I C 547/24

Sygn. akt I C 547/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Paula Wacławek

Protokolant: Ewelina Mrozowska

po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 roku w Piszu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w V.

przeciwko K. K.

o zapłatę

1. oddala powództwo;

2. przyznaje T. C. – pracownikowi I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, którą to wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda i zaksięgowanej pod poz. (...).

asesor sądowy Paula Wacławek

Sygn. akt I C 547/24

wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 4 grudnia 2025 roku

Powód (...) spółka akcyjna z siedzibą w V. wniósł przeciwko pozwanemu K. K. pozew o zapłatę kwoty 4.340,90 zł

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia 19 lipca 2024 roku do dnia zapłaty. Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strony zawarły umowę najmu nieruchomości, na podstawie której pozwany był zobowiązany do zapłaty comiesięcznego czynszu oraz opłat eksploatacyjnych, zgodnie z przedstawianymi przez powoda fakturami VAT, jednak nie wywiązał się z tego obowiązku (pozew k. 3-4).

W odpowiedzi na pozew kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości i przyznanie kuratorowi wynagrodzenia. W uzasadnieniu kurator zarzucił, że powód nie wykazał istnienia wskazanego w pozwie roszczenia – ani co do zasady, ani co do wysokości. Kurator wskazał przy tym, iż nie zostały przedłożone żadne dokumenty, które potwierdzałyby, że okresie od 1 do 31 lipca 2024 roku strony łączyła umowa najmu rampy i działki gruntu, z której wynikałby obowiązek pozwanego do zapłaty czynszu (odpowiedź na pozew k. 63).

W replice powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko, przedkładając dodatkowo (...) z dnia 12 lutego 2008 roku zawartą pomiędzy (...) S.A.

a X. K., wskazując, że w oparciu o tę umowę wystawiona została faktura VAT, zaś umowa ta nie została wypowiedzenia i strony są związane jej postanowieniami (replika k. 80-80v).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

(...) spółka akcyjna z siedzibą w V. zawarła z X. K. w dniu 12 lutego 2008 roku umowę (...) nr (...). Przedmiotem najmu był teren o powierzchni 629,81 m 2 oraz rampa w miejscowości I..

( dowód: umowa wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym k. 91-93)

W dniu 4 lipca 2024 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w V. wystawiła fakturę VAT na kwotę 4.343,96 zł z terminem płatności na dzień

18 lipca 2024 roku z tytułu czynszu najmu rampy za okres od 01.07.2024r. do 31.07.2024r.

w kwocie 2.083,20 zł i czynszu najmu gruntu (dz. nr (...) w I.) za okres od 01.07.2024r. do 31.07.2024r. w kwocie 2.260,76 zł. Jako nabywca w fakturze wskazany został K. K.. W fakturze wskazano ponadto podstawę obciążenia należnościami:

nr (...) z dnia 12.02.2008.

( dowód: faktura VAT k. 7)

W dniu 29 października 2024 roku (...) spółka akcyjna

z siedzibą w V. skierowała do K. K. wezwania do zapłaty kwoty 4.340,90 zł.

( dowód: wezwania k. 5, 6)

Z rachunku bankowego, należącego do K. K., został wykonany przelew na rzecz (...) spółki akcyjnej z siedzibą w V.

w kwocie 348 zł tytułem (...).

( dowód: potwierdzenie operacji k. 83)

Powyższy stan faktyczny został ustalony przez Sąd na podstawie załączonych do akt niniejszej sprawy i wskazanych powyżej dokumentów, których autentyczność i merytoryczna zawartość nie budziły wątpliwości Sądu. Zaznaczenia jednak wymaga, iż wskazane powyżej dokumenty przedstawione przez powoda nie stanowiły dowodu istnienia pomiędzy powodem a pozwanym K. K. jakiegokolwiek stosunku prawnego, a jedynie dowodziły sporządzenia pism o wskazanej w nich treści, a także istnienia stosunku prawnego pomiędzy powodem a inną osobą.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie powód powoływał się na istnienie pomiędzy stronami stosunku prawnego w postaci umowy najmu działki gruntu oraz rampy. Jednocześnie powód przedłożył umowę, z której wywodził dochodzone pozwem roszczenie, ale która zawarta została nie z pozwanym K. K., a z inną osobą – tj. X. K..

W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, iż ciężar udowodnienia istnienia obowiązku zapłaty przez pozwanego żądanej pozwem kwoty spoczywał na stronie powodowej. Podkreślić przy tym należy, że wykrycie prawdy przez Sąd ogranicza się

w zasadzie do przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez strony, bowiem to na nich spoczywa ciężar dowodu (art. 6 k.c.), zaś zasada prawdy materialnej nie może przekreślać kontradyktoryjności procesu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2010 r.,

sygn. I BU 8/10, LEX nr 785642)

Zgodnie z treścią art. 3 k.p.c., strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody.

Przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń

o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach, zaś strony nie można zmusić do ich podjęcia. O tym,

co strona powinna udowodnić w konkretnym procesie decydują przede wszystkim przedmiot sporu, prawo materialne regulujące określone stosunki prawne i prawo procesowe normujące zasady postępowania dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. IV CSK 71/09, LEX nr 737288).

Przepis art. 232 k.p.c. stanowi zaś, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Powyżej powołane przepisy statuują jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego, jaką jest zasada kontradyktoryjności. Zgodnie z jej założeniem, ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie, zaś sąd orzekający nie jest obciążony odpowiedzialnością za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 października 1998 r., sygn. II UN 244/98, OSNP 1999/20/662). Rola Sądu nie polega bowiem na wykonywaniu obowiązków procesowych ciążących na stronach i zarządzaniu dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 1996 r., sygn. III AUa 26/96, LEX nr 28825 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. I CKU 45/96, LEX nr 29440).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przytoczone

w pozwie okoliczności, jak również dołączone do pozwu dokumenty budzą wątpliwości odnośnie istnienia i wysokości roszczenia, które miałoby przysługiwać powodowej spółce

w stosunku do K. K.. Zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym przez kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, że powód nie udowodnił istnienia wskazanego w pozwie roszczenia. Przedłożone przez niego dokumenty

w postaci faktury VAT czy też skierowanego do pozwanego wezwania do zapłaty, nie stanowią dowodu, że strony łączył jakikolwiek stosunek prawny, a jedynie że powód dokumenty o wskazanej treści sporządził. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że brak jest jakiegokolwiek dowodu na doręczenie przedmiotowych dokumentów pozwanemu.

Strona powodowa zastępowana była w niniejszej sprawie przez zawodowego pełnomocnika. Miała możliwość ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w toku postępowania przez kuratora, w tym do zarzutu dotyczącego nieprzedłożenia umowy, z której wywodzone jest roszczenie objęte pozwem. W odpowiedzi na ten zarzut powód przedłożył umowę najmu wskazywanej rampy oraz działki gruntu, której numer i data zawarcia były zbieżne z podstawą obciążenia wskazaną w fakturze VAT, ale która została zawarta z inną niż pozwany osobą (najprawdopodobniej z jego ojcem, zważywszy na ustalone przez Sąd

z urzędu dane pozwanego, wynikające z systemu PESEL-SAD). Powód nie wykazał jednak (ani nawet nie przedstawił żadnych twierdzeń w tym zakresie) aby pozwany K. K. stał się na jakiejkolwiek podstawie stroną tejże umowy, a jednocześnie konsekwentnie wywodził swe roszczenie właśnie z umowy z dnia 12 lutego 2008 roku

o numerze (...), wskazując przy tym, iż umowa nie została wypowiedziana,

a strony pomimo upływu lat od jej zawarcia są dalej związane jej postanowieniami i ją wykonują. Stroną tejże umowy nie był jednak K. K..

Na marginesie należy również wskazać, iż powód nie wskazywał przy tym, aby strony niniejszego procesu zawarły inną umowę najmu, obejmującą przedmiotową działkę i rampę, która zobowiązywałaby pozwanego do zapłaty należności z tego tytułu ani też by zaistniały jakiekolwiek inne okoliczności obowiązek ten uzasadniające.

Jednocześnie istnienia po stronie pozwanego K. K. zobowiązania do regulowania należności z tytułu tej umowy nie sposób wywodzić z faktu, iż z jego rachunku bankowego dokonano przelewu na poczet należności z tejże umowy wynikających – sam fakt dokonania takiego przelewu (np. w imieniu strony tej umowy, jeśli był nią jego ojciec) nie kreuje powstania pomiędzy pozwanym a (...) spółką akcyjną z siedzibą w V. stosunku prawnego w postaci umowy najmu działki gruntu

i rampy oraz nie powoduje powstania po stronie pozwanej obowiązku zapłaty należności

z tego tytułu za kolejne okresy.

Skoro zatem strona pozwana zakwestionowała istnienie stosunku prawnego pomiędzy stronami, zaś powód w odpowiedzi na powyższe nie przedłożył żadnych dokumentów,

z których wynikałby obowiązek pozwanego do zapłaty wskazywanej przez siebie należności, a przedłożył jedynie dokumenty, z których wynikał fakt przeciwny – tj. iż stroną stosunku prawnego, z którego wywodzone jest objęte pozwem roszczenie, pozostaje inna osoba niż pozwany, powództwo wytoczone wobec K. K. nie znajduje uzasadnienia.

Mając na uwadze poczynione powyżej rozważania, a także obowiązek nałożony przez przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, któremu strona powodowa nie sprostała i nie udowodniła istnienia roszczenia, Sąd oddalił wniesione przez nią powództwo w całości,

o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

W pkt 2 wyroku przyznano kuratorowi ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wynagrodzenie w kwocie 360 zł, ustalone na podstawie

§ 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 536 ze zm.)

w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Wynagrodzenie to zostało wypłacone z zaliczki uiszczonej na ten cel przez powoda, który zobowiązany jest ponieść przedmiotowe koszty, jako strona przegrywająca sprawę.

asesor sądowy Paula Wacławek