oskarżonemu kara razi surowością. Sąd I instancji przeprowadził wszelkie te dowody, które leżały u podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru kary względem oskarżonego, a swoje stanowisko w tym względzie przekonująco uzasadnił. Sąd odwoławczy stanowisko to podziela. Rozstrzygając w tej materii Sąd Rejonowy należycie ocenił okoliczności łagodzące i obciążające zwłaszcza uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego w tym kilkakrotnie za przestępstwo niealimentacji.

W tej sytuacji apelacja obrońcy jest wyłącznie polemiką z rozstrzygnięciem Sądu I instancji; trzeba mieć też na uwadze, że wymierzona za przestępstwo kara pozbawienia wolności oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, tylko nieznacznie przekraczając dolny próg; nie ma żadnych podstaw do dalszego łagodzenia tej kary i to praktycznie do wysokości dolnego ustawowego zagrożenia, rozstrzygnięcie tego rodzaju nie znajduje należytego oparcia pośród zasad i dyrektyw wymiaru kary określonych w treści art.53 kk.

Nie bez znaczenia jest, że orzekając karę sąd uwzględnia też potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Chodzi tu o wpływ, jaki orzeczona kara powinna wywrzeć w kierunku ugruntowania w społeczeństwie prawidłowych ocen prawnych i stosownego do tych ocen postępowania, o potwierdzenie przekonania, że w walce z przestępczością zwycięża praworządność, a sprawcy są sprawiedliwie karani; wymierzona w niniejszej sprawie kara powyższe kryteria spełnia; wymierzanie kary łagodniejszego rodzaju lub łagodniejszej kary pozbawienia wolności w sytuacji uprzedniej karalności, nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż zarzucany czyn winien być kwalifikowany na podstawie przepisu art. 209 § 1 k.k. i wymierzenie oskarżonemu kary wolnościowej, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawił przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku; apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, w istocie sprowadza się do odmiennej a przy tym wyłącznie polemicznej oceny poszczególnych okoliczności sprawy; tymczasem w oparciu o zebrane dowody i ich wnikliwą ocenę, nie sposób uznać, iżby ustalenia faktyczne Sądu były błędne.

Wymierzona oskarżonemu kara za przypisany mu czyn jest sprawiedliwa, odpowiednia do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia te wszystkie elementy, jakie są istotne dla jej wymiaru.

Wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest sprzeczny z treścią art. 437 § 2 k.p.k. Nie zachodzą też przesłanki wskazane w art. 439 § 1 k.p.k., oraz art. 454 k.p.k.

Finalnie nie ma żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie zawinienia i kary orzeczonej wobec oskarżonego.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcie o winie i karze

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Argumentacja jak wyżej. Brak było podstaw do ingerencji sądu odwoławczego w orzeczenie pierwszoinstancyjne z uwagi na prawidłowość dokonanej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a w konsekwencji na zasadność poczynionych ustaleń faktycznych; stan sprawy nie uprawnia do też wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności w niższej wysokości; zdaniem Sądu odwoławczego, kara w orzeczonej wysokości spełni wszelkie wymogi, jakie kara winna spełniać w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów oraz jakie ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego; wyrok odpowiada prawu i podlegał utrzymaniu w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

.

Zwięźle o powodach zmiany

.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciążył Skarb Państwa, uznając, iż uiszczenie ich byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację majątkową oraz konieczność odbycia kary pozbawienia wolności

7. PODPIS