I ACa 925/19

Sygn. akt I ACa 925/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2021 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący

:

SSA Dariusz Małkiński

Sędziowie

:

SA Elżbieta Borowska (spr.)

SA Magdalena Natalia Pankowiec

Protokolant

:

Anna Bogusławska

po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. w Białymstoku

na rozprawie

sprawy z powództwa A. P., S. Z., M. H., K. J., E. P. i M. K.

przeciwko (...) w S.

o stwierdzenie nieważności uchwały

na skutek apelacji powodów

od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku

z dnia 30 sierpnia 2019 r. sygn. akt I C 1016/16

I. oddala apelację;

II. zasądza od każdego z powodów na rzecz pozwanej kwotę 270 złotych tytułem zwrotu kosztów instancji odwoławczej.

(...)

Sygn. akt I ACa 925/19

Powodowie A. P., M. H., K. J., E. P., S. Z. oraz M. K. wnieśli o ustalenie nieważności uchwały Rady Nadzorczej nr (...) z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu rozliczania energii cieplnej w lokalach mieszkalnych i użytkowych w (...)w S., podnosząc, że zapisy tegoż Regulaminu pozostają w sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. – Prawo energetyczne. W związku z uchwaleniem przez pozwaną w toku trwania procesu nowego Regulaminu w tym przedmiocie, po ostatecznym sprecyzowaniu roszczenia, powodowie wnieśli o uchylenie uchwały Rady Nadzorczej nr (...) z dnia 11 maja 2017 r., zatwierdzającej nowy Regulamin.

Pozwana(...) w S. domagała się oddalenia powództwa na koszt strony powodowej.

Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku oddalił powództwo (pkt I), zasądził od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kwotę 377 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II) i nakazał pobrać od powodów solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Białymstoku kwotę 6.784,86 zł tytułem brakujących wydatków w sprawie (pkt III).

Z ustaleń Sądu Okręgowego wynikało, że powodowi A. P. od 2013 r. przysługuje własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, wchodzącego w zasób (...) w S. ( SM (...)). Z uwagi na fakt, iż otrzymywane przez niego rachunki za poszczególne sezony grzewcze opiewały na kwoty znacznie przekraczające jego wyobrażenie o opłatach z tytułu ogrzewania mieszkania, zaczął korespondować z przedstawicielami Spółdzielni, celem wyjaśnienia, czy naliczone kwoty nie są zawyżone.

Wobec niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia (w tym również sądowego, albowiem pozwana – wobec nieregulowania przez niego całości zadłużenia z tytułu należności za CO, wystąpiła z powództwem o zapłatę skierowanym przeciwko niemu oraz jego małżonce), w listopadzie 2015 r., zwrócił się do doradcy energetycznego w osobie M. P. o sporządzenie prywatnej opinii, dotyczącej rozliczenia sezonu grzewczego 2016/2017. Według wniosków końcowych ekspertyzy rozliczenie CO w lokalu powoda miało okazać się nieprawidłowe, zaś zapisy regulaminu, regulującego powyższe zagadnienia, zawierać szereg błędów i sprzeczności z przepisami ustawy – Prawo energetyczne. Powód nie wyraził zgody na montaż podzielników ciepła na grzejnikach, domagając się rozliczeń w oparciu o kubaturę mieszkania.

Pozostali powodowie, tj. M. H., K. J., E. P., S. Z. oraz M. K., pozostający właścicielami bądź użytkownikami lokali w ramach SM (...) w S., przychylali się do stanowiska A. P. w przedmiocie istnienia nieprawidłowości w kwestionowanym Regulaminie i niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Objęta ostatecznie sporem uchwała nr (...)Rady Nadzorczej z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu rozliczania energii cieplnej w lokalach mieszkalnych i użytkowych w (...)w S., zmieniła poprzednio obowiązujący Regulamin rozliczania energii cieplnej w lokalach mieszkalnych i użytkowych w tej Spółdzielni (przyjęty uchwałą Rady Nadzorczej pozwanej z dnia 28 października 2016r.). Tak zmieniony Regulamin obowiązuje w części dotyczącej podgrzania wody od 1 lipca 2017 r., w części dotyczącej centralnego ogrzewania: dla budynków rozliczanych na dzień 31 sierpnia – od 1 września 2016 r., dla budynków rozliczanych na dzień 30 września – od 1 października 2016 r.

Z ustaleń Sądu I instancji wynikało również, że jeszcze w lutym 2016 r. Spółdzielnia przeprowadziła tzw. referendum w sprawie wyboru metody rozliczania energii cieplnej i wymiany podzielników; większość mieszkańców opowiedziała się za rozliczaniem zgodnie ze wskazaniem podzielników ciepła. Następnie, w dniu 21 lipca 2016 r. pozwana zawarła umowę dotyczącą montażu podzielników kosztów centralnego ogrzewania z firmą (...). W związku ze zmianą ustawy Prawo Energetyczne, do maja 2017 r. pozwana Spółdzielnia obradowała nad nowym Regulaminem.

Przed Sądem Okręgowym w Białymstoku, pod sygn. I C 1261/17, toczyła się sprawa z powództwa A. P. przeciwko SM (...) w S. o uchylenie uchwały (...) Rady Nadzorczej z dnia 11 maja 2017 r., dotyczącej wprowadzenia nowego Regulaminu. W ślad za modyfikacją stanowiska powodów w niniejszym postępowaniu i żądaniu uchylenia tożsamej uchwały, uwzględniając fakt, iż postępowanie I C 1016/16 wszczęto jako pierwsze, z uwagi na jego stopień zaawansowania oraz szereg przeprowadzonych dowodów, postanowieniem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. I C 254/19, Sąd Okręgowy połączył do wspólnego rozpoznania obie sprawy i dalej prowadził pod jedną sygn. I C 1016/16.

Sąd ten wskazał, że z przyjętego przez pozwaną (...) Regulaminu wynika, że podstawową metodą rozliczeń jest metoda rozliczania według podzielników kosztów ciepła. Celem więc wyjaśnienia czy zapisy tego Regulaminu zapewniają ponoszenie przez właścicieli i użytkowników lokali opłat z tytułu centralnego ogrzewania w prawidłowej w wysokości, za rzeczywiste zużyte przez nich ciepło, Sąd Okręgowy przeprowadził dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ciepłownictwa (ogrzewania) M. A. (1). Biegły stwierdził., że obliczenia wykonane w oparciu o nowy Regulamin prowadzą do niewłaściwych rozliczeń za zużytą energię cieplną. Nadto biegły podał, że pozwana nie posiada opracowanego sposobu pobierania przedpłat za ogrzewanie; od każdego użytkownika lokalu jest pobierana inna kwotę tytułem przedpłat – ze względu na różne powierzchnie mieszkań oraz różne zużycie ciepła. Zdaniem biegłego, właściwe zamienne rozliczenie za zużyte ciepło powinno polegać na ustaleniu opłaty ryczałtowej w wysokości ilorazu liczby 1,25 i średniego zużycia energii cieplnej w budynku na m ( 2) powierzchni użytkowej.

Sąd Okręgowy wobec zastrzeżeń pozwanej do tejże opinii przeprowadził dowód z opinii innego biegłego sądowego tożsamej specjalności - A. S..

Sąd Okręgowy podzielił wnioski opinii biegłego A. S., uznając tę opinię za prawidłową, rzetelną, jasną i logiczną. Odmiennie ocenił natomiast opinię biegłego M. A. (1), wskazując, że biegły ten nie potrafił kategorycznie odpowiedzieć czy nowy Regulamin pozostaje w zgodzie z ustawą Prawo Energetyczne.

W oparciu o wnioski opinii biegłego A. S. Sąd Okręgowy ustalił, że aktualny Regulamin zapewnia ponoszenie przez właścicieli i użytkowników lokali opłat z tytułu centralnego ogrzewania w prawidłowej wysokości za zużyte przez nich ciepło, a sam Regulamin zgodny jest z przepisami ustawy Prawo Energetyczne.

Przedkładane przez obie strony opinie prywatne, dotyczące zagadnień, będących przedmiotem sporu (m.in. M. P. oraz J. S.) Sąd Okręgowy pominął, wskazując, że decydujące są opinie sporządzone przez biegłych sądowych w postępowaniu sądowym.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Stwierdził bowiem, że w sprawie nie wykazano sprzeczności zaskarżonej uchwały nr (...)z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne.

Sąd przywołał treść art. 45a tej ustawy, przewidującego ogólne zasady dokonywania rozliczeń kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej oraz ciepła i wywiódł – przy uwzględnieniu wniosków opinii biegłego A. S. – że system rozliczeń ciepła stosowany przez pozwaną jest w stanie w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zapewnić ponoszenie opłat za jego zużycie, pomimo pozostawionej po stronie zarządcy dość dużej swobody w wyborze metody rozliczeń kosztów (na podstawie ciepłomierzy, urządzeń wskaźnikowych, tzw. podzielników kosztów, powierzchni lokalu, jego kubatury).

Sąd Okręgowy podkreślił, że w prawidłowo dobranym sposobie określenia wielkości kosztów stałych należy ująć pokrycie kosztów zakupu mocy zamówionej, maksymalnego zużycia ciepła z grzejników nieopomiarowanych i bez możliwości regulacji temperatury głowicami termostatycznymi oraz koszty ogrzania pomieszczeń, w których użytkownicy muszą zapewnić temperaturę minimalną na poziomie 16 stopni C, bez względu na indywidualne zużycie, wykazane z podzielników ciepła lub wskazań ciepłomierzy. Wskazał przy tym, że zainstalowanie takich podzielników wpływa na zachowania stymulujące oszczędzanie energii cieplnej, mimo, że są to tylko urządzenia wskaźnikowe, pozwalające ustalić w przybliżeniu wielkość zużycia ciepła. Jednakże jest to metoda dużo bardziej wiarygodna, niż obliczenia odnoszące się do powierzchnii lub kubatury lokali, czego domagali się powodowie.

Sąd Okręgowy zauważył, że pozwana Spółdzielnia zaproponowała montaż podzielników, a jej Regulamin przewiduje stosowanie współczynnika redukcji ze względu na położenie lokalu w bryle budynku (zarówno tych wybudowanych po 1983 r., jak i przed tą datą). Wskazał nadto, że ustalana przez Radę Nadzorczą Spółdzielni kwota ryczałtu, jako metoda zamienna, stanowi formę rozliczenia za energię cieplną na podstawie powierzchni lub kubatury, a więc zgodnie z żądaniem powodów.

W ocenie Sądu Okręgowego, działania pozwanej Spółdzielni, polegające na rozliczaniu zużycia ciepła, według podzielników ciepła (z których korzysta zdecydowana większość lokali), zmierzają do obliczenia opłat w sposób najbardziej sprawiedliwy, szczególnie gdy Spółdzielnia stosuje współczynniki korekcyjne i korygujące. Sąd zauważył przy tym, że zyski cieplne z pionów nieizolowanych są uwzględniane w rozliczeniach ciepła w koszcie stałym, przypisanym danemu metrażowi mieszkania. Sąd Okręgowy podkreślił, że wybrany przez pozwaną indywidualny system rozliczania kosztów ogrzewania, wykorzystujący tzw. podzielniki kosztów CO, w wyższym stopniu zapewnia energooszczędne zachowania, a także umożliwia ustalenie opłat, odpowiadających faktycznemu zużyciu ciepła. Nadto postanowienia obowiązującego aktualnie Regulaminu dopuszczają możliwość zamiennego rozliczania opłat za ciepło w lokalach mieszkalnych lub użytkowych, na podstawie ich powierzchni lub kubatury. Na odzwierciedlenie faktycznego zużycia ciepła w budynku w przypadku lokali nieopomiarowanych bądź w razie niemożności dokonania odczytu urządzenia wskaźnikowego – w razie wyboru metody rozliczania ciepła w budynku opartej o wskazania urządzeń wskaźnikowych, o których mowa w art. 45a ust. 8 pkt 1 lit a) ustawy Prawo energetyczne – w ocenie Sądu Okręgowego, pozwala także rozliczenie kosztów ciepła przy uwzględnieniu stwierdzonego zużycia na metr kwadratowy (ryczałt).

Końcowo Sąd wskazał, że przyjęty przez pozwaną sposób rozliczenia opłat za pobraną energię cieplną, w wysokości nie wyższej niż iloczyn średniej wartości kosztów ogrzewania (tj. m 3 kubatury budynku wielolokalowego i kubatury lokalu użytkowanego albo m 2 powierzchni budynku wielolokalowego i powierzchni lokalu użytkowanego) w odniesieniu do lokali nieopomiarowanych był zasadny, bowiem pozwala na większe kontrolowanie zużycia ciepła oraz stymuluje do stosowania zachowań energooszczędnych.

Mając to wszystko na względzie, Sąd Okręgowy oddalił powództwo.

O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zaś o brakujących wydatkach w sprawie, związanych z przeprowadzonymi dowodami z opinii biegłych oraz kosztem związanym ze stawiennictwem świadka M. P. na terminie rozprawy, rozstrzygnął w oparciu o art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Apelację od tego wyroku wywiedli powodowie, którzy zaskarżyli go w całości, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie:

1) art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2020 r. o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 45a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepisy Regulaminu rozliczania energii cieplnej w lokalach mieszkalnych i użytkowych (...) w S., zatwierdzonego uchwałą R. N. z dnia 11 maja 2017 r., zapewniają ponoszenie przez właścicieli i użytkowników lokali opłat w prawidłowej wysokość za rzeczywiście zużyte przez nich ciepło oraz nie narażają na nadmierne wydatki z tytułu centralnego ogrzewania, a system rozliczania zużycia energii elektrycznej na podstawie zainstalowanych podzielników, pozwala rzetelniej ustalić faktyczne zużycie energii, niż obliczenia dokonane w oparciu o powierzchnię lub kubaturę lokali;

2) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uchybienie zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego w ocenie zgromadzonych w toku procesu dowodów, nierozważenie zebranego materiału dowodowego w sposób bezstronny, racjonalny oraz wszechstronny i w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że przepisy Regulaminu rozliczana energii cieplnej w lokalach mieszkalnych i użytkowych (...)w S., zatwierdzonego uchwałą R. N. z dnia 11 maja 2017 r., zapewniają ponoszenie przez właścicieli i użytkowników lokali opłat w prawidłowej wysokości za rzeczywiście zużyte przez nich ciepło oraz nie narażają na nadmierne wydatki z tytułu centralnego ogrzewania, a system rozliczania zużycia energii elektrycznej na podstawie zainstalowanych podzielników, pozwala rzetelniej ustalić faktyczne zużycie energii, niż obliczenia dokonane w oparciu o powierzchnię lub kubaturę lokali.

Na tej podstawie powodowie wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie od pozwanej solidarnie na ich rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obie instancje.

W odpowiedzi na apelację powodów pozwana wniosła o oddalenie tej apelacji na koszt strony powodowej.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna.

Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe, aczkolwiek niepełne, ustalenia w sprawie, które Sąd Apelacyjny akceptuje. Wbrew zarzutom apelacji nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego – art. 233 § 1 k.p.c. jak i prawa materialnego - art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2020 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U 2020, poz.1465 t.j.) w zw. z art. 45a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne (Dz.U.2020 poz.833 t.j.).

W uzupełnieniu ustaleń faktycznych stwierdzić należy, iż wszystkim powodom przysługuje legitymacja czynna, albowiem są członkami pozwanej Spółdzielni.

Z kolei pierwszą kwestią prawną, która wymaga wyjaśnienia to wskazanie, iż przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie jest wyłącznie zgodność z ustawą - Prawo Energetyczne, Regulaminu rozliczania energii cieplnej w lokalach mieszkalnych i użytkowych (...)w S., zatwierdzonego uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 11 maja 2017 r. (dalej zwanego Regulaminem). Poprzedni Regulamin przestał obowiązywać w związku z uchwaleniem nowego Regulaminu i zatwierdzeniem go wyżej wskazaną uchwałą. Przedmiotem skutecznego powództwa nie mogło być zatem żądanie uchylenia nie obowiązującej w dacie orzekania uchwały Rady Nadzorczej nr(...)z dnia 28 października 2016 r. pozwanej Spółdzielni. Powodowie w dniu 4 grudnia 2017 r. (k.431-432) zmodyfikowali powództwo, żądając uchylenia uchwały Rady Nadzorczej z dnia 11 maja 2017 r. Jednocześni powodowie, nie wskazali, które konkretnie zapisy nowego Regulaminu są sprzeczne z ustawą Prawo Energetyczne, powołując nadal na uzasadnienie swego żądania konkretne punkty i postanowienia poprzedniego Regulaminu. Twierdzili przy tym, że nowy Regulamin zawiera zapisy tej samej treści, co nie jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy w odniesieniu do uregulowań rzekomo sprzecznych z Prawem Energetycznym. Również Sąd Okręgowy nie odniósł zarzutów powodów dotyczących sprzeczności Regulaminu z ustawą, do konkretnych postanowień nowego Regulaminu, poprzestając na poczynieniu ustaleń w oparciu o opinię biegłego A. S.. Należy jednak zauważyć, iż biegli sądowi powołani w niniejszej sprawie, nie mogli rozstrzygać o ważności uchwały Rady Nadzorczej, czego w rzeczywistości żądał od nich Sąd Okręgowy, gdyż to rolą Sądu pozostawało ustalenie, czy konkretne postanowienia Regulaminu, są faktycznie sprzeczne z Prawem Energetycznym.

Odnosząc się do apelacji, Sąd Apelacyjny nie podziela zasadniczego zarzutu skarżących, iż błędne jest ustalenie Sądu Okręgowego, iż Regulamin zapewnia ponoszenie przez właścicieli i użytkowników lokali opłat w prawidłowej wysokość za rzeczywiście zużyte przez nich ciepło oraz nie naraża na nadmierne wydatki z tytułu centralnego ogrzewania, a system rozliczania zużycia energii elektrycznej na podstawie zainstalowanych podzielników, pozwala rzetelniej ustalić faktyczne zużycie energii, niż obliczenia dokonane w oparciu o powierzchnię lub kubaturę lokali. Przypomnieć należy, iż Sąd Najwyższy wskazywał, iż w razie sporu dotyczącego prawidłowości wyboru przez zarządcę określonej metody rozliczeń kosztów zakupu ciepła, właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego powinien przedstawić przyczyny wyboru jednej z metod rozliczeń przewidzianych w art. 45a ust. 8 Prawa Energetycznego. Pozwana Spółdzielnia to uczyniła, odwołując się do zasad określonych w Prawie Energetycznym, powołała się też na wolę większości, przedstawiając listy zawierające preferencje członków Spółdzielni odnośnie do pożądanego sposobu rozliczenia kosztów zużycia ciepła. W takim przypadku, członek Spółdzielni kwestionujący wybrany przez większość sposób rozliczenia kosztów zużycia ciepła według podzielników ciepła, powinien przedstawić dowody podważające zasadność tego wyboru, w szczególności, udowodnić, iż wybrana metoda, nie jest zgodna z kryteriami określonymi w art. 48a ust. 9 Prawa Energetycznego.

Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, iż kierując się zarówno zasadami doświadczenia życiowego, jak również określoną kolejnością metod rozliczeń przyjętą przez samego ustawodawcę w art. 45a ust. 8 Prawa energetycznego, należy wyjść z założenia, że energooszczędne zachowania oraz określenie opłat odpowiadających zużycia ciepła za ogrzewanie i przygotowanie ciepłej wody zapewniają najlepiej metody na podstawie wskazań ciepłomierzy oraz wodomierzy, przy czym nie zawsze istnieje możliwość, w tym techniczna, zainstalowania w budynku takich urządzeń, tak aby wykazywały one zużycie w każdym z lokali. Przy braku urządzeń pomiarowych wskazania urządzeń wskaźnikowych niebędących przyrządami pomiarowymi pozwalają przybliżyć zużycie energii zdecydowanie skuteczniej, niż obliczenia wykonane w oparciu o powierzchnię lub kubaturę lokali (por. wyroki Sądu Najwyższego z 12 października 2017 r., IV CSK 703/16, z 3 lipca 2015 r., IV CSK 642/14, z 7 lutego 2013 r., II CSK 347/12, Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2017 r., I ACa 257/16).

Zatem przyjęcie, iż rozliczania kosztów ciepła za ogrzewanie poszczególnych lokali na podstawie obliczeń dokonanych w oparciu o ich powierzchnię lub kubaturę, w sposób bardziej miarodajny odzwierciedla faktyczne zużycie energii, niż obliczenia dokonane w oparciu o urządzenia niebędące przyrządami pomiarowymi (podzielniki ciepła), musiałoby wynikać ze szczególnych warunków, przeważnie technicznych, konkretnych budynków mieszkalnych, które nie pozwalałyby na dokonanie prawidłowych rozliczeń na podstawie urządzeń niebędących przyrządami pomiarowymi - podzielników ciepła. Taka sytuacja miała miejsce w stanie faktycznym przywoływanej przez powodów sprawy I ACa 1145/17 Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, gdzie wedle opinii biegłego wystąpiło szereg niekorzystnych warunków technicznych, jak też nieprawidłowości w rozliczaniu energii cieplnej (brak na grzejnikach zaworów termostatycznych z nastawą 16°C, niezamontowanie podzielników na każdym grzejniku w mieszkaniu, nie rozliczanie ciepła na poszczególne budynki według wskazań ciepłomierza w danym budynku, nie rozdzielenie ciepła zużytego na podgrzanie ciepłej wody użytkowej z ciepłem zużytym do ogrzewania, pobieranie opłat stanowiących dwukrotność średniego zużycia ciepła w nieopomiarowanych lokalach). Jednocześnie biegły stwierdził, iż właściwy pobór ciepła w każdym z lokali, przy prawidłowo dobranych współczynnikach oceny i położenia lokali w bryle budynku spowoduje, iż pomiar na podstawie urządzeń pokryje się z rozliczeniem dokonywanym na podstawie powierzchni lokali.

W niniejszej sprawie nie wykazano, aby warunki techniczne budynków należących do zasobów pozwanej, mimo braku na grzejnikach zaworów termostatycznych z nastawą 16°C, nie pozwalały na zastosowanie do rozliczania kosztów energii cieplnej, wskazań podzielników ciepła, a więc metody wyprzedzającej wedle ustawodawcy, metodę rozliczania według powierzchni lub kubatury lokalu (§ 24 ust.1 Regulaminu). W szczególności nie potwierdza tego opinia M. A. z dnia 27 marca 2018 r., którego wyliczenia dotyczące prawidłowości rozliczenia kosztów zużytej energii cieplnej, są nieprzejrzyste, zaś wnioski opinii nie poparte logicznym wywodem. Nadto w opinii biegły odnosi się do poprzedniego Regulaminu, mimo, że z postanowienia Sądu Okręgowego wynikało, że ocenie zgodności z Prawem Energetycznym, mają podlegać postanowienia nowego Regulaminu. Tym samym brak jest podstaw, aby kwestionować zgodność § 24 ust.1 Regulaminu z art.45a ust. 8 pkt 1a i ust.6 ustawy Prawo Energetyczne.

Nie są też trafne dalsze twierdzenia apelacji, mimo sporządzania jej przez fachowego pełnomocnika, nie sformułowane w postaci zarzutów, lecz zawarte w jej uzasadnieniu.

W ocenie Sądu Apelacyjnego dopuszczalne jest zawarcie w Regulaminie (§ 22) postanowienia dotyczącego ponoszenia przez użytkowników lokali kosztów rozliczenia energii cieplnej. Przepis art. 45a ust.4 Prawa Energetycznego, stanowiący, iż koszty zakupu ciepła dostarczanego do budynku, są rozliczane w opłatach pobieranych od użytkowników lokali w taki sposób, aby pobrana opłata zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów ciepła, podkreśla, iż odbiorca ciepła (tu spółdzielnia mieszkaniowa) mający umowę z dostawcą ciepła, nie może zarabiać na dostawach energii cieplnej i czerpać z tego zysku jako pośrednik. Nie oznacza to jednak, że pozwana Spółdzielnia, która zawiera umowę z firmą dokonującą odczytu wskazania podzielników ciepła, nie ma prawa do obciążenia użytkowników lokali powstałymi z tego tytułu kosztami. Nie osiąga bowiem w ten sposób zysku z pośredniczenia w dostawie ciepła, tylko rozlicza ponoszone, zgodnie z umową z firmą (...), koszty odczytu podzielników ciepła.

Nie jest też trafny zarzut, iż Regulamin nie dopuszcza możliwości zamiennego rozliczania opłat za ciepło dla lokali mieszkalnych lub użytkowych na podstawie ich powierzchni lub kubatury, oraz nie określa warunków stosowania zamiennego rozliczania (ust.12 art. 45a Prawa Energetycznego). Te zamienne metody rozliczeń opisane są w § 23 Regulaminu. Podobnie nie jest prawdą, iż Regulamin w sposób sprzeczny z ust.11a pkt 2 art. 45a Prawa Energetycznego, ustala obciążenie użytkownika lokalu wielokrotnością iloczynu średniej wartości kosztów ogrzewania. Przeczy temu treść § 23 ust.2 Regulaminu, w której nie ma mowy o wielokrotności tegoż iloczynu. Regulamin nie zawiera też postanowień o odmiennym rozliczaniu zużycia ciepła w zakresie powierzchni łazienek. Nietrafny jest też zarzut, iż w Regulaminie nie mogą być zawarte sformułowania dotyczące kosztów zmiennych i stałych, gdyż określenie wielkości tych kosztów, związane jest z obowiązkiem określenia w Regulaminie warunków stosowania zamiennego rozliczania kosztów energii cieplnej.

Prawdą jest natomiast, że nowy Regulamin wszedł w życie z datą wsteczną, gdyż z dniem 1.10.2016 r. nastąpiła zmiana art. 45a Prawa Energetycznego poprzez dodanie ustawą z dnia 20.05.2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 831), ust. 11a do art.45a. Procedowanie nad nowym Regulaminem dostosowanym do zmian ustawy poprzedzone było referendum w sprawie zmiany podzielników i ostatecznym podjęciem uchwały przez Radę Nadzorczą w dniu 11 maja 2017 r. zatwierdzającej nowy Regulamin. W ustawie z dnia 20.05.2016 r. zmieniającej Prawo Energetyczne wskazano zaś konkretne daty, od których zmienione przepisy mają zastosowanie, co znalazło odzwierciedlenie w nowym Regulaminie.

Z tych względów Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

O kosztach procesu postanowiono w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 8 ust.1 pkt 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. Dz.U z 2018 r. poz. 265, t.j.)

(...)