I Ns 416/25

Sygn. akt I Ns 416/25

POSTANOWIENIE

Dnia 27 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Paula Wacławek

Protokolant: Ewelina Mrozowska

po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 roku w V.

na rozprawie

sprawy z wniosku (...) O.

z udziałem L. O. (1) i Prokuratury Rejonowej w Piszu

o wydanie wobec L. O. (1) zakazu zbliżania się do (...) O., zakazu kontaktowania się z L. O. oraz zakazu wstępu i przebywania na terenie szkoły,

do której uczęszcza L. O. (2)

postanawia:

1. oddalić wniosek;

2. uchylić w całości zabezpieczenie udzielone na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 20 października 2025 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt

I Ns 416/25;

3. przyznać radcy prawnemu N. O. z rachunku sum budżetowych Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia reprezentanta ustanowionego dla małoletniej wnioskodawczyni, w tym kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem podatku od towarów i usług;

4. stwierdzić, że zainteresowani ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

asesor sądowy Paula Wacławek

Sygn. akt I Ns 416/25

postanowienia Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 27 listopada 2025 roku

Wnioskodawczyni L. O. (2), reprezentowana na etapie zainicjowania postępowania przez matkę – P. O., a następnie przez reprezentanta ustanowionego przez sąd opiekuńczy, wniosła o wydanie wobec uczestnika L. O. (1) zakazu zbliżania się do niej oraz zakazu kontaktowania się z nią, a także zakazu wstępu i przebywania na terenie szkoły, do której uczęszcza.

Uczestnik L. O. (1) wniósł o oddalenie wniosku.

Prokurator nie zajął stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

L. O. (2) jest córką P. O. (1) oraz L. O. (1), którzy pozostawali w nieformalnej relacji i utrzymywali kontakty seksualne w czasie gdy P. O. (1) miała 16 lat, zaś L. O. (1) pozostawał wówczas partnerem jej matki – S. S.. W/w zamieszkiwali wówczas wspólnie na terenie Niemiec.

( dowód: zeznania świadka P. O. (1) k. 120-123, zeznania świadka S. S. k. 123-124)

L. O. (2) wraz z matką P. O. (2) zamieszkiwały w Ł., zaś obecnie – od września 2025 roku – zamieszkują one w D., zaś L. O. (1) nadal zamieszkuje w Ł..

(niesporne)

Kontakt P. O. (1) i L. O. (1) jest obecnie znikomy – ograniczony wyłącznie do widzeń uczestnika z L. O.. Nie pozostają oni w dobrych relacjach, zaś P. O. (1) nie wyraża woli utrzymywania z L. O. (1) jakichkolwiek kontaktów.

( dowód: zeznania świadka P. O. (1) k. 120-123, zeznania świadka S. S. k. 123-124, zeznania świadka V. M. k. 177-177v, zeznania świadka Ł. R. k. 177v-178, zeznania uczestnika L. O. (1) k. 178-179)

Postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 roku Sądu Rejonowego w Ełku w sprawie o sygn. akt III Nsm 157/25 ustalono kontakty L. O. (1) z L. O., które odbywać miały się m.in. w miejscu zamieszkania L. O. (1), zaś P. O. (1) w zakresie części z nich pozostawała zobowiązana do przywiezienia dziecka do miejsca zamieszkania ojca. Sposób ustalenia tych kontaktów nie odpowiadał P. O. (1), uważała ona, że L. O. (1) nie powinien mieć kontaktu z L. O. i w żadnym zakresie nie powinien uczestniczyć w jej życiu.

( dowód: postanowienie k. 22v-23, zeznania świadka P. O. (1) k. 120-123, zeznania świadka S. S. k. 123-124)

Przed wydaniem postanowienia z dnia 29 lipca 2025 roku przez Sąd Rejonowy w Ełku w sprawie o sygn. akt III Nsm 157/25 P. O. (1) utrudniała kontakty L. O. (1) z L. O.. Nie informowała go również o podstawowych kwestiach związanych z dzieckiem, takich jak stan zdrowia czy też placówka przedszkolna, do której dziecko uczęszcza. P. O. (1) nie poinformowała również L. O. (1) o planowanej przeprowadzce z Ł. do D..

( dowód: zeznania świadka Ł. R. k. 177v-178)

Podczas realizowania kontaktów L. O. (1) z L. O. spędzali oni czas m.in. na placu zabaw, a także w mieszkaniu L. O. (1). Przy spotkaniach tych obecne były wielokrotnie osoby trzecie, w tym znajomy L. M. wraz ze swoim trzyletnim synem oraz obecna partnerka L. R.. Podczas tych spotkań ze strony L. O. (1) względem córki nie miały miejsce jakiekolwiek niewłaściwe zachowania, zaś (...) O. reagowała na spotkania z ojcem w pozytywny sposób, była z nich zadowolona. L. O. (1) nie stosował wobec L. jakichkolwiek form przemocy psychicznej lub fizycznej.

( dowód: zeznania świadka V. M. k. 177-177v, zeznania świadka Ł. R. k. 177v-178, zeznania uczestnika L. O. (1) k. 178-179)

W sierpniu 2025 roku zdarzyła się sytuacja, w której P. O. (1) przywiozła (...) O. do L. O. (1), celem zrealizowania kontaktów ustalonych na mocy postanowienia z dnia 29 lipca 2025 roku przez Sąd Rejonowy w Ełku w sprawie o sygn. akt III Nsm 157/25, zaś L. O. (2) zareagowała na to niechętnie i nie chciała spotkać się z ojcem.

( dowód: zeznania świadka P. O. (1) k. 120-123, zeznania świadka S. S. k. 123-124, zeznania uczestnika L. O. (1) k. 178-179)

L. O. (2) ma siedem lat, jest dzieckiem mającym problemy w nauce, korzystała ze szkolnej pomocy psychologiczno-pedagogicznej. W rozmowie z pedagogiem zdarzało jej się powtarzać wulgaryzmy, które były przez nią uprzednio zasłyszane od matki P. O. (1), a dotyczyły m.in. kontaktów z ojcem L. O. (1).

( dowód: zeznania świadka O. H. k. 171-171v, zeznania świadka K. O. k. 172)

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o wskazane powyżej i znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym ich kopie, których autentyczność i merytoryczna zawartość nie budziły wątpliwości Sądu.

Sąd oparł się również na zeznaniach z zeznań wskazanych powyżej świadków oraz na zeznaniach uczestnika, które w zakresie poczynionych powyżej ustaleń faktycznych zostały uznane za wiarygodne.

Sąd częściowo nie dał wiary zeznaniom świadków P. O. (1) oraz S. S..

Zeznania P. O. (1) były częściowo niespójne i nielogiczne, m.in. w zakresie w jakim zeznawała ona, że córka miała nauczyć się wulgaryzmów od ojca, podczas gdy użyta przez dziecko wypowiedź i jej kontekst wskazywały jednoznacznie od kogo słowa te mogło usłyszeć, tj. od matki. Na powyższe wskazywał również pedagog szkolny. Jednocześnie P. O. (1), usiłując przedstawić wersję tej sytuacji w korzystny dla siebie sposób, przedłożyła w sprawie nagrania, na których zawarte zostały wypowiedzi dziewczynki ocenione przez Sąd jako zmanipulowane przez matkę. Z tych również względów także nagrania te nie zostały wzięte pod uwagę podczas ustalania stanu faktycznego.

W ocenie Sądu, zarówno świadek P. O. (1), jak i świadek S. S., pozostając w złych relacjach z uczestnikiem L. O. (1), nie chcąc utrzymywać z nim żadnego kontaktu i mając wobec niego jednoznacznie negatywnie nastawienie, dążyły do przedstawienia go w złym świetle, powołując się przy tym na osobiste doświadczenia z przeszłości, niemające jednak żadnego znaczenia na gruncie sprawy niniejszej, a które miały na celu wyeliminowanie uczestnika z życia małoletniej. Jednocześnie żadna z w/w nie była nigdy świadkiem stosowania przez uczestnika przemocy wobec córki, a powyższego nie potwierdziły żadne inne dowody przeprowadzone w sprawie.

Ustalając stan faktyczny Sąd nie brał pod uwagę zeznań złożonych przez świadka F. S., albowiem świadek ten nie posiadał żadnej istotnej dla sprawy wiedzy.

Sąd pominął – na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. – dowód z nagrań przedłożonych przez uczestnika. Nagrania te pozostawały nieistotne dla rozstrzygnięcia, prezentowały jedynie jednostkowe sytuacje, które nie świadczyły w żaden sposób o tym, że wobec wnioskodawczyni nie była stosowana przemoc ze strony ojca.

Sąd nie uznał za celowe uwzględnienia wniosków w zakresie zwrócenia się do Sądu Rejonowego w Ełku lub Prokuratury Rejonowej w Ełku o nadesłanie protokołu przesłuchania małoletniej z udziałem biegłego psychologa – w świetle przeprowadzonych dowodów powyższe nie było konieczne dla wydania rozstrzygnięcia, a prowadziłoby jedynie do niezasadnego przedłużania postępowania.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie wniosek pełnomocnika uczestnika o dołączenie akt sprawy Sądu Rejonowego w Ełku o sygn. akt III Nsm 157/25, co również zmierzałoby do niezasadnego przedłużania postępowania, zwłaszcza, że uczestnik wniosek ten mógł zgłosić już na etapie wnioskowania o przesłuchanie świadków, czego jednak zaniechał, zaś tok postępowania o ustalenie kontaktów pozostawał w ocenie Sądu bez znaczenia na gruncie sprawy niniejszej, a dodatkowo w aktach znajdowało się postanowienie kontakty te ustalające.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podstawę żądania zawartego we wniosku stanowił przepis art. 11aa ust. 1 i 4 ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (Dz.U.2024.1673 t.j. ze zm.). Zgodnie z jego treścią, osoba doznająca przemocy domowej może żądać, aby sąd, właściwy według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, z późn. zm.) o postępowaniu nieprocesowym, wydał wobec osoby stosującej przemoc domową zakaz zbliżania się do niej na wyrażoną w metrach odległość lub zakazał osobie stosującej przemoc domową kontaktowania się z nią, gdy osoba stosująca przemoc domową swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy domowej stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia osoby doznającej tej przemocy (ust. 1). Jeżeli osoba doznająca przemocy domowej uczęszcza do szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, uprawia sport lub pracuje, może ona żądać, aby sąd, o którym mowa w art. 11a ust. 1 tej ustawy, wydał wobec osoby stosującej przemoc domową, stwarzającej zagrożenie dla jej życia lub zdrowia, zakaz wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, lub obiektu sportowego, do których uczęszcza osoba doznająca przemocy domowej, miejsca pracy lub innego miejsca, w którym zwykle lub regularnie przebywa osoba doznająca przemocy domowej, i przebywania na tym terenie (ust. 4).

Legalna definicja przemocy domowej zawarta została w art. 2 ust. 1 pkt 1

w/w ustawy. Należy rozumieć przez nią jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie

lub zaniechanie, wykorzystujące przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszające prawa lub dobra osobiste osoby doznającej przemocy domowej, w szczególności: narażające tę osobę na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia lub mienia; naruszające jej godność, nietykalność cielesną lub wolność, w tym seksualną; powodujące szkody na jej zdrowiu fizycznym lub psychicznym, wywołujące u tej osoby cierpienie lub krzywdę; ograniczające lub pozbawiające tę osobę dostępu do środków finansowych lub możliwości podjęcia pracy lub uzyskania samodzielności finansowej; istotnie naruszające prywatność tej osoby lub wzbudzające u niej poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, w tym podejmowane za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Przesłanka stosowania przemocy domowej winna być zatem badana za pomocą wskazanej powyżej definicji, bez odnoszenia tych zachowań do znamion czynów zabronionych określonych przykładowo w art. 207 k.k. lub 217 k.k.

Jako osobę doznającą przemocy domowej, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 2 tejże ustawy, rozumieć należy: a) małżonka, także w przypadku gdy małżeństwo ustało

lub zostało unieważnione, oraz jego wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków;

b) wstępnych i zstępnych oraz ich małżonków; c) rodzeństwo oraz ich wstępnych, zstępnych

i ich małżonków; d) osobę pozostającą w stosunku przysposobienia i jej małżonka oraz ich wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków; e) osobę pozostającą obecnie

lub w przeszłości we wspólnym pożyciu oraz jej wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków; f) osobę wspólnie zamieszkującą i gospodarującą oraz jej wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków; g) osobę pozostającą obecnie lub w przeszłości w trwałej relacji uczuciowej lub fizycznej niezależnie od wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania;

h) małoletniego – wobec których jest stosowana przemoc domowa. Przez osobę doznającą przemocy domowej należy także rozumieć małoletniego będącego świadkiem przemocy domowej wobec tych osób.

Osobą stosującą przemoc domową jest natomiast pełnoletni, który dopuszcza się przemocy domowej wobec osób powyżej wskazanych (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy

o przeciwdziałaniu przemocy domowej).

Wnioskodawczyni, jako córka uczestnika L. O. (1), należy niewątpliwie do kręgu osób wskazanych w powyższym przepisie. Aby w niniejszej sprawie mogły zostać zastosowane zakazy wskazane we wniosku, winno zatem zostać wykazane spełnienie następujących przesłanek: po pierwsze – dopuszczanie się wobec niej przez L. O. (1) zachowań zdefiniowanych w/w ustawie jako przemoc oraz po drugie – stwarzanie tymi zachowaniami zagrożenia dla życia lub zdrowia Mii O.. Tym samym dla zastosowania tych nakazów nie jest wystarczające zaistnienie jakiejkolwiek formy przemocy, lecz ma być to kwalifikowana forma przemocy, która stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia.

Jednocześnie stosowanie przemocy musi mieć charakter aktualny – nie mogą to być jedynie zachowania z przeszłości, które obecnie nie mają już miejsca, na co wskazuje się zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, jak również nie mogą to być wyłącznie hipotetyczne wydarzenia, które mogłyby zaistnieć w bliżej nieokreślonej przyszłości.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przesłanki do wydania żądanych zakazów nie zostały spełnione.

Po pierwsze nie zostało wykazane stosowanie przez L. O. (1) jakichkolwiek form przemocy wobec córki. Jej stosowanie zostało zaprzeczone przez uczestnika i nie potwierdziły tego uznane za wiarygodne zeznania świadków. Na możliwość stosowania takiej przemocy wskazywała w istocie jedynie matka i babcia małoletniej, które to pozostają w wyraźnym konflikcie w uczestnikiem, a jednocześnie w/w stosowania takiej przemocy bezpośrednio nigdy nie zaobserwowały, a jej stosowanie wynikać miało z treści przekazywanych przez małoletnią, która ma 7 lat i która w sposób ewidentny podlega manipulacjom ze strony matki.

Zeznania P. O. (1) i S. S. nie są w ocenie Sądu wiarygodne, a mają na celu przedstawienie uczestnika w złym świetle z uwagi na jego negatywne relacje z matką małoletniej oraz jej rodziną, a także ich niezadowolenie ze sposobu uregulowania kontaktów ojca z L., których sama potrzeba uregulowania powstała zresztą z uwagi na ich ograniczanie przez matkę małoletniej.

W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy doszło również do manipulacji dzieckiem na przedstawionych przez matkę małoletniej nagraniach, na których dziecko opowiada, że to od ojca miało nauczyć się wulgarnych słów, którymi opisywało, że ojciec nie może się do niej zbliżać, co jednak w ocenie Sądu nie jest możliwe – sposób sformułowania tej wypowiedzi oraz czas kiedy wypowiedź ta miała miejsce ewidentnie wskazują na powtarzanie słów, które nie zostały przez dziecka usłyszane u ojca, lecz u matki, a na powyższe wskazywał również jeden z przesłuchanych świadków.

Wskazywana sytuacja, w której uczestnik miał się położyć na córce w taki sposób, że nie mogła ona oddychać, nawet gdyby miała miejsce – co nie zostało jednak wykazane w toku niniejszego postepowania – byłaby jednorazową sytuacją i choć mogło to być dla małoletniej niekomfortowe, to nie sposób traktować tego jak czynność o seksualnym charakterze, czy jakąkolwiek inną formę przemocy (a co dopiero przemocy o kwalifikowanym charakterze). Nawet jeśli sytuacja taka wywołałaby u dziecka poczucie dyskomfortu, ciężko byłoby oceniać zachowanie uczestnika jako umyślne działanie nakierowane na stosowanie wobec córki przemocy.

Sytuacja, w której dziecko miało widzieć ojca bez ubrania, tak podkreślana przez matkę i babcię małoletniej, została wyjaśniona w dostatecznym stopniu przez L. w rozmowie z pracownikami szkoły i nie budziła wątpliwości Sądu, a okoliczności te pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu, ze strony L. O. (1) nie doszło do stosowania względem córki jakichkolwiek form przemocy. Co więcej, nawet gdyby jednak uznać, że opisywane sytuacje jak wyzwanie dziecka rzeczywiście miały miejsce – co również nie zostało wykazane – to choć stanowiłoby to niewątpliwie formę przemocy psychicznej, nadal nie sposób dopatrywać się w tym działaniu kwalifikowanej formy przemocy, która uzasadniałaby całkowite odcięcie kontaktów małoletniej wnioskodawczyni i uczestnika.

Należy zaznaczyć, ze sposobu w jaki rodzice wychowują dziecko, spędzają z nim czas, tak jak i wszystkich sytuacji do których dochodzi pomiędzy rodzicami a dziećmi nie sposób oceniać zerojedynkowo. Nie może być również tak, ze każde zachowanie rodzica względem dziecka, które obiektywnie ocenione może zostać negatywnie, czy nawet niewydolność wychowawcza, skutkować winno zastosowaniem tak drastycznych środków jak całkowite zakazanie kontaktów dziecka z rodzicem. A prawo do tych kontaktów przysługuje nie tylko rodzicom, ale również dziecku, które ma prawo do obecności w swoim życiu obojga rodziców, jeśli obecność ta mu nie zagraża – i to niezależnie od tego w jakich wzajemnych relacjach owi rodzice pozostają.

Odnosząc się zaś do wyrażanych przez matkę małoletnią obaw co do możliwości wykorzystania seksualnego dziecka z uwagi na jej osobiste doświadczenia z uczestnikiem należy wskazać, że w toku niniejszego postępowania Sąd nie dokonywał oceny zachowania uczestnika w relacji z matką małoletniej, która miała miejsce przed laty, w tym czy ocenić należy ją negatywnie czy pozytywnie, bo nie jest to przedmiotem tego postępowania. W kontekście tych wskazywanych obaw podkreślenia wymaga, iż niezależnie od oceny moralnej w tym zakresie, nadal zasadniczo odmienna jest sytuacja w której dorosły mężczyzna podejmuje kontakty seksualne z szesnastolatką, z którą nie jest spokrewniony, od sytuacji podejmowania takiego rodzaju kontaktów z biologiczną córką, która ma lat siedem.

Z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu nie wynikało aby L. O. (1) miał przejawiać jakiekolwiek skłonności o charakterze pedofilskim.

Nie sposób brać jednocześnie wskazywanych przez matkę małoletnią obaw o to, że może dojść do wykorzystywania seksualnego gdy małoletnia będzie dojrzewać jedynie z tego powodu, że uczestnik podejmował kontakty seksualne z nią samą gdy miała ona szesnaście lat. Ani nie sposób uznać tego za obawę realną, ani też nie temu niniejsze postepowanie służy, aby zakazywać kontaktów wyłącznie na wszelki wypadek, niczym nieuzasadniony.

Oczywistym jest, że związku ze złymi relacjami pomiędzy uczestnikiem a matką małoletniej, P. O. (1) może nie mieć ochoty na jakikolwiek kontakt z uczestnikiem, natomiast rozwiązania takiego stanu rzeczy nie może stanowić wdrożenie regulacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej – a już tym bardziej traktowanie regulacji tej jako sposobu na wyeliminowanie ojca z życia dziecka, uzasadnionego wyłącznie swoją niechęcią do jego osoby i niezadowoleniem z kontaktów ustalonych przez sąd opiekuńczy.

Należy podkreślić przy tym, że celem ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej jest szybkie odseparowanie ofiary przemocy od jej sprawcy. Uregulowanie zawarte w art. 11aa tej ustawy stanowi nadzwyczajny tryb postępowania mający zapewnić bezpieczeństwo osobie doznającej przemocy poprzez m.in. zakazanie zbliżania się do niej przez osobę stosująca przemoc. Jest to szczególna regulacja i nie może być interpretowana rozszerzająco. Stosowanie określonych w niej zakazów nie może mieć miejsca w każdej sytuacji istnienia konfliktu pomiędzy byłymi partnerami, a jedynie w sytuacji stosowania przemocy i istnienia wyraźnej relacji – sprawca przemocy i jej ofiara, co w realiach niniejszej sprawy nie nastąpiło.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 11aa ustawy

o przeciwdziałaniu przemocy domowej, a tym samym wniosek podlegał oddaleniu w całości. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w pkt 1 postanowienia.

W pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 560 8 k.p.c., Sąd rozstrzygnął o wydanym uprzednio zabezpieczeniu, którego dalsze stosowanie, wobec oddalenia wniosku, nie było celowe.

W pkt 3 postanowienia przyznano radcy prawnemu N. O., jako reprezentantowi ustanowionemu dla małoletniej wnioskodawczyni, wynagrodzenie w kwocie 240 złotych, powiększone o kwotę 55,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 99 3 § 1 i 3 k.r.o. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 3 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 763 ze zm.). Brak było jednak podstaw do zasądzenia tych kosztów w podwójnej wysokości, a nie przemawiał za tym ani charakter sprawy, ani też nakład pracy reprezentanta.

O kosztach postępowania orzeczono zaś w pkt 4 postanowienia, na podstawie

art. 520 § 1 k.p.c., zgodnie z którym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane

ze swym udziałem w sprawie.

asesor sądowy Paula Wacławek