KIO 430/17

Sygn. akt: KIO 430/17

WYROK

z dnia 30 marca 2017 r.

Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie:

Przewodniczący: Daniel Konicz

Protokolant: Sylwia Muniak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 17 i 24 marca 2017 r. w Warszawie odwołania

wniesionego do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu 6 marca 2017 r. przez

Odwołującego – wykonawcę M. W. S.A. z siedzibą w W., w postępowaniu prowadzonym

przez Zamawiającego – A. N. w K., przy udziale wykonawcy S. S.A. z siedzibą w W.,

zgłaszającego przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego,

orzeka:

1. oddala odwołanie,

2. kosztami postępowania obciąża Odwołującego i zalicza w poczet kosztów postępowania

odwoławczego kwotę 20.000,00 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych 00/100)

uiszczoną przez Odwołującego tytułem wpisu od odwołania.

Stosownie do art. 198a i 198b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień

publicznych (Dz.U.2015.2164 j.t. ze zm.) na niniejszy wyrok – w terminie 7 dni od dnia jego

doręczenia – przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej do

Sądu Okręgowego w Krakowie.

Przewodniczący: ……………………………………….

1

Sygn. akt KIO 430/17

A. N. w K. (dalej: „Zamawiający”) prowadzi w trybie przetargu nieograniczonego, na

podstawie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych

(Dz.U.2015.2164 j.t. ze zm.), zwanej dalej „Pzp”, postępowanie o udzielenie zamówienia

publicznego pn.: „Budowa nowej siedziby A. N. w K., zwane dalej: „Postępowaniem”.

Wartość zamówienia przekracza kwoty określone w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 Pzp.

Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej 28 października 2016 r., pod nr 2016/S 209-377736.

W dniu 24 lutego 2017 r. Zamawiający poinformował wykonawców ubiegających się

o udzielenie zamówienia o wyborze jako najkorzystniejszej oferty wykonawcy S. S.A.

z siedzibą w W. (dalej „Wykonawca S”).

W dniu 6 marca 2017 r. do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej (dalej „Izba”)

wpłynęło odwołanie wykonawcy M. W. S.A. z siedzibą w W. (dalej „Odwołujący”), w którym

zaskarżono:

1. zaniechanie wykluczenia Wykonawcy S w sytuacji, gdy podmiot ten nie wykazał

spełniania warunków udziału w Postępowaniu, tj. określonego przez

Zamawiającego warunku dotyczącego zdolności technicznej lub zawodowej

w zakresie potencjału osób skierowanych przez wykonawcę do realizacji

zamówienia w zakresie dysponowania osobą spełniająca sformułowane przez

Zamawiającego wymagania dla kierownika budowy,

2. zaniechanie wykluczenia Wykonawcy S w sytuacji, gdy podmiot ten wprowadził

Zamawiającego w błąd przy przedstawianiu informacji, że spełnia warunki udziału

w Postępowaniu, w odniesieniu do warunku dotyczącego zdolności technicznej lub

zawodowej, w zakresie potencjału osób skierowanych przez wykonawcę do

realizacji zamówienia, w zakresie dysponowania osobą spełniająca sformułowane

przez Zamawiającego wymagania dla kierownika budowy,

3. nieprawidłową ocenę oferty Wykonawcy S w świetle przyjętych w specyfikacji

istotnych warunków zamówienia („SIWZ”) kryteriów wyboru oferty

najkorzystniejszej,

4. wybór oferty Wykonawcy S,

5. zaniechanie wykluczenia Wykonawcy S.

Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie:

2

1. art. 24 ust. 1 pkt 12 Pzp polegające na zaniechaniu wykluczenia Wykonawcy S

z Postępowania w sytuacji niewykazania spełniania przez tego wykonawcę

warunku udziału w Postępowaniu dotyczącego zdolności technicznej lub

zawodowej w zakresie potencjału osób skierowanych przez wykonawcę do

realizacji zamówienia, sformułowanego przez Zamawiającego w Rozdziale 3

pkt 1.1.3 SIWZ, w zakresie dotyczącym wymaganej przez Zamawiającego wiedzy

i doświadczenia dla kierownika budowy, gdyż osoba wskazana przez Wykonawcę

S na to stanowisko nie posiada wymaganego przez Zamawiającego

doświadczenia w pełnieniu funkcji kierownika budowy na budowie co najmniej

1 budynku użyteczności publicznej o powierzchni użytkowej min. 7.000 m 2 lub

o wartości brutto wykonanych robót co najmniej 40.000.000,00 zł,

2. art. 24 ust. 1 pkt 16 Pzp polegające na zaniechaniu wykluczenia Wykonawcy S,

w sytuacji gdy wykonawca ten wprowadził Zamawiającego w błąd przy

przedstawianiu informacji, że spełnia ww. warunek udziału w Postępowaniu,

3. art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp polegające na nieprawidłowym badaniu

i ocenie oferty Wykonawcy S, przejawiających się w błędnym przyznaniu temu

wykonawcy punktów w kryterium „Zespół osób” w następstwie uznania,

że wskazana przez Wykonawcę S na stanowisko kierownika budowy osoba,

posiada punktowane przez Zamawiającego doświadczenie opisane w Rozdziale 7

pkt 7.2.2 ppkt 1) lit. a) SIWZ, tj. doświadczenie w pełnieniu funkcji kierownika

budowy przy inwestycji zrealizowanej w okresie ostatnich 10 lat przed upływem

terminu składnia ofert, polegającą na budowie lub przebudowie budynku

o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1.000 m 2 :

którego podstawowym i głównym przeznaczeniem jest przechowywanie −

materiałów archiwalnych (zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 1 ustawy

z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach,

Dz.U. 2016.1506 j.t. ze zm.)

lub

którego podstawowym i głównym przeznaczeniem jest przechowywanie −

obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe,

lub

należącego do grupy 1262 (zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów −

Budowlanych – „PKOB”), z wyłączeniem galerii sztuki i centrów

informatycznych,

podczas gdy doświadczenia takiego, w świetle informacji zawartych w ofercie oraz

w złożonych przez Wykonawcę S dokumentach, o których mowa w art. 25 ust. 1

Pzp, nie posiada,

3

4. art. 24 ust. 1 pkt 17 Pzp polegające na zaniechaniu wykluczenia Wykonawcy S,

w sytuacji gdy wykonawca ten przedstawił informację wprowadzające

Zamawiającego w błąd, które mogły mieć istotny wpływ na decyzje podejmowane

przez Zamawiającego w Postępowaniu, polegające na przedstawieniu informacji,

że osoba dedykowana przez Wykonawcę S na stanowisko kierownika budowy

pełniła funkcję kierownika budowy na inwestycji, o której mowa w Rozdziale 7 pkt

7.2.2 ppkt 1) lit. a) SIWZ, co skutkowało przyznaniem ofercie Wykonawcy S

punktów w ramach kryterium „Zespół osób”, podczas gdy doświadczenia takiego,

w świetle informacji zawartych w ofercie oraz w złożonych przez Wykonawcę S

dokumentach, o których mowa w art. 25 ust. 1 Pzp, nie posiada,

5. art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp polegające na wyborze jako

najkorzystniejszej oferty Wykonawcy S, pomimo że wykonawca ten powinien

zostać wykluczony z Postępowania, z uwagi na ziszczenie się przesłanek

opisanych w art. 24 ust. 1 pkt 12, 16 i 17 Pzp,

6. art. 24 ust.1 pkt 12 w zw. art. 25a ust. 1 i 2 Pzp polegające na zaniechaniu

wykluczenia Wykonawcy S z Postępowania, pomimo że złożone przez niego,

na wezwanie Zamawiającego w trybie art. 26 ust. 3 Pzp, oświadczenie w formie

jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia („JEDZ”) nie spełniało wymogu

aktualności na dzień składania ofert, gdyż – zgodnie z datą wskazaną w jego treści

przez Wykonawcę S – stanowiło potwierdzenie, że wykonawca nie podlega

wykluczeniu oraz spełnia warunki udziału w Postępowaniu według stanu na dzień

przypadający już po dniu, w którym upłynął termin składania ofert.

Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania i nakazanie Zamawiającemu:

1. unieważnienia wyboru oferty Wykonawcy S,

2. ponownego badania i oceny ofert, jak również dokumentów złożonych przez

Wykonawcę S na potwierdzenie okoliczności, o których mowa w art. 25 ust. 1 Pzp,

a w jego następstwie – nakazanie Zamawiającemu wykluczenia Wykonawcy S

z Postępowania na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 12, 16 i 17 Pzp.

Odwołujący stwierdził, że posiada interes w uzyskaniu zamówienia, gdyż złożył ofertę

w Postępowaniu sklasyfikowaną na drugim miejscu, co oznacza, że w przypadku

wykluczenia Wykonawcy S albo odrzucenia jego oferty, jako najkorzystniejsza powinna

zostać wybrana oferta Odwołującego. Wskutek naruszenia przez Zamawiającego

Odwołującego nie została wybrana jako najkorzystniejsza, przepisów Pzp oferta

a w konsekwencji Odwołujący może ponieść szkodę w postaci nieudzielenia mu zamówienia.

4

Uzasadniając zarzuty odwołania Odwołujący przedstawił następującą argumentację.

1. Naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 12 Pzp

Odwołujący podał, że przywołany przepis nakazuje Zamawiającemu wykluczyć

wykonawcę, który (m.in.) nie wykazał spełniania warunków udziału w Postępowaniu.

Zamawiający określił, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości,

warunki udziału w Postępowaniu w Rozdziale 3 SIWZ. Zamawiający, celem wykluczenia

jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych w zakresie kluczowych pojęć, którymi posłużył

się konstruując warunki udziału w Postępowaniu, w Rozdziale 3 pkt 3.1.1.2. dokonał ich

precyzyjnego zdefiniowania.

Pojęcie „budowa” Zamawiający nakazał rozumieć „zgodnie z definicją zawartą w art.

3 pkt 6) ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.).

Powyższe rozumienie pojęcia budowa odnosi się do słowa budowa użytego we wszystkich

miejscach SIWZ, które dotyczą warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny

ofert.”.

W analogiczny sposób, przez odesłanie do definicji legalnej zwartej w art. 3 pkt 7a

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U.2016.290 j.t. ze zm.), zwanej dalej

„Ustawą”, Zamawiający nakazał rozumieć pojęcie „przebudowy”. Również i w tym zakresie

Zamawiający wskazał, że definicja ta „odnosi się do słowa przebudowa użytego we

wszystkich miejscach SIWZ, które dotyczą warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów

oceny ofert.”.

Zgodnie z właściwymi definicjami legalnymi oraz w sposób tożsamy we wszystkich

miejscach SIWZ, które dotyczą warunków udziału w Postępowaniu oraz kryteriów oceny

ofert, Zamawiający nakazał również rozumieć pojęcia:

„budynek użyteczności publicznej” – odsyłając do definicji zawartej w § 3 pkt 6 −

rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

(Dz.U.2015.1422 j.t.),

„budynek, którego głównym przeznaczeniem jest przechowywanie obiektów −

stanowiących dziedzictwo kulturowe” – odsyłając do Załącznika nr 1

Rozporządzenia Rady (WE) nr 116/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie

wywozu dóbr kultury (Dz.U.UE.L.2009.39.1), z pominięciem wymagań w zakresie

wartości wskazanych w części B ww. załącznika.

Wykonawcy na etapie przygotowania ofert nie mogli mieć zatem żadnych wątpliwości

co do sposobu interpretacji sformułowanych przez Zamawiającego wymagań.

5

W Rozdziale 3 w pkt 1.1.3 SIWZ Zamawiający określił warunki udziału „w zakresie

zdolności technicznej lub zawodowej w zakresie potencjału osób skierowanych przez

wykonawcę do realizacji zamówienia”, obligując wykonawców do wykazania dysponowania

osobą dedykowaną na stanowisko kierownika budowy, posiadającą, m.in. doświadczenie

w pełnieniu funkcji kierownika budowy na budowie co najmniej 1 budynku użyteczności

publicznej o powierzchni użytkowej min. 7.000 m 2 lub o wartości brutto wykonanych robót co

najmniej 40.000,000.00 zł.

Wykonawca S, zarówno w JEDZ z dnia 4 stycznia 2017 r., jak i w datowanym na

4 stycznia 2017 r. „Wykazie osób skierowanych przez wykonawcę do realizacji zamówienia

publicznego” (sporządzonym zgodnie ze wzorem stanowiącym Załącznik nr 6 do SIWZ),

jako osobę posiadającą doświadczenie wymagane przez Zamawiającego dla kierowania

budową, wskazał M.D. Analogicznego wskazania dokonał również w wykazie z 30 stycznia

2017 r., złożonym w odpowiedzi na wezwanie Zamawiającego do złożenia wyjaśnień z dnia

24 stycznia 2017 r.

Celem potwierdzenia posiadania przez M.D. doświadczenia w pełnieniu funkcji

kierownika budowy na budowie co najmniej 1 budynku użyteczności publicznej o powierzchni

użytkowej min. 7.000 m 2 lub o wartości brutto wykonanych robót co najmniej

40.000.000,00 zł Wykonawca S wskazał na pełnienie przez M.D. funkcji kierownika budowy

przy realizacji inwestycji pn. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.”. W obu

wykazach Wykonawca S wskazał, że inwestycja ta realizowana była dla zamawiającego – Z.

R. Z. Z. K. w okresie od 3 sierpnia 2009 r. do 15 grudnia 2010 r. i obejmowała roboty na

obiekcie o powierzchni użytkowej 6.834,80 m 2 , a wartość inwestycji wyniosła

43.251.107,78 zł. Oświadczenie takie jest, zdaniem Odwołującego, nieprawdziwe w kilku

jego aspektach.

Zgodnie z poczynionymi przez Odwołującego ustaleniami wartość robót wykonanych

w ramach ww. zadania inwestycyjnego wyniosła 38.396.786,19 zł brutto. Wartość ta była

zatem niższa niż wymagana przez Zamawiającego minimalna wartość 40.000.000 zł brutto.

Co więcej, z uzyskanych przez Odwołującego informacji wynika, że ww. zadanie

inwestycyjne nie miało charakteru wyłącznie przebudowy (a tym bardziej budowy)

w rozumieniu przepisów Ustawy. Roboty te polegały bowiem zarówno na przebudowie,

jak i na remoncie (w rozumieniu Ustawy), zaś ich realizacja nastąpiła w ramach dwóch

odrębnych umów o roboty budowlane, a w każdej z nich po stronie inwestora

(zamawiającego) występował inny podmiot.

Przedmiotem pierwszej z przywołanych wyżej umów była przebudowa krakowskich S.

i podziemi R. G. w K. Przedmiotem drugiej umowy – remont k. S. i podziemi R. G. w K.

6

Zgodnie z uzyskanymi przez Odwołującego informacjami wartość robót

kwalifikowanych jako remont wyniosła 16.043.372.38 zł. Zamawiający w warunku

określonym w Rozdziale 3 w pkt 1.1.3 SIWZ wymagał zaś w sposób wyraźny,

aby doświadczenie w pełnieniu funkcji kierownika budowy dotyczyło budowy o wartości

wykonanych robót co najmniej 40 mln złotych brutto. Tymczasem z rachunku

matematycznego wynika, że wartość robót kwalifikowanych jako przebudowa wyniosła

zaledwie 22.353.413,81 zł (różnica kwoty 38.396.786,19 i 16.043.372,38 zł), a zatem

zaledwie połowę minimalnej wartości wymaganej przez Zamawiającego w Rozdziale 3 w pkt

1.1.3 SIWZ.

Odwołujący podkreślił również, że Z. R. Z. Z. K. pełnił jedynie rolę inwestora

zastępczego. Nie wystąpił zatem po stronie zamawiającego w żadnej z przedmiotowych

umów.

Odniesienie powyższych ustaleń do treści sformułowanych przez Zamawiającego

wymagań wobec doświadczenia osoby wskazywanej na stanowisko kierownika budowy

prowadzi do wniosku, że M.D. nie posiada doświadczenia w pełnieniu funkcji kierownika

budowy opisanego w treści warunku. Zadanie określone przez Wykonawcę S jako

„Remont i modernizacja krakowskich S. i podziemi R. G. w K.” polegało bowiem nie na

budowie, a na częściowo przebudowie i częściowo remoncie (w ramach dwóch oddzielnych

umów o roboty budowlane) budynku o powierzchni użytkowej mniejszej niż 7.000 m 2 .

Globalna wartość brutto wykonanych robót była przy tym niższa niż wymagana przez

Zamawiającego kwota 40.000.000,00 zł, przy czym wartość wykonanych robót, które miały

charakter przebudowy w rozumieniu Ustawy wynosiła zaledwie 22.353.413,81 zł.

Odwołujący podał, że Wykonawca S samodzielnie, tj. bez wezwania ze strony

Zamawiającego, złożył w dniu 30 stycznia 2017 r. nowy wykaz osób. Tym samym, mając na

uwadze wyprowadzoną przez orzecznictwo z art. 26 ust. 3 Pzp zasadę jednokrotności

wezwania, Zamawiający nie mógłby – w przypadku ponownego badania i oceny ofert –

wezwać Wykonawcy S do złożenia tego dokumentu. Odwołujący stwierdził, że jakkolwiek

żadna z norm Pzp nie zakazuje ponownego wezwania do złożenia dokumentów składanych

na potwierdzenie spełniania warunków udziału w postępowaniu, zakaz taki wynika

z ugruntowanej w orzecznictwie Izby oraz sądów powszechnych zasady

jednokrotności wezwania. Okoliczność, że Wykonawca S złożył wykaz osób z dnia

30 stycznia 2017 r. bez formalnego wezwania ze strony Zamawiającego nie skutkuje

wyłączeniem zasady jednokrotności wezwania do uzupełnienia dokumentów.

2. Naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 16 Pzp

W ocenie Odwołującego zarzucane Zamawiającemu naruszenie art 24 ust 1 pkt 16

Pzp wynikało z celowego, a co najmniej będącego następstwem rażącego niedbalstwa,

7

wprowadzenia Zamawiającego w błąd przez Wykonawcę S, co wynika z przytoczonych

wcześniej okoliczności.

Odwołujący wyjaśnił, że z poczynionych przez niego ustaleń wynika, że M.D. pełnił

funkcję kierownika budowy przy realizacji obu umów dotyczących remontu i modernizacji

krakowskich S. i podziemi R. G. w K. Tym samym faktyczny przedmiot wykonywanych robót

był mu doskonale znany. Mając przy tym na uwadze wykształcenie M.D. oraz posiadanie

przez niego uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie

wykluczyć należy pomyłkę co do kwalifikacji robót budowlanych, których realizacją kierował,

w świetle definicji budowy, przebudowy i remontu. M.D. niewątpliwe miał świadomość, że

część robót budowalnych, którymi kierował miała charakter remontu w rozumieniu przepisów

Ustawy, a nie przebudowy.

W ocenie Odwołującego M.D. znał również wartość wykonywanych robót,

ponieważ skoro miał kierować realizacją robót to musiał, a co najmniej w świetle obowiązku

zachowania należytej staranności, powinien był zapoznać się z treścią obu umów na roboty

budowlane zawartych w ramach inwestycji pn. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G.

w K.”. Elementem przedmiotowo istotnym umowy o roboty budowlane jest określenie

wynagrodzenia należnego wykonawcy robót – innymi słowy w umowie koniecznie jest

wskazanie kwoty umówionego przez strony wynagrodzenia.

Ponadto, jako kierownik budowy dla robót wykonywanych w ramach obu umów,

uczestniczył w opracowywaniu harmonogramów rzeczowo-finansowych, czy innych

dokumentów określających stopień zaawansowania robót w aspekcie rzeczowym

i finansowym. M.D. miał zatem pełną i aktualną informację na temat faktycznej wartości

wykonanych robót, która był niższa niż wymagana przez Zamawiającego kwota minimum

40.000.000 zł brutto.

Tymczasem Wykonawca S w wykazie osób oraz w JEDZ (w każdym z trzech

złożonych) jednoznacznie wskazał, że roboty którymi kierował M.D. miały wyłącznie

charakter przebudowy, realizowanej na rzecz jednego zamawiającego, a wartość

wykonanych robót nie wynosiła, jak oświadczył Wykonawca S, 43.251.107,78 zł.

Odwołujący zwrócił ponadto uwagę, że Wykonawca S w obu wykazach osób wskazał

jako podstawę dysponowania M.D. „zasób własny, zatrudniony w S. S.A. na podstawie

Umowy o pracę”. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że pracodawcy przed

nawiązaniem stosunku pracy z pracownikiem szczegółowo zapoznają się z dotychczasowym

przebiegiem kariery zawodowej kandydata do pracy. Wysoce nieprawdopodobnym zatem

jest, aby na etapie rekrutacji M.D. Wykonawca S nie zapoznał się z jego CV, listem

motywacyjnym, referencjami od poprzednich pracodawców/zleceniodawców. Równie mało

prawdopodobne jest by Wykonawca S, jako podmiot profesjonalny, nie zweryfikował danych

8

zwartych przez M.D. w jego CV. Wykonawca S miał zatem wiedzę, a co najmniej powinien

był ją mieć gdyby dołożył należytej staranności, że M.D. w ramach zadania pn. „Remont i

modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.” nadzorował – jako kierownik robót budowlanych –

wykonywanie dwóch umów o roboty budowlane z których jedna polegała na przebudowie,

a druga na remoncie budynku o powierzchni użytkowej mniejszej niż 7.000 m 2 , a wartość

brutto robót wykonanych w ramach przebudowy była niższa niż wymagana przez

Zamawiającego kwota 40.000.000,00 zł. Nie wynosiła zatem, wbrew konsekwentnie

powielanym oświadczeniom Wykonawcy S, 43.251.107,78 zł.

W świetle powyższego nie można mieć wątpliwości, że Wykonawca S przez

oświadczenie złożone tak w JEDZ, jak i w złożonych wykazach osób, w wyniku

zamierzonego działania, a co najmniej rażącego niedbalstwa, wprowadził Zamawiającego

w błąd przy przedstawianiu informacji, że spełnia warunki udziału w Postępowaniu.

Zachowanie Wykonawcy S wypełniło zatem dyspozycję przepisu art. 24 ust. 1 pkt 16 Pzp.

3. Naruszenie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp

Odwołujący wskazał, że przepis art. 91 ust. 1 Pzp obliguje zamawiającego do wyboru

oferty najkorzystniejszej na podstawie kryteriów oceny ofert określonych w SIWZ.

Naruszenie cytowanego przepisu z oczywistych względów implikować będzie również

uchybienie normie wyrażonej w art. 7 ust. 3 Pzp, gdyż skutkować będzie udzieleniem

zamówienia wykonawcy, który nie został wybrany zgodnie z przepisami Pzp.

Kryteria oceny ofert zostały określone przez Zamawiającego w Rozdziale 7 SIWZ.

Jedno z nich określone zostało jako „Zespół osób”. W ramach tego kryterium,

zgodnie z Rozdziałem 7 pkt 7.2.2 ppkt 1) lit. a) pkt 1) SIWZ, Zamawiający przyznawał punkty

w podkryterium „Doświadczenie członków podstawowego Zespołu”, jeżeli osoba wskazana

przez wykonawcę jako dedykowana na stanowisko kierownika budowy posiadała

doświadczenie w pełnieniu funkcji kierownika budowy przy inwestycji zrealizowanej

w okresie ostatnich 10 lat przed upływem terminu składnia ofert, polegającą na budowie lub

przebudowie budynku o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1.000 m 2 :

którego podstawowym i głównym przeznaczeniem jest przechowywanie −

materiałów archiwalnych (zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 1 ustawy

z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach)

lub

którego podstawowym i głównym przeznaczeniem jest przechowywanie −

obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe,

lub

9

należącego do grupy 1262 PKOB, z wyłączeniem galerii sztuki i centrów −

informatycznych.

Wykonawca S na stanowisko kierownika budowy wskazał M.D. W obu wykazach

osób oświadczył, że osoba ta ma wymagane dla przyznania punktowania doświadczenie,

polegające na pełnieniu funkcji kierownika budowy, zdobyte przy inwestycji

„Przebudowa budynków n. sz. R. w W.”, zrealizowanej dla zamawiającego – K. S. „W.” T.T.

sp. z o.o. Wykonawca S określił rodzaj tego budynku jako „miejsce przechowywania

dziedzictwa kulturowego/budynek z grupy 1262 zgodnie z klasyfikacją PKOB”.

N. S. R. nie sposób jednak uznać ani za budynek, którego podstawowym i głównym

przeznaczeniem jest przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe, ani za

budynek należący do grupy 1262 POKB.

Z ogólnodostępnych informacji zawartych na stronie internetowej M. Ż. K.W. pod

adresem: …. wynika bowiem, że aktualnie n. S. R. „dostosowane jest do obsługi ruchu

turystycznego”. Jego funkcją jest przyjmowanie potoku turystów, którzy z n. zjeżdżają do k.

s. w W., udając się na zwiedzanie kopalni trasą górniczą (gdzie podziemia zwiedza się

ubranym w kombinezon górniczy, w kasku i z lampką górniczą). S. tym niekiedy wyjeżdżają

także na powierzchnię grupy turystyczne, które następnie są „odprowadzane przez

przewodników na początek trasy do S. D.”.

Z powyższego wynika, że n. S. R. pełni funkcję swoistego wejścia czy też lobby do M.

Ż. K. W. W n. S. R. nie są natomiast przechowywane obiekty dziedzictwa kulturowego.

Podstawowym i głównym jego przeznaczeniem nie jest więc przechowywanie obiektów

stanowiących dziedzictwo kulturowe. N. S. R. nie jest zatem, wbrew temu co oświadczył

Wykonawca S, „miejscem przechowywania dziedzictwa kulturowego”, nie mieści się również

żadnej z kategorii przedmiotów kultury wymienionych w Załączniku nr 1 do Rozporządzenia

Rady (WE) nr 116/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie wywozu dóbr kultury.

N. Szybu R. nie sposób również zakwalifikować jako budynku należącego do grupy

1262 PKOB. Czterocyfrowa klasa 1262 PKOB „Budynki muzeów i bibliotek” obejmuje

muzea, galerie sztuki, biblioteki i centra informacyjne oraz budynki archiwów. N.S. R. nie jest

zaś żadnym z wyżej wymienionych budynków. Jest budynkiem o charakterze służebnym

wobec kompleksu budynków M. Ż. S. w W. Z samej tylko przynależności administracyjnej

oraz położenia budynku nie sposób wywodzić by był on budynkiem muzealnym. Przyjęcie

takiej wykładni nakazywałoby bowiem uznawać za muzea budynki kawiarni, restauracji, czy

nawet budynki ogólnodostępnych toalet publicznych, przynależne w znaczeniu

administracyjnym do jakiegokolwiek muzeum, czy pełniące wobec niego służebną rolę

(przeznaczone dla turystów zwiedzających muzeum). Za budynki muzealne należałoby

10

wówczas uznać również parkingi dla pracowników czy budynki, w których mieszczą się

stołówki pracownicze. Taka wykładania skutkowałaby zatem zaprzeczenie sensu istnienia

klasyfikacji PKOB.

Zamawiający błędnie zakwalifikował zatem nadszybie Szybu Regis jako budynek

opisany w Rozdziale 7 pkt 7.2.2 ppkt 1) lit. a) pkt 1) SIWZ („Doświadczenie członków

podstawowego Zespołu”), a w konsekwencji błędnie uznał, że M.D. posiada określone w tym

postanowieniu doświadczenie, co skutkowało błędnym przyznaniem ofercie Wykonawcy S

dodatkowych punktów we wspomnianym podkryterium.

4. Naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 17 Pzp

W ocenie Odwołującego, zarzucane Zamawiającemu naruszenie art. 91 ust. 1 w zw.

z art. 7 ust. 3 Pzp było następstwem wprowadzenia Zamawiającego w błąd przez

Wykonawcę S, co wynika z przytoczonych powyżej okoliczności.

Z poczynionych przez Odwołującego ustaleń wynika, że M.D. faktycznie pełnił funkcję

kierownika budowy przy realizacji inwestycji „Przebudowa budynków n. s. R. w W.”. Tym

samym znane mu było planowane przeznaczenie n. S. R. Znał również doskonale zakres

wykonywanych robót, które przecież musiały odpowiadać przeznaczeniu budynków po

przebudowie.

Wykonawca S. wskazał jako podstawę dysponowania M.D. „zasób własny,

zatrudniony w S. S.A. na podstawie Umowy o pracę”. Z zasad doświadczenia życiowego

wynika, że pracodawcy przed nawiązaniem stosunku pracy z pracownikiem szczegółowo

zapoznają się z dotychczasowym przebiegiem ich kariery zawodowej kandydata. Wysoce

nieprawdopodobnym zatem jest, aby na etapie rekrutacji Wykonawca S nie zapoznał się z

CV M.D., listem motywacyjnym, referencjami od poprzednich pracodawców/zleceniodawców.

Równie mało prawdopodobne jest aby Wykonawca S, jako podmiot profesjonalny, nie

zweryfikował danych zwartych przez M.D. w jego CV.

Wykonawca S miał zatem wiedzę, a co najmniej powinien był ją mieć gdyby dołożył

należytej staranności, co do zakresu robót, którymi M.D. kierował w ramach inwestycji

„Przebudowa budynków n. s. R. w W.” oraz co do przeznaczenia budynków objętych tą

przebudową.

W świetle powyższego nie można mieć wątpliwości, że Wykonawca S przez

oświadczenie złożone tak w JEDZ (każdym z trzech), jak i wykazach osób,

przedstawił informacje wprowadzające w błąd Zamawiającego, mogące mieć istotny wpływ

na decyzje podejmowane przez w Postępowaniu.

5. Naruszenie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp

11

Całokształt wyżej przywołanych okoliczności faktycznych prowadzi do konkluzji,

że w wyniku naruszenia przez Zamawiającego art. 24 ust. 1 pkt 12 i 16 Pzp,

ewentualnie art. 24. ust. 1 pkt 17 Pzp oraz naruszenia art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp

w zakresie oceny oferty Wykonawcy S w ramach kryterium „Zespół osób”, naruszone zostały

również przepisy art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp przez wybór oferty Wykonawcy S.

6. Naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 25a ust. 1 i 2 Pzp

Odwołujący z ostrożności podniósł również, że wraz z ofertą Wykonawca S złożył

JEDZ datowany na dzień 4 stycznia 2017 r. Stanowił on zatem wstępne potwierdzenie

okoliczności, o których mowa w art 25a ust. 1 i 2 Pzp, wedle stanu istniejącego na ten dzień.

Następnie, w odpowiedzi na wezwanie Zamawiającego z 25 stycznia 2017 r.

wzywające do złożenia wyjaśnień w zakresie wykazu osób z 4 stycznia 2017 r., złożył nowy

wykaz (datowany na 30 stycznia 2017 r.) oraz nowy JEDZ z datą 30 stycznia 2017 r.

Kolejno, w odpowiedzi na wezwanie Zamawiającego z 13 lutego 2017 r. wzywające

zarówno do złożenia wyjaśnień jak i do złożenia JEDZ w zakresie w wezwaniu tym

wskazanym, złożył kolejny JEDZ z dnia 14 lutego 2017 r., a zatem wstępnie potwierdzający

okoliczności, o których mowa w art. 25a ust. 1 i 2 Pzp, wedle stanu istniejącego na ten dzień.

Odwołujący podał, że zgodnie z przywołanymi przepisami JEDZ powinien być

aktualny na dzień składania ofert. Wymogu tego nie spełniają zatem oświadczenia, co do

których Wykonawca S sam oświadczył, że potwierdzają okoliczności według stanu na dzień

– odpowiednio – 30 stycznia i 14 lutego 2017 r.

Zamawiający w pisemnej odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie

uzasadniając wniosek w następujący sposób.

Na wstępie Zamawiający podkreślił, że powołał w Postępowaniu, poza „standardową”

Komisją Przetargową, ekspertów – przedstawicieli Inwestora Zastępczego wybranego do

obsługi przedmiotowej inwestycji, którzy stanowili wsparcie Zamawiającego. W skład

powołanej grupy ekspertów wchodziło 7 osób, z których każda posiada wykształcenie

wyższe, w tym aż 5 inżynierów branżowych oraz 2 specjalistów z zakresu zamówień

publicznych. Grupa ekspertów, zgodnie z oczekiwaniem Zamawiającego, na bieżąco

dokonywała analizy przekazanych materiałów (np. wykazów osób złożonych wraz z ofertami

wykonawców, czy też wyjaśnień i uzupełnień przedstawianych przez wykonawców w toku

Postępowania), a następnie przedstawiała rekomendacje dotyczące dalszego procedowania.

Zamawiający wyjaśnił, że angażował ekspertów w szczególności do badania ofert pod

względem spełniania warunków udziału w Postępowaniu oraz do oceny ofert w kryterium

„Zespół osób”, bowiem intencją Zamawiającego było, aby informacje dotyczące posiadanego

doświadczenia w zakresie realizowanych inwestycji, zawarte w złożonych ofertach,

12

zostały zweryfikowane przez ekspertów posiadających wyselekcjonowaną wiedzę w danej

dziedzinie i doświadczenie zdobyte podczas realizacji szeregu zadań inwestycyjnych.

Zamawiający przy podejmowaniu czynności w Postępowaniu brał pod uwagę

rekomendacje przygotowane przez powołany zespół ekspertów. Na marginesie Zamawiający

wskazał, że w skład Komisji Przetargowej powołanej do przygotowania i przeprowadzenia

Postępowania wchodzili także przedstawiciele kancelarii prawnej, którzy są specjalistami

w zakresie zamówień publicznych.

Wobec powyższego, zdaniem Zamawiającego, nie ulega wątpliwości, że dołożył

wszelkich starań, aby Postępowanie było przeprowadzone w sposób rzetelny,

prawidłowy i obiektywny.

1. Naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 12 i 16 Pzp

Zgodnie z pkt 3.1.1.3 ppkt 1 lit. d SIWZ Zamawiający wymagał, aby osoba

dedykowana do pełnienia funkcji kierownika robót budowlanych posiadała m.in.

następujące doświadczenie:

„d) posiada doświadczenie w pełnieniu funkcji kierownika budowy na budowie co najmniej

1 budynku użyteczności publicznej o powierzchni użytkowej min., 7.000 m2

(słownie: siedem tysięcy) lub o wartości brutto wykonanych robót budowlanych co

najmniej 40.000.000,00 PLN (słownie: czterdzieści milionów)”.

Na potwierdzenie spełniania powyższego wymogu Wykonawca S wskazał, że M.D.

posiada doświadczenie w pełnieniu funkcji kierownika budowy przy inwestycji pn.:

„Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.”. Jako zamawiającego wykonawca

wskazał Z. R. Z. Z. K. W wykazie podano, że wartość przedmiotowej inwestycji wyniosła

43.251.107,78 zł brutto, natomiast powierzchnia użytkowa to 6.834,80 m2.

Mając na względzie ww. wymóg w zakresie doświadczenia kierownika budowy

Zamawiający na etapie badania i oceny ofert dokonał sprawdzenia wskazanego

doświadczenia w trzech następujących aspektach.

Najpierw Zamawiający zbadał, czy inwestycja pn.: „Remont i modernizacja k. S.”

dotyczyła budynku użyteczności publicznej. W wyniku analizy Zamawiający ustalił, że

budynek K. S. bez wątpienia jest budynkiem użyteczności publicznej, co wynika z wiedzy

ogólnej. W budynku znajduje się muzeum o funkcji ekspozycyjnej, na parterze cześć

handlowa, co niewątpliwie pozwala stwierdzić, że obiekt ma funkcje budynku użyteczności

publicznej. W związku z powyższym Zamawiający uznał, że w tym zakresie wymóg został

spełniony.

13

Następnie Zamawiający zbadał, czy zakres prac związany z ww. inwestycją polegał

na budowie w rozumieniu definicji słowa „budowa” określonej w Ustawie, do której odesłał

wykonawców w SIWZ. Otóż zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Ustawy pod tym

pojęciem należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu,

a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Jest faktem znanym

powszechnie, że powyższe muzeum powstało w wyniku budowy, a nie adaptacji istniejących

pomieszczeń, bowiem kondygnacje podziemne należało dopiero zbudować. Wobec tego

w ocenie Zamawiającego wskazana inwestycja spełniała także wymóg dotyczący „budowy”.

Zamawiający zaznaczył, że odmienne stanowisko w zakresie spełniania tego

wymogu miał zespół ekspertów, który zarówno we wstępnej analizie (przedstawionej w dniu

19 stycznia 2017 r.), jak i w tej ostatecznej, przekazanej mailem w dniu 25 stycznia 2017 r.,

zwrócił uwagę na fakt, że omawiana inwestycja nie polegała na budowie w rozumieniu słowa

„budowa” użytym w Ustawie.

Zamawiający, biorąc pod uwagę, że Wykonawca S w wykazie osób oświadczył,

że spełnia powyższy wymóg, natomiast z treści opinii ekspertów wynikało, że jednak tego

wymogu nie spełnia, w dniu 25 stycznia 2017 r. wezwał Wykonawcę S do złożenia

wyjaśnień, czy inwestycja pn.: „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.” polegała

na budowie w rozumieniu definicji pojęcia „budowa” zawartej w Ustawie oraz w SIWZ.

Wykonawca S w odpowiedzi na ww. wezwanie, w piśmie z 30 stycznia 2017 r.,

potwierdził, że przedmiotowa inwestycja polegała na budowie w takim właśnie znaczeniu.

W świetle powyższego Zamawiający nie miał podstaw, aby przyjąć, że Wykonawca S

nie spełnia warunku udziału w Postępowaniu.

Co ważne – Zamawiający po otrzymaniu odwołania przekazał jego kopię oraz inne

dokumenty związane z inwestycją „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.”, które

udało się pozyskać Zamawiającemu, a które to mogą być kluczowe przy rozstrzygnięciu

odwołania, zespołowi ekspertów, celem przedstawienia rekomendacji. Wśród zebranych

dokumentów były m.in. 2 decyzje o pozwoleniu na budowę wydane dla ww. inwestycji, a

także jedna z umów na roboty budowlane dla tej inwestycji. Analiza ekspertów przygotowana

w oparciu o ww. dokumenty oraz o treść odwołania potwierdza, że roboty budowlane przy

ww. inwestycji można zaliczyć do budowy rozumianej zgodnie z definicją wyrażoną w

Ustawie.

Kolejnym aspektem, który został zbadany przez Zamawiającego był ostatni wymóg,

tj. czy wartość robót budowlanych wykonanych w ramach inwestycji wynosi nie mniej niż

40.000.000,00 zł brutto lub powierzchnia użytkowa tego budynku wynosi nie mniej niż

7.000 m 2 .

14

Z uwagi na fakt, że Wykonawca S wskazał w treści wykazu, że powierzchnia

użytkowa budynku jest mniejsza niż 7.000 m 2 , Zamawiający skupił się na wartości robót

wykonanych w ramach inwestycji. Zamawiający dokonał weryfikacji w oparciu

o oświadczenie Wykonawcy S. złożone w treści wykazu osób, zgodnie z którym wartość

wykonanych robót w ramach inwestycji wynosi 43.251.107,78 zł brutto. Wartość robót

budowlanych wskazana przez Wykonawcę S nie budziła wątpliwości Zamawiającego ze

względu na skalę inwestycji. Podkreślenia w tym miejscu wymaga fakt, że wartość ta nie

wzbudziła także zastrzeżeń zespołu ekspertów.

Na marginesie Zamawiający wskazał, że po zapoznaniu się z treścią odwołania

wyszukał w Internecie publicznie dostępne ogłoszenia dotyczące zamówień związanych

z inwestycją pn.: „Remont i modernizacja k. S.”, z których wynika, że wartość robót

wykonanych w ramach ww. inwestycji rzeczywiście przekracza 40 mln zł brutto. Dodał, że

podczas badania i oceny ofert przyjął, że wymóg dotyczący wartości robót wykonanych w

ramach danej inwestycji należy odczytywać bez żadnych ograniczeń co do rodzaju robót, a

zatem zgodnie z Ustawą, tj. zaliczając do wartości robót również prace remontowe.

Rozdział między robotami remontowymi na istniejącej części, a robotami na części

rozbudowanej – na co zwraca uwagę Odwołujący w treści odwołania – jest w ocenie

Zamawiającego sztuczny i trudny w rzeczywistości do przeprowadzenia, gdyż każda

rozbudowa zakłada dostosowanie istniejącej części do nowo powstałej, tak aby obydwie

funkcjonowały jako całość. Zamawiający określając w SIWZ warunki doświadczenia

w odniesieniu do kierownika budowy, nie rozdzielał wartości tych robót, ale zgodnie

z ustawową definicją wymagał przedstawienia ich łącznej wartości dla pracy kierownika

budowy na obiekcie. Zamawiający nadmienił, że funkcją wprowadzenia do SIWZ ww.

wymogu w odniesieniu do kierownika budowy jest gwarancja posiadania przez niego

doświadczenia w prowadzeniu inwestycji o odpowiedniej skali. Rozróżnienie między

robotami stricte remontowymi a faktycznie polegającymi na budowie w rozumieniu Ustawy

jest w tym zakresie nieistotne. Zamawiający przyjmując taki tok rozumowania, kierował się

wytycznymi Izby wyrażonymi w wyroku z 30 listopada 2016 r., sygn. akt KIO 2112/16,

KIO 2122/16, wydanym również na gruncie Postępowania.

Powyższe pozwoliło Zamawiającemu uznać, że Wykonawca S wykazał spełnianie

wymogu co do wartości inwestycji, przy której M.D. pełnił funkcję kierownika budowy.

W zakresie kwestii dotyczącej braku możliwości ponownego wezwania Wykonawcy S

do złożenia wykazu osób w przypadku ponownego badania i oceny ofert, z uwagi na fakt,

że wykonawca ten bez wezwania Zamawiającego dokonał uzupełnienia wykazu osób,

Zamawiający potwierdził, że Wykonawca S, przy okazji wezwania do złożenia wyjaśnień

dokonał tzw. „samouzupełnienia”, a Zamawiający to „samouzupełnienie” uznał. Istotne jest

15

jednak, że nowy wykaz osób został uzupełniony o osobę do pełnienia funkcji

kierownika robót sanitarnych, a nie o osobę do pełnienia funkcji kierownika budowy.

W pozostałym zakresie dane zawarte w wykazie uzupełnionym w dniu 30 stycznia 2017 r.

nie odbiegały od danych zawartych w wykazie złożonym wraz z ofertą. Tym samym,

w ocenie Zamawiającego, w przypadku ponownego badania i oceny ofert możliwe byłoby

wezwanie Wykonawcy S do uzupełnienia wykazu osób w zakresie osoby do pełnienia funkcji

kierownika budowy, bowiem poprzedni wykaz został uzupełniony w zupełnie innym zakresie.

Zasada jednokrotności wezwania, na którą powołuje się Odwołujący, dotyczy sytuacji,

w której wykonawca byłby wzywany kilkukrotnie do uzupełnienia dokumentu w tym samym

zakresie, co jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów, gdyż kłóci się to

z podstawowymi zasadami udzielania zamówień, takimi jak zasada uczciwej konkurencji

i równego traktowania wykonawców.

Co do zarzutu dotyczącego ewentualnego wprowadzenia w błąd Zamawiający

wyjaśnił, że przyjął, że informacje zawarte przez wykonawców w wykazie osób są

prawdziwe, bowiem profesjonalny wykonawca, który często startuje w publicznych

przetargach, a takim bez wątpienia jest Wykonawca S, doskonale wie, jakie konsekwencje

na gruncie Pzp, ale także innych regulacji, przewidziane są dla wykonawców,

którzy wprowadzają Zamawiającego w błąd.

2. Naruszenie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 pkt 17 Pzp

Zamawiający przytoczył postanowienie pkt 7.2.2 ppkt 1 SIWZ dotyczące zasad

przyznawania punktów w podkryterium „Doświadczenie członków podstawowego Zespołu”

i wyjaśnił, że jedną z inwestycji wskazanych przez Wykonawcę S przy doświadczeniu M.D.

(osoby wskazanej do pełnienia funkcji kierownika budowy) faktycznie była

„Przebudowa budynków n. s. R. w W.”, zrealizowana dla zamawiającego – K. S. „W.” T. T.

sp. z o.o. Zgodnie ze wzorem wykazu osób wykonawca zobowiązany był zaznaczyć do

jakiego rodzaju budynku należy budynek wskazany w wykazie spośród następujących opcji:

(1) archiwum, (2) miejsce przechowywania dziedzictwa kulturowego, (3) budynek z grupy

1262 zgodnie z klasyfikacją PKOB. Zamawiający podkreślił, że w przypadku pkt (1) i (2)

jasno zdefiniował w SIWZ, co należy rozumieć pod tymi pojęciami. Wykonawca S zaznaczył,

że budynek ten należy do grupy (2) i (3).

Zamawiający przyznał, że N. S. R. jest budynkiem o charakterze służebnym wobec

kompleksu budynków M. Ż. S. w W. Wynika to zarówno z przynależności administracyjnej,

położenia budynku, a także jego funkcji. Zamawiający uznał jednak, że ww. budynek spełnia

wymóg kryterialny, o czym przesądziły w szczególności następujące okoliczności:

1. obiekt stanowi jedną z głównych części komunikacyjnych muzeum;

bezpośrednio w obiekcie znajdują się kasy biletowe, stałe i tymczasowe wystawy

16

eksponatów muzealnych, oraz zabezpieczone relikty historyczne

i architektoniczne, co stwarza konieczność zapewnienia odpowiednich warunków

ich przechowywania,

2. obiekt stanowi całość funkcjonalną i administracyjną z kompleksem muzeum.

W związku z powyższym Zamawiający nie miał wątpliwości, że wskazana inwestycja

spełnia wymóg kryterialny, a w konsekwencji, że należy przyznać za nią punkty.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wprowadzania Zamawiającego w błąd

Zamawiający przytoczył argumentację z odpowiedzi na omówiony w pkt 1 zarzut, a nadto

stwierdził, że jego zadaniem jest badanie i ocena złożonych ofert, a nie weryfikowanie

prawdziwości wszystkich informacji podanych przez wykonawców. Ewentualna „interwencja”

Zamawiającego w postaci wezwania do wyjaśnień czy uzupełnień pojawia się wtedy,

gdy informacje zawarte w ofercie budzą wątpliwości lub są niekompletne. W niniejszej

sytuacji Zamawiający na etapie oceny ofert nie miał zastrzeżeń do tej inwestycji.

Pokreślenia w tym miejscu wymaga fakt, że także zespół ekspertów w swoich

rekomendacjach nie miał zastrzeżeń do tej inwestycji i rekomendował przyznanie za nią

punktów. Co więcej, ów zespół w analizie przygotowanej po zapoznaniu się z treścią

odwołania podtrzymał swoje stanowisko, że Zamawiający słusznie przyznał punkty za ww.

inwestycję, bowiem N. S. R. stanowi integralną część M. Ż. S. w W.

3. Naruszenie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp

Zamawiający podkreślił, że przy przygotowaniu i prowadzeniu Postępowania starał

się podejmować takie działania, które spowodują, że Postępowanie zostanie

przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sposób rzetelny i obiektywny.

działań m.in. ekspertów z ramienia Do tych należało powołanie zespołu

Inwestora Zastępczego oraz powołanie do Komisji Przetargowej specjalistów z zakresu

zamówień publicznych z zewnętrznej obsługi prawnej. Wszystkie ważniejsze decyzje były

omawiane podczas posiedzeń Komisji Przetargowej, a w sprawach kluczowych Zamawiający

występował o rekomendację do zespołu ekspertów. Zamawiający podejmował działania

bazując również na wyjaśnieniach składanych przez wykonawców, a także na wiedzy

i doświadczeniu w realizowaniu podobnych inwestycji powołanych ekspertów.

4. Naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 25a ust. 1 i 2 Pzp

Zamawiający potwierdził, że Wykonawca S złożył oświadczenie JEDZ razem z ofertą,

aktualne na dzień 4 stycznia 2017 r. Następnie, w odpowiedzi na wezwanie do złożenia

wyjaśnień Wykonawca S sam uzupełnił wykaz osób, a w konsekwencji przedstawił nowe

17

oświadczenie JEDZ datowane na 30 stycznia 2017 r. W odpowiedzi na kolejne wezwanie

wykonawca z ostrożności złożył kolejne oświadczenie JEDZ datowane na dzień 14 lutego

2017 r.

Zamawiający wyjaśnił, że nie kwestionował uzupełnionych oświadczeń JEDZ

w zakresie ich daty aktualności. Z przepisu art. 25a Pzp wynika bowiem, że oświadczenie

JEDZ aktualne na dzień składania ofert powinno być złożone razem z ofertą i takie

oświadczenie zostało złożone przez Wykonawcę S. Zamawiający podczas badania i oceny

ofert powziął wątpliwość, czy osoba wskazana przez Wykonawcę S do pełnienia funkcji

kierownika robót w zakresie sanitarnym spełnia wymogi określone w SIWZ. W związku

z powyższym Zamawiający wezwał Wykonawcę S do złożenia wyjaśnień w tym zakresie.

Wykonawca S w piśmie z 30 stycznia 2017 r. potwierdził, że osoba do pełnienia funkcji

kierownika robót w zakresie sanitarnym wskazana w wykazie osób złożonym wraz z ofertą

nie spełnia wymogu opisanego w SIWZ i jednocześnie dokonał „samouzupełnienia” w taki

sposób, że wraz z odpowiedzią na wezwanie do złożenia wyjaśnień wykonawca przedstawił

nowy wykaz osób uzupełniony o nową osobę do pełnienia ww. funkcji. W konsekwencji

Wykonawca S przedstawił też oświadczenie JEDZ, które w stosunku do oświadczenia JEDZ

złożonego wraz z ofertą różniło się tylko tym, że została zamieniona osoba do pełnienia

funkcji kierownika robót sanitarnych. Uzupełnione oświadczenie JEDZ było datowane na

dzień 30 stycznia 2017 r. Zamawiający, mając na względzie nowe brzmienie przepisu art. 26

ust. 3 Pzp, uznał, że dopuszczalne jest złożenie oświadczenia JEDZ z datą aktualną na

dzień uzupełnienia. Głównym argumentem było to, że w brzmieniu ww. przepisu przed

nowelizacją dokonaną w lipcu 2016 r. zawarte było postanowienie, zgodnie z którym

złożone na wezwanie zamawiającego oświadczenia i dokumenty powinny potwierdzać

spełnianie przez wykonawcę warunków udziału w postępowaniu oraz spełnianie przez

oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane wymagań określonych przez

zamawiającego, nie później niż w dniu, w którym upłynął termin składania wniosków

o dopuszczenie do udziału w postępowaniu albo termin składania ofert. W aktualnym

brzmieniu art. 26 ust. 3 Pzp brak jest ww. postanowienia, wobec czego Zamawiający przyjął,

że oświadczenie JEDZ aktualne na dzień uzupełnienia jest prawidłowe.

Na marginesie Zamawiający podał, że odmienna interpretacja prowadziłaby do

sytuacji, w której w celu wypełnienia ustawowego przywileju [uzupełnienia] wykonawca

musiałby „antydatować” dokument. Wiadomo bowiem, że dokument uzupełniany po otwarciu

ofert nie może mieć daty z daty otwarcia ofert.

Odnosząc się do oświadczenia JEDZ złożonego przez Wykonawcę S w dniu

14 lutego 2017 r. Zamawiający wskazał, że podczas badania dokumentów uzupełnionych

w dniu 30 stycznia 2017 r. zauważył, że w oświadczeniu JEDZ nie została wymieniona jedna

18

z osób wskazana w uzupełnionym wykazie osób. W związku z powyższym wezwał

Wykonawcę S do potwierdzenia, czy omyłkowo w oświadczeniu JEDZ została pominięta ta

osoba. Wykonawca S w piśmie z 14 lutego 2017 r. potwierdził, że nastąpiło to w wyniku

omyłki, a z ostrożności przedstawił także oświadczenie JEDZ, w którym ujęto brakującą

osobę. Oświadczenie to było datowane na dzień 14 lutego 2017 r. i także ze z względów

wskazanych powyżej Zamawiający nie miał zastrzeżeń do daty tego dokumentu.

W piśmie procesowym z 22 marca 2017 r. Odwołujący podtrzymał dotychczasowe

stanowisko w sprawie, argumentując dodatkowo jak niżej.

Na wstępie podkreślił, że twierdzenia pełnomocnika Zamawiającego co do sposobu

rozumienia warunku udziału w Postępowaniu (a w konsekwencji – twierdzenia w sprawie

spełnienia tego warunku przez Przystępującego) nie zasługują na uwzględnienie.

Jeden z pełnomocników Zamawiającego podnosił, że wspomniany warunek obejmuje

alternatywny wymóg posiadania doświadczenia w pełnieniu funkcji kierownika budowy przy

robotach o wartości brutto co najmniej 40.000.000,00 zł. Stoi to w sprzeczności z literalną

treścią omawianego warunku, która wartość robót odnosi do budowy budynku użyteczności

publicznej. Kwota ta charakteryzuje budowę, którą powinien legitymować się, a nie czyni

roboty o takiej wartości samodzielnym wymogiem w zakresie doświadczenia. Gdyby bowiem

Zamawiający chciał sformułować warunek dotyczący doświadczenia przy kierowaniu

robotami o wartości 40.000.000,00 zł, to całkowicie zbędny byłby ten fragment rozdziału 3

pkt 1.1.3. SIWZ, który stanowi o doświadczeniu w pełnieniu funkcji kierownika budowy na

budowie co najmniej 1 budynku użyteczności publicznej. Zgodnie z definicją robót

budowlanych zawartą w art. 3 pkt 7 Ustawy przez roboty budowlane należy rozumieć

budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu

budowlanego. Tym samym (przy przyjęciu rozumienia warunku prezentowanego przez

Zamawiającego) nie byłoby żadnego sensu wyodrębniania w treści warunku doświadczenia

polegającego na budowie co najmniej 1 budynku użyteczności publicznej, gdyż jako budowa

zawierałby się on w robotach. Pojęcie robót budowlanych (art. 3 pkt 7 Ustawy) obejmuje

bowiem także budowę.

Gdyby Zamawiający sformułował wymóg legitymowania się pełnieniem funkcji

kierownika budowy na robotach o wartości 40.000.000,00 zł, to warunek brzmiałby zupełnie

inaczej niż brzmi postanowienie rozdziału 3 pkt 1.1.3 SIWZ. Byłaby w nim mowa

o doświadczeniu w pełnieniu funkcji kierownika budowy na robotach o wartości

40.000.000,00 zł. Taką wykładnię warunku udziału w Postępowaniu wspiera też fakt,

że Zamawiający określił w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości warunki udziału

w Postępowaniu w rozdziale 3 SIWZ. Zamawiający, celem wykluczenia jakichkolwiek

wątpliwości interpretacyjnych w zakresie kluczowych pojęć, którymi posłużył się konstruując

19

warunki udziału w Postępowaniu, w Rozdziale 3 pkt 3.1.1.2. dokonał ich precyzyjnego

zdefiniowania.

Nie jest zatem tak, że osoba wskazana do pełnienia funkcji kierownika budowy

(w tym przypadku – M.D. wskazany przez Przystępującego) mogła się legitymować

doświadczeniem w pełnieniu funkcji kierownika budowy na jakichkolwiek robotach o wartości

40.000.000,00 zł. Przeciwnie – doświadczenie to mogło pochodzić jedynie z wykonywania

funkcji kierownika budowy budynku użyteczności publicznej, który bądź posiadał

powierzchnię użytkową min. 7,000 m 2 , bądź którego wartość brutto wykonanych robót

wynosiła co najmniej 40.000.000,00 zł.

Takie rozumienie powyższego warunku jest również uzasadnione przedmiotem

zamówienia (budowa nowej siedziby A. N.), zaś zgodnie z art. 65 § 1 K.c. oświadczenie woli

należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone

zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje,

Nie zasługują też na uwzględnienie twierdzenia drugiego z pełnomocników

Zamawiającego, który podnosił, że w zakresie prac objętych modernizacją wykonywane były

prace polegające de facto na rozbudowie, co z racji definicji pojęcia „budowa” wypełnia

wymóg budowy, o którym mowa w treści warunku. Stosownie bowiem do definicji legalnej

budowy należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu,

a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pomijając wzajemną

sprzeczność twierdzeń poszczególnych pełnomocników Zamawiającego, należy zwrócić

uwagę, że argumentacja upatrująca w zakresie prac modernizacyjnych wykonywanych

w ramach realizacji inwestycji pn. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.” nie

może się ostać z następujących powodów:

1. gdyby roboty te polegały na wykonywaniu rozbudowy to w decyzji

Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę nr 1766/05 z dnia 27 października

2006 r. nie zostałyby nazwane remontem i modernizacją; decyzja o pozwoleniu na

budowę zostaje wydana przez organ administracji budowlanej właściwy w sprawie,

korzysta z domniemania legalności (zgodności z prawem) i trudno uznać, że organ

ją wydający nic potrafi dokonać prawidłowej kwalifikacji zamierzenia budowlanego,

2. w złożonej do akt sprawy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w K. z dnia 15 stycznia 2010 r. nr 20/10 o umorzeniu postępowania w sprawie

pozwolenia na użytkowanie dla robót będących przedmiotem decyzji Prezydenta

Miasta K. z dnia 27 października 2005 r. nr 1766/05 o pozwoleniu na budowę

organ nadzoru budowlanego wyraźnie wskazał,

że w zakresie inwestycji pn. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R.G. w K.” nie

doszło do jakiejkolwiek rozbudowy obiektu budowlanego; w uzasadnieniu ten

20

decyzji organ nadzoru napisał, że „Zgodnie z powołanym orzecznictwem pojęcie

„wzniesienia'” obiektu nie jest tożsame z pojęciem wyremontowanych i

zmodernizowanych pomieszczeń parteru istniejącego budynku S. (bez M. N.),

skoro w wyniku tych robót nie została powiększona substancja obiektu przez jego

odbudowę, nadbudowę lub rozbudowę”.

Analogiczne stwierdzenia znalazły się także w dwóch innych decyzjach

Nadzoru w K. o Powiatowego Inspektora Budowlanego umorzeniu postępowania

w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie (decyzja nr 313/10 z dnia 25 czerwca

2010 r. oraz decyzja nr 481/10 z dnia 20 września 2010 r.). Także w tych przypadkach organ

nadzoru budowlanego jednoznacznie wskazywał, że nie dochodziło do rozbudowy obiektu S.

W związku z powyższym oświadczenie Zamawiającego złożone na rozprawie jest

twierdzeniem ponad osnowę dokumentu urzędowego i nie powinno mieć znaczenia przy

ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Przy okazji Odwołujący zauważył, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w K. nie miał żadnych wątpliwości, aby wydać pozwolenie na użytkowanie dla robót

budowlanych objętych pozwoleniem na budowę nr 2820/08 z dnia 9 grudnia 2008 r. W tym

zakresie organ nadzoru wydał decyzję nr 485/10 z dnia 23 września 2010 r.

Analizując przedmiot umowy nr TI-2/2251/99/2009 zawartej przez Z. R. Z. Z. K.

działający w imieniu (1) Z. I. K. i T. w K. oraz (2) Z. B. K. w K., zwanej dalej „Umową”,

wynikający z harmonogramu rzeczowo-finansowego załączonego do tej umowy widać

jednoznacznie, że nie obejmował ona żadnej rozbudowy, a jedynie prace polegające na

wykonywaniu nowych instalacji oraz prac konserwatorskich i wykończeniowych, przy czym

na same tylko prace konserwatorskie i wykończeniowe przypada ponad 6 mln zł wartości

wynagrodzenia wynikającego z tej umowy.

Dodatkowo Odwołujący podniósł, że przywoływana argumentacja Zamawiającego

zdaje się nie dostrzegać, że w omawianym przypadku mamy do czynienia z decyzjami

wydanymi dla odrębnych obiektów budowlanych. Decyzja Prezydenta Miasta K.

o pozwoleniu na budowę nr 1766/05 z dnia 27 października 2006 r. (obejmująca remont

i modernizację) dotyczy istniejącego budynku S., zaś decyzja Prezydenta Miasta K. nr 2820

z dnia 9 grudnia 2008 r. dotyczy nowopowstającego podziemnego budynku muzeum. Nie

można w tym przypadku mówić o doświadczeniu zdobytym w ramach budowy, skoro część

robót polegała na remoncie sąsiadującego, ale innego obiektu budowlanego (w tym

przypadku budynku S.).

W odniesieniu do twierdzeń Zamawiającego o udzieleniu bliżej niewskazanych

zamówień dodatkowych i uzupełniających Odwołujący stwierdził, że Zamawiający nie

wskazał ani ich zakresu, ani ich wartości. Ocenie w ramach postępowania dowodowego

21

podlegać mogą jedynie kopie umów na zamówienia dodatkowe złożone przez

z Przystępującego. Dodatkowo, ostrożności procesowej, Odwołujący wskazał,

że ewentualne zamówienia uzupełniające, jeżeli nawet były udzielane przez inwestorów

zadania inwestycyjnego pn. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.”, nie powinny

być brane pod uwagę przy określaniu wartości tej budowy. Zamówienia uzupełniające, z racji

przesłanek ich zastosowania wynikających z art. 67 ust. 1 pkt 6 Pzp (w brzmieniu wówczas

obowiązującym), nie musiały się bezpośrednio wiązać z robotami budowlanymi

wykonywanymi w ramach zamówienia podstawowego, co powoduje, że nie powinny być

doliczane do wartości zamówienia podstawowego. Okoliczność tą uprawdopodabnia

informacja o wartości środków trwałych wytworzonych w ramach omawianej inwestycji

uzyskana od Z. I. K. i T. w K. Zgodnie z nią wartość tych środków trwałych wynosi

38.396.786,19 zł.

Co więcej, analizując umowy na roboty dodatkowe złożone przez Przystępującego na

rozprawie widać, że tylko niewielki zakres rzeczowy tych umów przypadał na wykonanie

budowy:

1. umowa na roboty dodatkowe z dnia 15 września 2010 r. w części dotyczącej

wynagrodzenia w kwocie 1.795.390,72 zł brutto obejmuje zamówienie dodatkowe

do prac remontowych, a zatem nie może być traktowane jako wartość robót

polegających na budowie; wartość zamówień dodatkowych do prac remontowych

wynika z § 4 ust. 4 lit. b ww. umowy, który wskazuje jako płatnika tej kwoty

inwestora części remontowo-modernizacyjnej, czyli Z. B. K. w K.,

2. umowa na roboty dodatkowe z dnia 20 kwietnia 2010 r. w całości obejmuje

zamówienie dodatkowe do prac remontowych, a zatem nie może być traktowane

jako wartość robót polegających na budowie; wynika to z faktu stroną inwestorską

tej umowy jest inwestor części remontowo-modernizacyjnej, czyli Z. B. K. w K.,

3. umowa dodatkowa nr U TI-2/2251/163/2009 w całości obejmuje zamówienie

dodatkowe do prac remontowych, a zatem nie może być traktowane jako wartość

robót polegających na budowie; wynika to z faktu stroną inwestorską tej umowy

jest inwestor części remontowo-modernizacyjnej, czyli Z. B. K. w K. i to on jest

płatnikiem wynagrodzenia (§ 6 ww. umowy).

Nie jest także prawdą (jak starał się przekonywać Przystępujący), że zakresy robót

objęte obydwoma pozwoleniami na budowę w ramach zadania pn.: „Remont i modernizacja

krakowskich S. i podziemi R. G. w K.” tworzyły jedną nierozerwalną całość. Przeciwko

takiemu ich ujęciu w pierwszej kolejności przemawia okoliczność, że poszczególne zakresy

rzeczowe robót ujęte w pozwoleniach na budowę zostały w taki, a nie inny sposób określone

przez inwestorów wnioskujących o wydanie tych decyzji. To nikt inny, jak poszczególni

22

inwestorzy (Z. I. K. i T. w K. oraz Z. B. K. w K.) zawnioskowali o wykonywanie robót na

poszczególnych obiektach (istniejący budynek S. oraz nowobudowany budynek

podziemnego muzeum).

Postrzeganie obu zadań jako odrębnych zamierzeń budowlanych będące udziałem

inwestorów (Z. I. K. i T. w K. oraz Z. B. K. w K.) znalazło również odzwierciedlenie

w odrębnych decyzjach administracyjnych o pozwoleniu na budowę. Powyższa okoliczność

prawna oznacza, że organy administracji budowlanej traktowały oba zakresy rzeczowe jako

dwa odmienne co do swojego charakteru zamierzenia budowlane. Zgodnie bowiem z art. 33

ust. 1 Ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego.

Stanowisko podobne do stanowiska organu administracji budowlanej zajął też nadzór

budowlany w powoływanych powyżej decyzjach Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego w K.

Zakresy rzeczowe prac prowadzonych na podstawie pozwoleń na budowę nr 2820/08

z dnia 9 grudnia 2008 r. i nr 1766/05 z dnia 27 października 2005 r. niewątpliwie sąsiadowały

ze sobą, ale nie oznacza to, że oba tworzyły jedną budowę w rozumieniu przepisów Ustawy.

Remont (sąsiadującego z budową nowego budynku podziemnego muzeum) budynku S. w

zakresie potrzebnym do stworzenia wejścia do nowobudowanego budynku podziemnego

muzeum wynikał z decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 29 września 2008 r. nr AU-

2/7331/3427/08 o warunkach zabudowy. Jak wynika z Załącznika nr 1 do tej decyzji, w

warunkach zabudowy określono zakaz wyprowadzania na płytę R. jakichkolwiek wyjść (w

tym ewakuacyjnych), co wymusiło stworzenie wejścia do nowobudowanego budynku

podziemnego poprzez jedną z arkad S.

Nie oznacza to jednak, że w ten sposób doszło do rozbudowania S. o nowy

podziemny budynek muzeum. W efekcie prowadzonych robót budowlanych powstał nowy

(podziemny) budynek muzeum oraz został poddany remontowi budynek S., tak aby stworzyć

w nich wejście do nowopowstałego budynku podziemnego muzeum. Z tego właśnie powodu

organ administracji budowlanej (Prezydent Miasta K.) wydał nie jedną, lecz dwie decyzje

administracyjne o pozwoleniu na budowę. Był bowiem świadomy, że budowa nowego

podziemnego budynku muzeum nie stanowi ani przebudowy, ani rozbudowy istniejącego

budynku S., lecz prowadzi do wzniesienia całkowicie nowego budynku pod płytą R. Był też w

pełni świadomy, że prace remontowe istniejącego budynku S. nie są częścią budowy

nowego podziemnego budynku muzeum.

Podkreślenia wymaga, że pomimo sąsiedztwa zakresów decyzji administracyjnych

o udzieleniu pozwolenia na budowę dla remontu S. i dla budowy nowego muzeum

podziemnego oba budynki (tj. istniejący budynek S. i nowopowstający budynek muzeum)

były i są całkowicie odrębne strukturalnie i konstrukcyjnie. Odrębność tą akcentuje

23

przywoływana już decyzja decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 29 września 2008 r. nr AU-

2/7331/3427/08 o warunkach zabudowy. W Załączniku nr 1 do tej decyzji ustanawia się

bowiem wymóg nienaruszalności budynku S.

Z powyższych względów bez większego znaczenia pozostaje złożenie przez

Przystępującego decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 października 2010 r. nr 1771/06

w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nr 1766/05 z dnia 27 października 2006 r.

Z decyzji tej nie wynika, aby roboty będące jej przedmiotem traktować jako całość z robotami

będącymi przedmiotem decyzji nr 2820/08 z dnia 9 grudnia 2008 r.

Co więcej, odrębności zakresów obu zamierzeń inwestycyjnych był świadomy M.D.

jako kierownik budowy. Składając do właściwego organu dokumentację powykonawczą dla

zadania „Budowo podziemnych pomieszczeń sanitarno-technicznych oraz ekspozycji

muzealnej pod płytą R. G. wraz z infrastrukturą techniczną” złożył dokumentację jedynie w

zakresie rzeczowym objętym przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę nr 2820/08 z

dnia 9 grudnia 2008 r. Skoro roboty objęte zakresem obu pozwoleń na budowę stanowiły

(rzekomo) jedno zamierzenie budowlane, to dlaczego kierownik budowy nie opracował

dokumentacji powykonawczej dla zakresu rzeczowego ujętego w decyzji budowę nr 1766/05

z dnia 27 października 2006 r.

W zakresie doświadczenia M.D. zdobytego przy realizacji inwestycji

„Przebudowa budynków n. s. R. w W.” Odwołujący zwrócił uwagę, że nie ma racji

Zamawiający twierdząc, jakoby decyzja D. U. G. do B. K. U. E. (dalej: „Dyrektora UG”) nr 24

z dnia 15 lipca 2009 r. o pozwoleniu na budowę nie dotyczyła przebudowy tego budynku, a

jedynie urządzeń technicznych. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że przedmiotowa

decyzja (poza powołaniem się na przepisy Ustawy), jako podstawę prawną swojego wydania

wskazuje również art. 57 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. –

Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2005.228.1947 j.t. ze zm.), zwanej dalej „Pgg”.

Przepis ten stanowił, że do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów

budowlanych zakładu górniczego stosuje się przepisy prawa budowlanego, chyba że ustawa

stanowi inaczej. Z kolei art. 57 ust. 2 tej ustawy stanowił, że w odniesieniu do działalności,

o której mowa w art. 57 ust. 1 Pgg, zadania z zakresu administracji

architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego określone w przepisach prawa

budowlanego wykonują właściwe organy nadzoru górniczego.

Z powyższego wynika, że ww. decyzja dotyczy budynku nadszybia, a nie urządzeń

technicznych i została wydana przez organ właściwy w sprawie, gdyż przepis art. 57 ust. 2

Pgg, jako przepis szczególny do Ustawy, uchylał w tym zakresie właściwość starosty do

wydania pozwolenia na budowę.

24

Z tego też powodu bez znaczenia dla sprawy jest decyzja Starosty Wielickiego

nr 827/2009 z dnia 11 sierpnia 2009 r. złożona przez Przystępującego. Z bardzo dużym

prawdopodobieństwem decyzja ta dotyczy jakichś obiektów budowlanych znajdujących się

w sąsiedztwie nadszybia, ale nie samego nadszybia, gdyż w tym zakresie pozwolenie na

budowę wydał Dyrektor UG kwalifikując ten obiekt do kategorii XVIII z załącznika do Ustawy

(czyli do obiektów przemysłowych).

Nie jest też tak, jakoby decyzja D. U. G. stanowiła stanowisko wydane w toku

postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę

prowadzonego przez Starostę W. W istocie, stosownie do postanowień art. art. 106 § 1

K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny

organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje

się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z art.

106 § 5 K.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, a nie

decyzji.

Na marginesie Odwołujący zasygnalizował, że decyzja Starosty W. rzeczywiście

nawiązuje do pisma Dyrektora UG z tej samej daty co decyzja, ale o innej sygnaturze niż

sygnatura decyzji.

W świetle powyższego nie może być wątpliwości, że obiekt wskazany

M.D. nie być do PKOB. w doświadczeniu może zakwalifikowany grupy 1262

Czterocyfrowa klasa 1262 PKOB „Budynki muzeów i bibliotek” obejmuje muzea,

galerie sztuki, biblioteki i centra informacyjne oraz budynki archiwów.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, że w przebudowanym n. s. R.

umieszczone zostały muzealia i fragmenty wystawy, jako że okoliczność ta nie wpisuje się w

opis kryterium oceny ofert.

Poza sporem jest fakt, że omawiane nadszybie nie jest obiektem,

jest którego podstawowym i głównym przeznaczeniem przechowywanie materiałów

archiwalnych. Jak wykazano to powyżej nie jest też obiektem z grupy 1262 PKOB.

Jego ewentualne uznanie w procesie punktacji ofert musiałoby więc się wiązać z uznaniem

go za obiekt budowlany (budynek), którego podstawowym i głównym przeznaczeniem jest

przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe. Tymczasem podstawowym

i głównym przeznaczeniem tego obiektu była funkcja obsługi szybu górniczego kopalni soli.

Został on jedynie przystosowany do eksponowania w nim muzealiów, ale nie funkcja ta nie

była jego przeznaczeniem głównym i podstawowym. Powstał on jako część zakładu

górniczego i z racji charakteru M. Ż. S. został przystosowany (i to jedynie w pewnej części)

do eksponowania obiektów muzealnych. Tymczasem Zamawiający w treści SIWZ wyraźnie

wskazał, że chodzi doświadczenie w przebudowie takiego obiektu, którego podstawowym i

25

głównym przeznaczeniem jest przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo

kulturowe. Musiał to być zatem taki budynek, który powstał właśnie w tym celu, a

przechowywanie obiektów dziedzictwa kulturowego stanowi jego od początku przyjęty cel.

Gdyby teraz przyjąć stanowisko prezentowane przez Przystępującego to de facto

każdy budynek spełniałby wymóg obiektu, którego podstawowym i głównym przeznaczeniem

jest przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe tylko przez fakt

następczego umieszczenia w nim ekspozycji muzealiów (np. obiekt sakralny, budynek

fortyfikacji, budynek lokomotywowni, dawny szpital, czy też hala fabryczna).

Takie stanowisko pomija jednakże fakt, iż Zamawiającemu ewidentnie chodziło o budynek,

dla którego przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe stanowiło

podstawowe i główne przeznaczenie. Tym samym był to widomy znak, że Zamawiający

eliminuje z tego zakresu obiekty wybudowane pierwotnie z innym przeznaczeniem, a które

jedynie zostały przystosowane do przechowywania muzealiów. Wyraźnie bowiem zaznaczył

Zamawiający, że chodzi mu o oznaczone przeznaczenie budynku, które określił jako główne

i podstawowe.

Na marginesie zauważyć należy, że nawet w aktualnym stanic rzeczy głównym

i podstawowym przeznaczeniem n. s. R. nie jest przechowywanie obiektów stanowiących

dziedzictwo kulturowe. Jak wynika zarówno z dokumentów przedstawionych przez

Odwołującego, jak i przez Przystępującego, obiekt ten stanowi część trasy turystycznej M. Ż.

S., a zatem pełni rolę komunikacyjną, jedynie obok której występuje pewna funkcja

ekspozycyjna.

Jako budynków, których podstawowym i głównym przeznaczeniem jest

przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe nie można też traktować

budynków, do których odnosi się decyzja Starosty W. nr 827/2009 z dnia 11 sierpnia 2009 r.

złożona na ostatniej rozprawie przez Przystępującego. W sentencji ten decyzji wskazano

bowiem, że udziela się pozwolenia na przebudowę budynków z przeznaczeniem dla obsługi

turystów. Przeznaczeniem tych obiektów (a do tego podstawowym i głównym) nie jest zatem

przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo kulturowe. Rolę tego przeznaczenia

określił organ administracji budowlanej i aktualne twierdzenia Przystępującego o innym

podstawowym i głównym przeznaczeniu tych budynków jest próbą przeprowadzenia dowodu

z zeznań uczestnika postępowania ponad osnowę dokumentu urzędowego jakim jest

decyzja administracyjna.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że Przystępujący oświadczy Zamawiającemu

w JEDZ, że budynek n. s. R. jest budynkiem z grupy 1262 PKOB, co jest informację

nieprawdziwą.

26

Do postępowania odwoławczego, po stronie Zamawiającego, przystąpienie zgłosił

Wykonawca S (dalej również „Przystępujący”), wnosząc o oddalenie odwołania. Izba,

wobec spełniania przez ww. przesłanek z art. 185 ust. 2 Pzp, dopuściła go do udziału

w postępowaniu odwoławczym w charakterze przystępującego po stronie Zamawiającego.

W piśmie procesowym z 22 marca 2017 r. Przystępujący uzasadnił wniosek

o oddalenie odwołania w następujący sposób.

W odniesieniu do zarzutu niespełniania warunku udziału w Postępowaniu

Wykonawca S podniósł, że zadanie pn. „Remont i modernizacja k. s. i podziemi R. G. w K.”

stanowiło przedmiot jednego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, zgodnie z

treścią ogłoszenia z dnia 8 stycznia 2009 r, które nie przewidywało możliwości składania

ofert częściowych. Stwierdził również, że niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy są

twierdzenia Odwołującego, jakoby realizacja robót będących elementem ww. budowy

nastąpiła w ramach dwóch odrębnych umów o roboty budowlane, a w każdej z nich po

stronie inwestora występował inny podmiot. Podkreślił, że przedmiotowe zadanie było

realizowane na podstawie Umowy. W trakcie realizacji zamówienia zlecone zostały roboty

dodatkowe i uzupełniające konieczne do wykonania budowy i osiągnięcia zamierzonego

celu. Wartość brutto wykonanych robót budowlanych w ramach budowy – z uwzględnieniem

wartości umowy podstawowej oraz umów o roboty dodatkowe i uzupełniające – przekroczyła

wymagane przez Zamawiającego 40.000.000,00 zł, co jednoznacznie wynika z umowy

podstawowej, umów o roboty dodatkowe i uzupełniające oraz ich zestawienia.

Osobą pełniącą funkcję kierownika budowy przez cały okres realizacji zadania był

M.D.. Po stronie Inwestora w Umowie występowały co prawda dwa podmioty,

tj. Z. I. K. i T. w K. oraz Z. B. K. w K., ale wyłącznie z uwagi na sposób finansowania

przedmiotowej budowy. Zabieg redakcyjny polegający na opisie zadania przez wskazanie

wyszczególnionych elementów robót służył tylko i wyłącznie rozdzieleniu płatności za te

elementy zgodnie z § 6 ust. 1 ww. umowy, natomiast budowa była jedna, co wynika wprost

z § 1 ust. 1, który stanowi że wykonawca zobowiązuje się wykonać zadanie, nie zaś zadania.

Niewątpliwie w ramach tej budowy doszło do zwiększenia kubatury oraz powierzchni

budynku S., co przesądza o tym, że była to rozbudowa, a więc budowa w rozumieniu art. 3

pkt. 6 Ustawy oraz Rozdziału 3 pkt. 1.1.3 ppkt 1) lit. d) SIWZ. Ponadto, elementy robót

wykonywanych w ramach obu pozwoleń na budowę były nierozerwalnie ze sobą związane,

wzajemnie się uzupełniały i były wykonywane równolegle, o czym w szczególności świadczą

wspólne dokumenty.

Przede wszystkim należy zwrócić szczególną uwagę na dokumenty świadomie

załączone do Umowy przez strony, tj. m.in. (1) dokumentację projektową, o której mowa

27

w § 2 ust. 1 lit. a i b, (2) harmonogram rzeczowo-finansowy prac i plan BIOZ oraz (3) projekt

organizacji placu budowy, o którym mowa w §2 ust. c).

(1) Dokumentacja projektowa

Z dokumentacji projektowej kluczowych z punktu widzenia prawidłowego

funkcjonowania obiektu budowlanego instalacji jednoznacznie wynika, że projekt obejmował

łącznie zarówno zakres określony w § 1 ust. 1a Umowy tj. „Remont i modernizację k. S. –

części gminna parteru i piwnic”, jak również zakres określonym w §1 ust. 1b Umowy, tj.

„Budowa podziemnych pomieszczeń sanitarno-higienicznych oraz ekspozycji muzealnej pod

płytą R. G. wraz z infrastrukturą techniczną (wewnętrzne instalacje wodno-kanalizacyjna,

elektryczna, wentylacja mechaniczna i klimatyzacja, słaboprądowa, gazowa, centralnego

ogrzewania, wraz z przyłączem gazu”. Przedmiotem prac było jedno kompletne i

nierozerwalnie zadanie opisane w §1 ust. 1, tj. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R.

G.”.

Wykonawca S wskazał na przykładowe nazwy projektów:

1. projekt instalacji wodno-kanalizacyjnej wchodzący w skład dokumentacji

technicznej projektowej o której mowa w § 1 ust. 1a Umowy dotyczy całego

zakresu inwestycji, której dotyczą pozwolenia na budowę o nr 1766/05 i 2820/08.

Wspomniana dokumentacja projektowa precyzuje zakres opracowania w pkt 3

opisu technicznego w następujący sposób:

„Projektowana inwestycja zawarta w niniejszej dokumentacji obejmuje:

rozwiązanie instalacji wodno-kanalizacyjnej dla rozbudowy i modernizacji −

podziemia S. i otoczenia fontanny na R. G. (przygotowanie instalacji do

ekspozycji muzealnej),

przeniesienie wodomierzy do projektowanych studzienek wodomierzowych, −

rozbudowę wewnętrznej instalacji wodociągowej dla przestrzeni podziemnych −

wraz z siecią hydrantów,

przepompownie, które będą tłoczyć ścieki z dolnych partii budynku do sieci −

miejskiej.”,

2. projekt instalacji centralnego ogrzewania wchodzący w skład dokumentacji

technicznej projektowej o której mowa w §1 ust. 1a Umowy dotyczy całego

zakresu inwestycji, której dotyczą pozwolenia na budowę o nr 1766/05 i 2820/08.

Wspomniana dokumentacja projektowa precyzuje zakres opracowania w pkt 1.3

opisu technicznego w następujący sposób:

„Projekt obejmuje: instalację co. projektowanych sanitariatów, zmianę instalacji co.

w pom. Kupców, podłączenie nagrzewnic wentylacyjnych N1,N2 i N3 w centralach

28

wentylacyjnych oraz doprowadzenie ciepła do: węzła cieplnego, i do węzłów M. N.,

Z.B.K, Z.D.I.T, Sanitariatów publicznych i do wyjścia korytarza do Ratusza”.

Zarówno pomieszczenia projektowanych sanitariatów jak i pomieszczenie

z centralami wentylacyjnymi oraz samo pomieszczenie węzła MPEC znajduje się

w części objętej decyzją Pozwolenia na budowę 2820/08, natomiast całość

instalacji obsługuje obydwie części,

3. projekt wewnętrznej instalacji gazowej wchodzący w skład dokumentacji

technicznej projektowej o której mowa w §1 ust. 1a Umowy dotyczy całego

zakresu inwestycji, której dotyczą pozwolenia na budowę o nr 1766/05 i 2820/08.

W ramach Nadzoru Autorskiego dla Remontu i modernizacji K. S. w dniu 27

października 2009 r. została wydana karta nadzoru autorskiego nr 27, z treści

której wynika, że prace należy wykonać zgodnie z opracowanym projektem, której

przedmiotem jest: „Adaptacja podziemnych kubatur pod płytą R. G. wraz z

infrastrukturą techniczną, uwzględniającą zakres badań archeologicznych”,

4. projekt wewnętrznej instalacji wentylacji i klimatyzacji wchodzący w skład

dokumentacji technicznej projektowej o której mowa w §1 ust. 1a Umowy dotyczy

całego zakresu inwestycji, której dotyczą pozwolenia na budowę o nr 1766/05

i 2820/08. Wspomniana dokumentacja projektowa precyzuje zakres i przedmiot

opracowania w ppk 1.1 opisu technicznego w następujący sposób:

„Przedmiotem niniejszego opracowania jest projekt wykonawczy instalacji

wentylacji i klimatyzacji dla pomieszczeń muzeum podziemnego R. G. i S. –

ciągów kramów w K. zlokalizowanych na poziomie 0.00.”.

Z powyższego oraz wykazu rysunków w punkcie 4 Spisu Zawartości Projektu

wynika wprost, że centrale wentylacyjne znajdujące się w części kubatur pod płytą

R. G., obsługują wszystkie pomieszczenia muzeum podziemnego (zarówno część

bezpośrednio pod budynkiem S. oraz w części kubatur podziemnych pod R.G.)

oraz doprowadzają powietrze do kramów znajdujących się na parterze obiektu,

5. projekt wewnętrznych instalacji słaboprądowych wchodzący w skład dokumentacji

technicznej projektowej o której mowa w §1 ust. 1a Umowy dotyczy całego

zakresu inwestycji, której dotyczą pozwolenia na budowę o nr 1766/05 i 2820/08.

Wspomniana dokumentacja projektowa precyzuje zakres i przedmiot opracowania

w pkt 1.1 opisu technicznego w następujący sposób:

„Przedmiotem niniejszego opracowania jest projekt wykonawczy

instalacji słaboprądowych, dla podziemnych kubatur pod płytą R. G. i pomieszczeń

S. (bez M. N.) w K.”.

W pkt 1.2 doprecyzowano również, że pomieszczenia objęte opracowaniem

obejmują część I piętra, parter oraz pomieszczenia piwnic w poziomie -1 oraz -2.

29

(2) Harmonogram finansowo-rzeczowy

Zdaniem Przystępującego nie bez znaczenia pozostaje fakt, że roboty budowlane

zostały zaplanowane w harmonogramie rzeczowo-finansowym przez wykonawcę,

(potwierdzonym jako załącznik do Umowy przez Zamawiającego) w taki sposób,

że wykonywane były równocześnie lub w zależności od technologii prowadzenia robót

wzajemnie się uzupełniały bez względu na to czy dotyczą one zakresu o którym mowa w §1

ust. 1a czy w ust. 1b Umowy.

(3) Projekt organizacji placu budowy

Zupełnie niezależnie, na potwierdzenie że w tym konkretnym przypadku mamy do

czynienia z jedną budową świadczy również, fakt załączenia do Umowy razem z pozostałymi

dokumentami, o których mowa w § 2 ust. 1 projektu organizacji placu budowy.

Dokument został opracowany na zlecenie jednego z zamawiających na ok. pół roku przed

ogłoszeniem o zamówieniu. Jak można przeczytać w dokumencie:

„Przedmiotem opracowania jest projekt organizacji robót i zagospodarowania placu budowy

dla remontu i modernizacji pomieszczeń budynku S. (bez M. N.) i budowy podziemnych

pomieszczeń sanitarno-technicznych oraz ekspozycji muzealnej pod płytą R. G. wraz z

infrastrukturą techniczną w K., co stanowi II etap remontu całych S. Projekt uwzględnia

wymogi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27.08.2002 r. (Dz. U. nr 151/2002,

poz. 1256) dotyczące planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.”.

Do głównego dokumentu został opracowany również załącznik graficzny

przedstawiający usytuowanie planowanego przez Zamawiającego ogrodzenia w ramach

jednego placu oraz jednego dla całego zadania. budowy lokalizacje zaplecza

Organizacja robót zaplanowana jest zarówno dla przyziemia oraz piwnic, jak również

podziemnych kubatur pod płytą R. G.

Innym dowodem świadczącym o tym że Zamawiający planował zrealizować prace

w ramach jednej budowy stanowi wydana na jego wniosek decyzja o ustaleniu warunków

zabudowy nr AU-2/7331/3427/08 z dnia 25 września 2008 r., na podstawie której

Zamawiający uzyskał decyzje o pozwoleniu na budowę 2820/08. W treści wyników analizy

urbanistyczno-architektonicznej możemy przeczytać (str.2):

„Przyszłe muzeum powinno obejmować całą istniejącą kubaturę podziemną pod płytą R G., z

wyłączeniem podziemi ratusza, dostępne pomieszczenia Wagi Wielkiej, cały zachodni trakt

K. B. oraz obszar odkryć archeologicznych w „krzyżu” K., także cały zespół piwnic północnej

części S. z przyległymi korytarzami, połączono nowo wykonywanymi przejściami w „krzyżu”

S. i pod północną częścią budynku.”.

30

Decyzję uzupełnia w formie załącznika nr 2 część graficzna, która pokazuje

linie rozgraniczające teren inwestycji kubaturowej. Na opracowaniu wyraźnie widać,

że decyzja obejmuje swoim zakresem cały zakres robót budowlanych wynikający z obydwu

powołanych powyżej pozwoleń na budowę.

W ocenie Wykonawcy S dokumentem ostatecznie przesądzającym o nierozerwalnym

charakterze robót budowlanych prowadzonych w oparciu o dwa pozwolenia na budowę jest

protokół ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony

przeciwpożarowej przeprowadzonych przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej

w K. w „Ekspozycji muzealnej pod płytą R. G. oraz piwnicach pod główną halą S. – R. G. w

K.”. Zakresem czynności kontrolno-rozpoznawczych była ocena zgodności wykonania

obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Z treści wynika jednoznacznie, że odbiór

dotyczył zarówno robót budowlanych w piwnicach S. (objętych pozwoleniem nr 1766/05)

oraz tych prowadzonych w zakresie części rozbudowanej (pozwolenie nr 2820/08).

Powyższe zostało jednoznacznie stwierdzone w akapicie protokołu kontroli

dotyczącym podziału obiektu na strefy pożarowe. Protokół wymienia 8 stref pożarowych

(od S1 do S8), które obejmują cały zakres zadania objęty Umową i pozwoleniami na budowę

przedłożonymi zarówno przez Odwołującego jak i Przystępującego podczas rozprawy.

Przyczyną takiego właśnie stanu rzeczy jest fakt, że w tak podstawowej kwestii jaką jest

ochrona obiektu budowlanego przed pożarem inwestycja pn. „Remont i modernizacja k. S. i

podziemi R. G.” może być traktowana tylko i wyłącznie jako budowa jednej nierozerwalnej i

wzajemnie od siebie zależnej całości.

Przystępujący wskazał również, że zakresy wyszczególnione w § 1 ust. 1 Umowy nie

mogą funkcjonować samodzielnie z uwagi na jedno wejście, wspólne klatki schodowe czy

windę, a także pomieszczenia techniczne np. stacja trafo, wymiennikownia ciepła.

Chybionym jest argument odnoszący się do dwóch pozwoleń na budowę.

W szczególności na uwagę zasługuje fakt, że podejmowanie decyzji co do kształtu całego

zamierzenia budowlanego (w tym muzeum i ekspozycji) było procesem długotrwałym,

na który wpływ miały zmieniające się warunki związane z pracami archeologicznymi.

Niezwykle istotnym do oceny całości przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest fakt

jego lokalizacji w miejscu podziemi S. i R. w K., który stanowi zabytek o najwyższej

kulturowej wartości w skali nie tylko krajowej ale również światowej, wpisany wraz z całym S.

M. w K. na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Po uzyskaniu pierwszego pozwolenia na

budowę dokonano dalszych odkryć archeologicznych i podjęto decyzję o rozszerzeniu

zakresu budowy. Ponadto fakt uzyskania dla jednej budowy więcej niż jednego pozwolenia

na budowę jest często spotykaną praktyką organów architektoniczno-budowlanych oraz

zamawiających.

31

Wykonawca S zasygnalizował, że omawiana powyżej okoliczność nie została przez

Odwołującego wskazana w skonstruowanej przez niego podstawie faktycznej zarzutu.

Stosownie do brzmienia z art. 192 ust. 7 Pzp zarzut wymaga konkretyzacji zarówno na

płaszczyźnie faktycznej i prawnej (w odwołaniu) i podlega rozpoznaniu tylko w tych

granicach.

Zdaniem Przystępującego nie jest uprawnionym odnoszenie się przez Odwołującego

we wszystkich aspektach postawionego przez Zamawiającego warunku udziału określonego

w SIWZ wyłącznie do przepisów Ustawy, skoro Zamawiający wprost wskazał, że jedynie dwa

pojęcia użyte przez niego w SIWZ należy interpretować zgodnie z definicjami zawartymi

w Ustawie, tj. pojęcia „budowa” oraz „przebudowa”. Z punktu widzenia warunku

postawionego przez Zamawiającego istotnym jest wykazanie doświadczenia osoby pełniącej

funkcję kierownika budowy na zadaniu o określonej skali przedsięwzięcia, czemu dał wyraz

konstruując warunek co do powierzchni użytkowej budynku lub wartości brutto wykonanych

robót budowlanych, co zostało przez Wykonawcę S potwierdzone.

Na uwagę zasługuje również, że Zamawiający ukształtował warunek odnoszący się

do zdolności technicznej lub zawodowej w zakresie potencjału osób skierowanych przez

wykonawcę do realizacji zamówienia w sposób odmienny od warunku w zakresie zdolności

technicznej lub zawodowej w zakresie doświadczenia wykonawcy. W Rozdziale 3, pkt. 1.1.2

ppkt 1 SIWZ Zamawiający uczynił zastrzeżenie, wedle którego w przypadku rozbudowy,

nadbudowy, czy odbudowy istniejącego obiektu, powierzchnia użytkowa części powstałej

w wyniku rozbudowy, nadbudowy i odbudowy nie może być mniejsza niż 7 000 m 2 lub

wartość brutto wykonanych robót nie może być mniejsza niż 40.000.000,00 zł. W zakresie

potencjału osób skierowanych przez wykonawcę do realizacji zamówienia Zamawiający

takiego zastrzeżenia nie uczynił.

Na marginesie Wykonawca S zauważył, że wszyscy pozostali profesjonalni

wykonawcy, za wyjątkiem jedynie Odwołującego, a to: M. E. oraz E., na potwierdzenie

spełnienia warunku określonego w Rozdziale 3 pkt 1.1.3 SIWZ, wskazali dokładnie tą samą

realizację, a na pytanie Zamawiającego potwierdzili, że inwestycja ta polegała na „budowie”

w rozumieniu Ustawy.

Z ostrożności, w kontekście stanowiska Odwołującego dotyczącego braku możliwości

wezwania Przystępującego do uzupełnienia dokumentu JEDZ w przypadku ponownego

badania i oceny ofert przez Zamawiającego, Przystępujący oświadczył, że żadna z norm Pzp

nie zakazuje ponownego wezwania do złożenia dokumentów składanych na potwierdzenie

spełnienia warunków udziału w postępowaniu. Dokument JEDZ obejmuje oświadczenia

dotyczące m.in. wszelkich kwestii związanych z niepodleganiem wykluczeniu oraz

spełnieniem warunków udziału w Postępowaniu. Z tej przyczyny nie jest możliwy do

32

przyjęcia pogląd, że uzupełnienie/poprawienie tego dokumentu w jednym aspekcie,

np. w odniesieniu do jednego z warunków udziału w postępowaniu, wyklucza takie działania

w odniesieniu do innych kwestii. Dokument JEDZ złożony w wyniku wezwania

Zamawiającego dotyczył wyłącznie warunku w udziału Postępowaniu określonego

w Rozdziale 3 pkt. 1.1.3 ppkt 4 SIWZ, dlatego też jedynie w tym zakresie dokument JEDZ

nie mógłby podlegać uzupełnieniu bądź poprawieniu.

Nie sposób zgodzić się również ze stanowiskiem Odwołującego, jakoby inwestycja

polegająca na „Przebudowie budynków n. s. R. w W.” wskazana przez Przystępującego jako

doświadczenie M.D. punktowane w ramach kryterium oceny ofert „Doświadczenie członków

podstawowego zespołu” nie spełniła kryterium opisanego w Rozdziale 7 pkt 7.2.2 ppkt 1 lit. a

pkt 1) SIWZ.

Przystępujący podał, że określił rodzaj ww. budynku zarówno jako miejsce

przechowywania dziedzictwa kulturowego, jak i budynek z grupy 1262 zgodnie z klasyfikacja

PKOB.

N. S. R. z całą pewnością należy do budynków z grupy 1262 PKOB jako budynek

muzeum. Wskazuje na to decyzja nr 827/2009 z dnia 11 sierpnia 2009 r. zatwierdzająca

projekt budowlany i wydająca pozwolenia na przebudowę budynków n. R. K. S. „W.”, w której

Starosta W. dokonał klasyfikacji budynku według kategorii obiektów budowlanych zgodnie z

załącznikiem do Ustawy określając, że budynek ten należy do kategorii IX oraz precyzując,

że jest to budynek muzeum. Złożona przez Odwołującego decyzja nr 24 z dnia 15 lipca 2009

r. wydana przez Dyrektora UG stanowi jedynie załącznik do decyzji nr 827/2009,

jako szczególne uzgodnienie, o którym mowa w Ustawie. Konieczność jego uzyskania

wynika z położenia szybu górniczego w budynku n. S. R. Przedmiotem zainteresowania

Dyrektora UG był ów szyb, nie zaś całe zamierzenie inwestycyjne. Skoro decyzja nr 24

została wydana wcześniej, a także stanowi jedynie uzgodnienie do decyzji pozwolenia na

budowę 827/2009, należy przyznać prymat i wiążący charakter decyzji pozwolenia na

budowę wydanej przez Starostę W., do którego podstawowych obowiązków w zakresie

wydawania decyzji i postanowień należy udzielanie pozwoleń na budowę wraz z określeniem

kategorii obiektów budowlanych. Starosta W. dokonał prawidłowej i zgodnej z powszechnie

obowiązującymi przepisami prawa klasyfikacji budynku n. S. R. jako budynku muzeum w

kategorii IX rozważając treść owego uzgodnienia i dokonując własnej analizy w tym zakresie.

W kontekście powyższego Wykonawca S podkreślił, że nie sposób zarzucić mu

przedstawienia informacji wprowadzających w błąd zamawiającego. M.D., jako kierownik

budowy przy realizacji inwestycji „Przebudowa budynków n. s. R. w W.”, oczywiście zapoznał

się z dokumentacją projektową oraz decyzją nr 827/2009 z dnia 11 sierpnia 2009 r.

zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na przebudowę budynków n. R. K.

33

S. „W.”, z której w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wynikała kategoria

budynku będącego przedmiotem ww. zadania.

Ponadto, odnosząc się do rodzaju budynku n. S. R. jako miejsca przechowywania

dziedzictwa kulturowego, Wykonawca S wyjaśnił, że budynek ten jest integralną częścią K.

S. „W.” – „Trasy górniczej”. Zgodnie z informacją zawartą na stronie internetowej K. S. „W.”:

„zwiedzanie Trasy górniczej rozpoczyna się w s. R.”. Według deklaracji zawartej na tablicy

pamiątkowej znajdującej się wewnątrz budynku n. S. R. uruchomienie Trasy górniczej wraz z

rewitalizacją S. R. to najważniejsze wydarzenie w najnowszej historii K. S.„W.”. Zasadniczym

przeznaczeniem budynków n. s. R. jest wyeksponowanie i udostępnienie zwiedzającym K. S.

„W.” zabytkowego szybu, a także eksponatów datowanych na XIX i XX w., pochodzących z

wykopalisk prowadzonych w rejonie kopalni, w którym obecnie znajduje się Trasa górnicza.

Eksponaty te mają wartość historyczną w zakresie dziejów dawnego warzelnictwa i

górnictwa solnego oraz techniki górniczej. Ponadto, w budynkach n. S. R. znajdują się zbiory

o wartości historycznej przekazane przez prywatnych kolekcjonerów takie jak reprodukcje

historycznych fotografii, historyczne urządzenia miernicze oraz sygnały świetlne z XIX oraz

XX w. Część wystawiennicza budynku n. S. R. jest udostępniona zwiedzającym dopiero po

wykupieniu biletu w kasie. Dodatkowo, budynek n. S. R. jest również wykorzystywany jako

możliwa opcja zakończenia zwiedzania K. S. w W. tzw. T. T. oraz T. M.

Na uwagę zasługuje również, że K. S. w W. została wpisana na Listę Światowego

Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO, a sam budynek n. S. R. jako jedyny z

budynków nadszybia znajdujących się na terenie całego kompleksu K. został wpisany do

rejestru zabytków. Obsługa ruchu turystycznego nie jest głównym przeznaczeniem budynku

n. s. R., a jedynie został on – jak słusznie zauważył Odwołujący – „dostosowany” do obsługi

ruchu turystycznego, co pozwala zwiedzającym skorzystać z tradycyjnego środka transportu,

tj. szybu służącego niegdyś górnikom pracującym w K. S. „W.”.

W kontekście powyższych rozważań nie sposób zgodzić się z twierdzeniem

Odwołującego, jakoby n. S. R. było jedynie budynkiem służebnym. Porównanie przez

Odwołującego przedmiotowego budynku do budynków toalet publicznych, czy parkingu jest

co najmniej nie na miejscu, a z całą pewnością jest niezgodne ze stanem faktycznym i

rzeczywistą funkcją pełnioną przez n. S. R.

Niesłusznym jest zarzut naruszenia przez Przystępującego art. 24 ust. 1 pkt 12 w zw.

z art. 25a ust. 2 w zw. z art. 25a ust. 1 Pzp.

Wykonawca S podkreślił, że Odwołujący nie rozróżnił aktualności dokumentu od daty

jego podpisania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 25a Pzp do oferty lub wniosku

o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wykonawca dołącza aktualne na dzień składania

ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu oświadczenie w zakresie

34

wskazanym przez zamawiającego w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji istotnych

warunków zamówienia. Z powyższego przepisu wynika, że oświadczenie JEDZ winno być

aktualne na dzień składania ofert, nie zaś że powinno być na ten dzień datowane.

Bezspornym jest, że treść złożonych dokumentów JEDZ poświadcza stan na dzień

złożenia oferty, tj. 4 stycznia 2017 r., bowiem wynika to jednoznacznie z ich treści.

Dokument JEDZ załączony do pisma z 30 stycznia 2017 r. – w wyniku wezwania

Zamawiającego – został uzupełniony o osobę do pełnienia funkcji kierownika robót

telekomunikacyjnych – P.D. Z informacji w nim zawartych, a to numeru uprawnień

MAP/0248/PWOT/06 wynika, że zostały one nadane w 2006 r. oraz że P.D. posiada wyższe

wykształcenie. W tym czasie powszechnie obowiązujące przepisy prawa uzależniały

uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach telekomunikacyjnej do kierowania

robotami budowlanymi bez ograniczeń od ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu

przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności.

Ponadto aktualność dokumentu na dzień złożenia oferty poświadczają daty w zakresie

zdobytego doświadczenia, tj. 03.2009 – 11.2010 oraz 2005-2007 które nie są

kwestionowane.

Dokument JEDZ datowany na 14 lutego 2017 r. został uzupełniony o osobę

wskazaną pierwotnie w dokumencie JEDZ z 4 stycznia 2017 r. do pełnienia funkcji

kierownika robót drogowych, która w wyniku omyłki pisarskiej została pominięta

w oświadczeniu JEDZ złożonym wraz z wyjaśnieniami w dniu 30 stycznia 2017 r.

Skoro zatem treść dokumentu JEDZ z dnia 14 lutego 2017 r. w tym zakresie była

analogiczna do treści dokumentu JEDZ z dnia złożenia oferty to oczywistym jest,

że dokument ten był również aktualny na dzień złożenia oferty.

Na rozprawie strony i Wykonawca S podtrzymali streszczoną powyżej argumentację.

Odwołujący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z treści:

1. umowy nr TI-2/2251/99/2009 z 29 lipca 2009 r. – „Umowa” (dowód „O1”),

2. decyzji (pozwolenia na budowę) Prezydenta Miasta K. nr 1766/05

z 27 października 2005 r. (dowód „O2”),

3. decyzji (pozwolenia na budowę) Prezydenta Miasta K. nr 2820/08

z 9 grudnia 2009 r. (dowód „O3”),

4. decyzji (umarzających Nadzoru postępowanie) Powiatowego Inspektora

Budowlanego w K. – P. G. nr 20/10 z 15 stycznia 2010 r., nr 481/10 z 20 września

2010 r. i nr 313/10 z 25 czerwca 2010 r. (dowody „O4”),

5. protokołu przekazania do remontu budynku S. – części gminnej oraz podziemi R.

G. i kanału technologicznego z dnia 3 sierpnia 2009 r. (dowód „O5”),

35

6. planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ) z lipca 2009 r.

dla i sporządzonego przez M.D. inwestycji pn.: „Remont modernizacja

budynku S. i budowa pomieszczeń pomieszczeń podziemnych

sanitarno-technicznych oraz ekspozycji muzealnej pod płytą R. G. wraz z

infrastrukturą techniczną” (dowód „O6”),

7. dokumentacji powykonawczej sporządzonej przez M.D. dla inwestycji

pn.: „Budowa podziemnych pomieszczeń sanitarno-technicznych oraz ekspozycji

muzealnej pod płytą R. G. wraz z infrastrukturą techniczną na części działki 580/4

obr. 1 Śródmieście w K.” (dowód „O8”),

8. dokumentów załączonych do pisma procesowego Odwołującego z 22 marca

2017 r., tj.:

8.1. decyzji (pozwolenia na użytkowanie) Powiatowego Inspektora

Nadzoru Budowlanego w K. – P. G. nr 485/10 z 23 września 2010 r. (dowód

„O9”),

8.2. harmonogramu rzeczowo-finansowego stanowiącego załącznik do Umowy

(dowód „O10”),

8.3. pisma Z. I. K. i T. w K. z 3 marca 2017 r. (dowód „O11”),

8.4. załącznika nr 1 do decyzji Nr AU-2/7331/3427/08 z 25 września 2009 r. –

warunki zabudowy oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej (dowód

„O12”),

na okoliczność niespełniania przez Wykonawcę S warunku odnoszącego się do

doświadczenia osoby wskazanej na stanowisko kierownika budowy (M.D.) z uwagi na

niewłaściwy charakter rzeczowy inwestycji „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R.

G.” (wykonywanie robót na dwóch budynkach, wykonywanie robót nieobjętych treścią

warunku), realizację w oparciu o dwa pozwolenia na budowę oraz niewystarczającą

wartość robót budowlanych wykonanych w jej ramach,

9. decyzji (pozwolenia na budowę) nr 24 Dyrektora UG z 15 lipca 2009 r.

(dowód „O7”),

10. załączników do odwołania – wydruków ze strony internetowej …oraz ze strony

internetowej M. Ż. K. „W.” (dowody „O13”),

na okoliczność bezzasadności przyznania Wykonawcy S punktów w kryterium

„Doświadczenie członków podstawowego zespołu” za doświadczenie M.D.

odnoszące się do sprawowania funkcji kierownika budowy w ramach inwestycji

pn.: „Przebudowa budynków n. s. R. w W.”.

Zamawiający wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z treści:

36

1. referencji M.D. z dnia 5 września 2009 r., na okoliczność wartości inwestycji

pn.: „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G.” (dowód „Z1”).

2. decyzji (pozwoleń na budowę) Prezydenta Miasta K. Nr 1265/2016

z 8 czerwca 2016 r. i Nr 2695/2016 z 8 listopada 2016 r. (dowody „Z2”),

na okoliczność spełniania przez Wykonawcę S warunku udziału w Postępowaniu

w kwestionowanym przez Odwołującego zakresie.

Przystępujący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z treści:

1. ogłoszenia o zamówieniu dla postępowania o udzielenie zamówienia publicznego

pn.: „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G.” (dowód „P1”),

2. decyzji Prezydenta Miasta K. nr 1771/06 z 10 października 2006 r. zmieniającej

pozwolenie na budowę udzielone decyzją nr 1766/05

z 27 października 2005 r. (dowód „P2”),

3. zestawienia wartości umów uzyskanych w ramach wniosków o udzielenie

informacji publicznej wraz z umowami z (1) 15 września 2009 r., (2) 16 sierpnia

2010 r., (3) 20 kwietnia 2010 r. obejmującymi zamówienia dodatkowe w ramach

inwestycji pn.: „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G.” i umowami nr (4) TI-

2/2251/131/2009, (5) TI-2/2251/164/2009, (6) TI-2/2251/165/2009, (7) TI-

2/2251/163/2009 obejmującymi roboty dodatkowe dla tej inwestycji (dowody „P3”),

4. zestawienia dotyczącego wartości robót wykonanych na podstawie Umowy

(stan na dzień 11 października 2010 r.), sporządzonego przez koordynatora

inspektorów nadzoru inwestorskiego (dowód „P4”),

5. oświadczenia z dnia 16 marca 2017 r. (dowód „P5”),

6. wizualizacji muzeum pod S. oraz dwóch przykładowych rysunków technicznych

(dowody „P6”),

7. wizualizacji muzeum pod Sukiennicami oraz dokumentacji fotograficznej –

rysunki 1-12 (dowód „P12”),

8. oświadczenia A.K. z 21 marca 2017 r. (dowód „P13”),

9. wyciągu z oferty Odwołującego (str. 22-23), decyzji (pozwolenia na użytkowanie)

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – P. G. nr 257/2015 i

258/2015 z 19 czerwca 2015 r., decyzji (ustalenie lokalizacji inwestycji celu

publicznego) Prezydenta Miasta K. nr AU-2/7331/699/04 i AU-2/7331/697/04 z 4

czerwca 2004 r., zawiadomienia o rozstrzygnięciu postępowania na budowę

kompleksu Paderevianum II U. J. oraz wyciągu z SIWZ dla tego zamówienia –

str. 12-13 (dowody „P14”),

10. projektu budowlano-wykonawczego wentylacji i klimatyzacji dla inwestycji

„Remont i modernizacja pomieszczeń budynku S. (bez M.N.)” – dowód „P15”,

37

11. załączników do pisma procesowego Wykonawcy S z 22 marca 2017 r., a to:

11.1. wyciągu z projektu budowlano-wykonawczego instalacji wod-kan dla

inwestycji „Remont i modernizacja pomieszczeń budynku S. (bez M. N.)” –

dowód „P17”,

11.2. wyciągu z projektu budowlano-wykonawczego instalacji CO dla inwestycji

„Remont i modernizacja pomieszczeń budynku S.

(bez M. N.)” – dowód „P18”,

11.3. wyciągu z projektu budowlano-wykonawczego instalacji gazowej dla

inwestycji „Remont i modernizacja pomieszczeń budynku S. (bez M. N.)” –

dowód „P19”,

11.4. wyciągu z projektu budowlano-wykonawczego wentylacji i klimatyzacji dla

inwestycji „Remont i modernizacja pomieszczeń budynku S. (bez M. N.)” –

dowód „P20”,

11.5. wyciągu z opisu technicznego instalacji słaboprądowych (dowód „P21”),

11.6. projektu organizacji ruchu dla inwestycji „Remont i modernizacja

pomieszczeń budynku S. (bez M. N.)” – dowód „P22”,

11.7. decyzji (ustalenie zabudowy) Miasta K. warunków Prezydenta

nr AU-2/7331/3427/08 z 25 września 2008 r. – dowód „P23”,

11.8. protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony

przeciwpożarowej – dowód „P24”,

11.9.wyciągu z ofert wykonawców E. i M. E. (osoba wskazana przez ww. na

stanowisko kierownika budowy) wraz z wyjaśnieniami ich treści – pismami z

27 i 30 stycznia 2017 r. – dowody „P25”,

na okoliczność spełniania warunku odnoszącego się do doświadczenia osoby

wskazanej na stanowisko kierownika budowy (M.D.) w kwestionowanym

odwołaniem zakresie, posłużenia się przez innych wykonawców osobą M.D. na

stanowisku kierownika budowy i identycznego rozumienia tego warunku przez

innych wykonawców, w tym Odwołującego,

12. decyzji (pozwolenia na budowę) Starosty W. nr 827/2009 z 11 sierpnia 2009 r.

(dowód „P7”),

13. wyciągów ze strony internetowej M. Ż. S. W. – plany kopalni, trasa muzeum

(dowody „P8”),

14. wyciągu z oferty Przystępującego – str. 34 wraz ze zdjęciami wnętrz budynku n. S.

R. (dowody „P9”),

15. wyciągów ze stron internetowych K. S. „W.” (dowód „P10”),

38

16. decyzji (pozwolenia na użytkowanie) Powiatowego Inspektora

Nadzoru Budowlanego w W. nr 22/W/m/12 z 15 czerwca 2012 r. (dowód „P16”),

na okoliczność zasadności przyznania punktów w kryterium „Zespół osób” za

doświadczenie M.D. odnoszące się do sprawowania funkcji kierownika budowy na

inwestycji pn.: „Przebudowa budynków n. s. R. w W.”,

17. decyzji M. O. Komisji Kwalifikacyjnej z 21 grudnia 2006 r. nadającej P.D.

uprawnienia budowlane (dowód „P11”).

na okoliczność prawdziwości oświadczeń zawartych w JEDZ.

Po przeprowadzeniu rozprawy Izba, uwzględniając zgromadzony materiał

dowodowy omówiony w dalszej części uzasadnienia, jak również biorąc pod uwagę

oświadczenia i stanowiska stron i Wykonawcy S zawarte w przytoczonych powyżej

pismach procesowych, a także wyrażone ustnie na rozprawie i odnotowane

w protokole, ustaliła i zważyła, co następuje.

Skład orzekający stwierdził, że Odwołujący jest legitymowany, zgodnie z przepisem

art. 179 ust. 1 Pzp, do wniesienia odwołania.

Izba dopuściła i przeprowadziła dowody z treści:

1. SIWZ,

2. oferty Przystępującego,

3. wezwania Wykonawcy S do złożenia wyjaśnień (pismo Zamawiającego

z 25 stycznia 2017 r.),

4. wyjaśnień Przystępującego wraz z załącznikami (pismo z 30 stycznia 2017 r.),

5. wezwania Wykonawcy S do złożenia wyjaśnień (pismo Zamawiającego z 13 lutego

2017 r.),

6. wyjaśnień Przystępującego wraz z załącznikami (pismo z 15 lutego 2017 r.),

7. zawiadomienia o wyborze oferty najkorzystniejszej (pismo Zamawiającego

z 24 lutego 2017 r.),

8. załączników do odwołania,

9. wymienionych powyżej dokumentów złożonych przez strony i Przystępującego na

rozprawie.

Na podstawie ich treści stwierdzono, że okoliczności stanu faktycznego nie są

w sprawie sporne i nie wymagają odrębnego omówienia.

Biorąc pod uwagę powyższe Izba uznała, że odwołanie należało oddalić.

I. Zarzuty naruszenia przepisów art. 24 ust. 1 pkt 12 i 16 Pzp –

zaniechanie wykluczenia Wykonawcy S z uwagi na niewykazanie spełniania

39

warunku udziału w Postępowaniu i wprowadzenie Zamawiającego w błąd przy

przedstawianiu informacji w tym zakresie

Na wstępie, wobec wyrażonego przez Przystępującego na rozprawie stanowiska

kwestionującego rozszerzanie podstawy faktycznej wskazanych powyżej zarzutów o nowe

twierdzenia dotyczące inwestycji pn. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R. G. w K.”,

konieczne stało się przesądzenie zakresu zaskarżenia objętego odwołaniem,

determinującego granice rozpoznania sprawy i orzekania Izby.

Lektura odwołania doprowadziła skład orzekający do wniosku, że w ramach zarzutu

naruszenia przepisu art. 24 ust. 1 pkt 12 Pzp Odwołujący podniósł, że ww. inwestycja nie

spełniała warunku udziału w Postępowaniu ze względu na: zbyt niską wartość (teza 14

uzasadnienia odwołania), niewłaściwy zakres rzeczowy (przebudowa i remont w miejsce

budowy – teza 15) i realizację na podstawie dwóch odrębnych umów (tamże).

Identyczne twierdzenia legły u podstaw zarzutu naruszenia przez Zamawiającego przepisu

art. 24 ust. 1 pkt 16 Pzp. Powyższe okoliczności stanowiły zatem podstawę faktyczną

wzmiankowanych zarzutów, którą Izba – mając na względzie wyrażoną w art. 192 ust. 7 Pzp

zasadę związania zarzutami odwołania – była zobligowania kierować się przy ocenie

zasadności zarzutów odwołania. Ergo, wskazywane przez Odwołującego na rozprawie inne

niż wymienione powyżej względy uzasadniające przedmiotowe zarzuty nie zostały wzięte

pod uwagę, jako stanowiące rozszerzenie podstawy faktycznej zarzutów odwołania. Pod tym

pojęciem Izba rozumie okoliczność (zespół okoliczności) mającą świadczyć o naruszeniu

przez zamawiającego określonych przepisów Pzp. Tak skonstruowany zarzut zakreśla ramy

sporu prowadzonego w postępowaniu odwoławczym, a ten z kolei determinuje zakres

kognicji Izby, który, co do zasady, musi pokrywać się ze sformułowanymi w odwołaniu

zarzutami. W świetle powyższego obowiązkiem Odwołującego było wskazanie na te

elementy oświadczenia zawartego w ofercie Wykonawcy S, które świadczyć miały

o niespełnianiu przez Przystępującego warunku udziału w Postępowaniu,

bądź o wprowadzeniu Zamawiającego w błąd przy przedstawianiu informacji w tym zakresie.

W konsekwencji skład orzekający uznał, że kwestie związane z realizacją spornej

inwestycji na podstawie dwóch lub więcej pozwoleń na budowę, czy z okolicznością,

że obejmowała ona de facto dwa odrębne budynki wykraczają poza podstawę faktyczną

zarzutów zakreśloną w odwołaniu. Izba nie podzieliła przy tym przedstawionego przez

Odwołującego uzasadnienia dla wskazywania nowych przyczyn kwestionowania

prawdziwości zawartych w ofercie Przystępującego informacji, opartego na przekonaniu,

że podstawą faktyczną zarzutu naruszenia przez Zamawiającego przepisu art. 24 ust. 1 pkt

16 Pzp było ogólnie wprowadzenie Zamawiającego w błąd przy przedstawianiu przez

Przystępującego informacji o spełnianiu warunków udziału w Postępowaniu.

40

Skład orzekający stwierdził, że tak zakreślona podstawa faktyczna zarzutu jest zbyt

ogólnikowa, a stanowisko Odwołującego zmierzało w istocie do rozszerzenia jednej

z okoliczności wskazanych w odwołaniu, a to realizacji wskazanej w doświadczeniu M.D.

inwestycji na podstawie 2 odrębnych umów, o nowe twierdzenia.

W konsekwencji Izba pominęła stanowisko Odwołującego wykraczające poza

podstawę faktyczną wskazaną w odwołaniu, tj. argumentację, że inwestycja realizowana była

na podstawie kilku pozwoleń na budowę i obejmowała faktycznie dwa różne budynki,

uznając przedstawione przez strony i Przystępującego dowody (dowody O2, O3, O5, O6,

O8, O12, Z2, P2, P6, P12, P13-P15, P17-P24), zmierzające do przesądzenia tej kwestii,

za zbędne dla rozstrzygnięcia o zarzutach odwołania.

Przechodząc następnie do interpretacji treści warunku udziału w Postępowaniu

opisanego w Rozdziale 3 w pkt 1.1.3 SIWZ skład orzekający uznał trafność argumentacji

Odwołującego, zgodnie z którą zarówno wymaganą powierzchnię, jak i wartość robót

budowlanych odnosić należało do budowy 1 budynku użyteczności publicznej. Mając na

względzie zastosowaną w treści omawianego warunku alternatywę nierozłączną

stwierdzono, że wykazanie jego spełniania polegać mogło na wskazaniu na stanowisko

kierownika budowy osoby, która pełniła tą funkcję na budowie budynku użyteczności

publicznej, którego powierzchnia wynosiła nie mniej niż 7.000 m 2 , albo z którym związane

było wykonanie robót budowlanych na kwotę nie mniejszą niż 40 mln zł, albo który

charakteryzował się obiema wspomnianymi cechami.

Oderwanie kwestii wartości robót budowlanych od budowy budynku użyteczności

publicznej (tj. uczynienie z wartości robót samodzielnego członu alternatywy sformułowanej

w treści warunku) pozostawałoby w sprzeczności ze stanowiskiem Zamawiającego

wyrażonym w odpowiedzi na odwołanie (str. 3-4 pisma procesowego Zamawiającego),

ale – jak się wydaje – prowadziłoby również do wypaczenia celu stawiania tego warunku,

skoro możliwe byłoby wskazanie osoby, która pełniła funkcję kierownika budowy na

jakiejkolwiek budowie spełniającej wymóg wartości wykonanych w jej ramach

robót budowlanych. Ponadto, jak trafnie argumentował Odwołujący, taka interpretacja treści

warunku byłaby sprzeczna z logiką, podając w wątpliwość racjonalność samego

Zamawiającego, skoro fragment odnoszący się do budowy jednego budynku użyteczności

publicznej należałoby pominąć jako w istocie zbędny.

Tak rozumiany warunek udziału w Postępowaniu należało następnie skonfrontować

z kwestionowanymi w treści odwołania okolicznościami dotyczącymi spornej inwestycji,

tj. zbyt niską wartością inwestycji pn. „Remont i modernizacja k. S. i podziemi R.G. w K.”,

niewłaściwym zakresem rzeczowym i realizacją na podstawie dwóch odrębnych umów.

41

W kwestii realizacji ww. inwestycji na podstawie dwóch umów argumentacja

Odwołującego była chybiona, o czym świadczy treść Umowy (zob. dowód O1). Z jej

preambuły wynika, że był to w istocie kontrakt wielostronny, w którym po stronie inwestora

występowały dwa podmioty (Z. I. K. i T. w K. i Z.B. K. w K.), reprezentowane przez inny

jeszcze podmiot – Z. R. Z. Z. K. w K. Ponadto, z § 1 ust. 1 umowy wynika, że przedmiot

umowy obejmował zarówno remont i modernizację, jak i budowę, tym niemniej okoliczności

te nie przemawiają w żaden sposób za koncepcją realizacji przedmiotu zamówienia na

podstawie dwóch umów. Dodatkowym argumentem przeczącym tezie forsowanej przez

Odwołującego jest treść ogłoszenia o zamówieniu, która nie przewidywała możliwości

składania ofert częściowych (zob. dowód P1).

Niezależnie od powyższego skład orzekający zwraca uwagę, że kwestia ta jest

w ogóle pozbawiona praktycznego znaczenia w kontekście postawionych przez

Odwołującego zarzutów, jako że treść warunku nie ograniczała liczby umów, na podstawie

których mogła być zrealizowana budowa budynku użyteczności publicznej.

Podsumowując tą część wywodu warto zauważyć, że budowa budynku nie musi być

zrealizowana na podstawie jednej umowy, podobnie zresztą jak zawarcie jednej umowy nie

oznacza, że na jej podstawie można wybudować wyłącznie jeden budynek.

W odniesieniu do niewłaściwego zakresu rzeczowego clou problemu sprowadzało się

do odpowiedzi na pytanie, czy użyte w treści warunku pojęcie „robót budowlanych” należy

interpretować w kontekście pojęcia „budowy”, definiowanej zgodnie z art. 3 pkt 6 Ustawy.

Odwołujący wywodził bowiem, że przedmiotowy warunek obejmował swoim zakresem tylko

takie roboty budowlane, które związane były z pojęciem budowy, tj. roboty budowlane

polegające na wykonaniu obiektu budowlanego, a także na jego odbudowie,

rozbudowie i nadbudowie. Skład orzekający uznał jednak, że brak jest podstaw do nadania

użytemu w treści warunku robót budowlanych znaczenia odmiennego niż w przepisie art. 3

pkt 7 Ustawy, za czym przemawiają następujące względy.

Po pierwsze – okoliczność, że Zamawiający nie zdefiniował w postanowieniach SIWZ

pojęcia „robót budowlanych” nie może automatycznie powodować konieczności jego

zawężającej interpretacji, tj. nieuwzględniającej przebudowy, montażu, remontu,

czy rozbiórki. Izba zwróciła przy tym uwagę, że choć w SIWZ nie zawarto również definicji

„remontu”, to jednak Odwołujący nie miał wątpliwości, że należy je interpretować zgodnie

z Ustawą (por. odwołanie, teza 15).

Po drugie – Zamawiający trafnie wskazywał na odmienność konstrukcji omawianego

warunku, porównując go z warunkiem w zakresie doświadczenia wykonawcy, w którym

zawarto zastrzeżenie, że w przypadku rozbudowy, nadbudowy czy odbudowy,

powierzchnia użytkowa części powstałej w ich wyniku nie może być mniejsza niż 7.000 m 2

42

lub wartość robót nie może być mniejsza niż 40 mln zł. Powyższe prowadzi do wniosku,

że w tym zakresie Zamawiający rzeczywiście ograniczył pojęcie robót budowlanych do

czynności związanych stricte z budową, którego to ograniczenia nie sposób doszukać się

w treści warunku odnoszącego się do kwalifikacji personelu wykonawcy. W konsekwencji

skład orzekający przyjął, że niezależnie od rodzaju robót budowlanych ich wartość należało

uwzględniać w ramach oceny spełniania warunku udziału w Postępowaniu. Ponadto,

znamienne jest również i to, że z jednej strony Odwołujący kwestionował możliwość

wykazania spełniania omawianego warunku przy pomocy zamówienia polegającego m.in. na

przebudowie, stwierdzając: „w stosunku do budowy S. nie dochodziło do aktywności

budowlanej rozumianej jako budowa w znaczeniu nadanym temu pojęciu przez

Zamawiającego” (protokół rozprawy z 24 marca 2017 r., str. 2), z drugiej zaś –

wyliczył w odwołaniu rzeczywistą wartość spornej inwestycji, która powinna być brana pod

uwagę przez Zamawiającego przy ocenie spełniania przez Przystępującego warunku udziału

w Postępowaniu na kwotę ponad 22 mln zł, wskazując że jest to wartość odnosząca się do

przebudowy, której – jak jednocześnie twierdził – nie należy brać pod uwagę w tej kwestii

(odwołanie, teza 18).

W ocenie Izby przedstawionego powyżej zapatrywania nie zmieniają dowody O4

i O9. Niezależnie od sygnalizowanej przez Przystępującego rozbieżnej interpretacji

przepisów regulujących wydawanie pozwoleń na użytkowanie przez organy nadzoru

budowlanego należało mieć na uwadze, że wobec braku ograniczenia w odniesieniu do

rodzaju robót budowlanych, które mogły być wykonywane w ramach budowy, nie miała

znaczenia kwestia, czy w ich następstwie doszło do powiększenia substancji budynku

uzasadniającego wydanie pozwolenia na użytkowanie.

W następstwie przedstawionych powyżej zapatrywań Izba stwierdziła,

że Przystępujący udowodnił, że wartość inwestycji wykazanej w ramach spełniania warunku

udziału w Postępowaniu wynosiła powyżej 40 mln zł. Jakkolwiek wartość robót budowlanych

wynikających z Umowy wynosiła niespełna 33 mln zł (zob. § 11 ust. 1 Umowy),

to Wykonawca S przedstawił szereg umów na zamówienia i roboty dodatkowe (zob. dowody

P3), których łączna suma (z umów stanowiących dowód P3 – 8.635.954,25 zł),

przy uwzględnieniu wartości z Umowy (32.996.674,53 zł) przenosiła wymaganą kwotę

40 mln zł, dając kwotę 41.632.628,78 zł. Na marginesie Izba skład orzekający wskazuje,

że podobne wnioski można wyciągnąć również z zestawienia stanowiącego dowód P4,

przy czym wynosząca około 1 mln zł różnica w sumie wynagrodzeń z umów na zamówienia

i roboty dodatkowe pomiędzy dowodami P3 i P4 wynika z ujęcia w drugim z nich VIII umowy

dodatkowej na kwotę 1.000.000,00 zł, która nie znalazła się ani w zestawieniu składającym

się na dowód P3, ani wśród załączonych do niego umów. Niezależnie od tego, także dowód

43

P4 stanowi potwierdzenie spełniania przez sporną inwestycję omawianego aspektu warunku

udziału w Postępowaniu.

Warto mieć przy tym na uwadze, że wystarczające dla oceny omawianych zarzutów

odwołania było ustalenie, czy wartość inwestycji pn. „Remont i modernizacja k.S. i podziemi

R. G. w K.” przekracza próg wartości robót budowlanych wskazanych w treści warunku, nie

zaś konkretnej kwoty odpowiadającej wartości inwestycji, wobec czego za stanowiskiem

Zamawiającego i Wykonawcy S przemawiał również dowód Z1, mimo że z jego treści

wynikała inna jeszcze kwota całkowita.

Ze względu na dokonaną interpretację spornego warunku udziału w Postępowaniu

Izba nie uwzględniła argumentacji Odwołującego, jakoby część kwot wskazanych

w umowach stanowiących dowód P3 nie powinna być wzięta pod uwagę, jako że obejmują

one wynagrodzenie dotyczące remontu. Podobnie oceniona została akcentowana przez

Odwołującego kwestia kosztów prac konserwatorskich (zob. dowód O10 – poz. VI.A), które –

w braku bliższego określenia w Umowie – uznano za mieszczące się w pojęciu remontu.

Skład orzekający nie uwzględnił stanowiska Odwołującego, jakoby wartość inwestycji

należało utożsamiać z wartością środków trwałych wytworzonych w jej ramach i przyjmować

ich wysokość zgodnie z informacją Z. I. K. i T. w K. z 3 marca 2017 r. (dowód O11).

Po pierwsze, wynikającą z treści warunku udziału w Postępowaniu kwotę

Zamawiający nakazał wprost odnosić do wartości brutto wykonanych robót, nie zaś do

wartości środków trwałych, a Odwołujący nie przedstawił żadnej argumentacji

przemawiającej za koniecznością utożsamiania tych pojęć.

Po drugie, zgodnie z przepisem art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.

o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U2016.1888 j.t. ze zm.) w razie odpłatnego

nabycia środków trwałych za wartość początkową środka trwałego uważa się cenę jego

nabycia, która w świetle art. 16g ust. 3 ww. ustawy, pomniejszana jest o wartość VAT,

z czego wynika, że kwota wskazana w treści dowodu O11 jest kwotą netto, podczas gdy

warunek udziału w Postępowaniu referował do – jak wspomniano – kwoty brutto.

Następstwem uznania zarzutu niewykazania spełniania przez Wykonawcę S warunku

udziału w Postępowaniu za nieuzasadniony było nieuwzględnienie związanego z nim zarzutu

wprowadzenia Zamawiającego w błąd przy przedstawianiu informacji w tym zakresie.

Rozstrzygając o przedmiotowych zarzutach Izba pominęła dowody P5, jako że nie

dotyczył on okoliczności spornych.

Skład orzekający uznał za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia o ww. zarzutach

odwołania dowody P25 i P14 uznając, że kwestia spełniania przez Wykonawcę S warunku

44

udziału w postępowaniu nie może być oceniana przez pryzmat poczynań i interpretacji

dokonywanych przez innych uczestników Postępowania.

II. Zarzuty naruszenia przepisów art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp oraz art. 24

ust. 1 pkt 17 Pzp – błędne przyznanie ofercie Przystępującego punktów

w podkryterium „Doświadczenie członków podstawowego zespołu” oraz

zaniechanie wykluczenia Wykonawcy S z powodu przedstawienia w powyższym

zakresie informacji wprowadzających Zamawiającego w błąd, mogących mieć

istotny wpływ na podejmowane przez niego decyzje w Postępowaniu

Zarzut potwierdził się jedynie w części, tym niemniej nie zasługiwał na uwzględnienie

z przyczyn, o których mowa poniżej.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut jakoby podlegająca ocenie w ww.

podkryterium inwestycja pn. „Przebudowa budynków n. s. R. w W.” nie spełniała wymogu

przynależności do grupy 1262 zgodnie z PKOB, w której mieszczą się m.in. budynki

muzeów.

W powyższym zakresie Odwołujący i Przystępujący przedstawili dowody w postaci

decyzji administracyjnych – pozwoleń na budowę, wydane przez różne organy administracji

architektoniczno-budowlanej, które – co istotne – w odmienny sposób klasyfikowały budynki

wzmiankowanego nadszybia (zob. dowody O7 i P7).

Izba – pomijając kwestię legalności decyzji, do której kontroli nie ma uprawnień,

kierując się wytycznymi w zakresie oceny materiału dowodowego, o których mowa w art. 190

ust. 7 Pzp – uznała, że decydujące znaczenie w zakresie klasyfikacji budynków N. S. R.

należy przyznać decyzji Starosty W. (dowód P7) z następujących względów.

Po pierwsze – ww. decyzja została wydana później od decyzji Dyrektora UG,

a ponadto zestawienie ich treści nasuwa wniosek, że wcześniejsza decyzja stanowiła,

mimo, jak się wydaje, niewłaściwej formy oraz występowania inwestora, nie zaś organu,

w charakterze wnioskodawcy, element uzgodnień przeprowadzonych przez Starostę W.,

poprzedzających wydanie decyzji stanowiącej dowód P7. W pozwoleniu na budowę Starosta

W. odwołał się bowiem do stanowiska Dyrektora UG z tego samego dnia i o tej samej

sygnaturze (nie licząc omyłkowego, jak należy przypuszczać, powielenia jej części), co

przedstawiony przez Odwołującego dowód O7.

Po drugie – Wykonawca S przedstawił dodatkowo pozwolenie na użytkowanie dla

ww. budynków (dowód P16), w treści którego znajduje się odesłanie do decyzji stanowiącej

dowód P7, a nie O7. Odwołujący nie przedstawił pozwolenia na użytkowanie wydanego

przez Dyrektora UG, mimo że z pkt 6 wydanej przez niego decyzji wynika taka konieczność,

a zgodnie obowiązującym wówczas przepisem art. 57 ust. 2 Pgg, zadania z zakresu nadzoru

45

budowlanego określone w przepisach Ustawy wykonywały właściwe organy nadzoru

górniczego. Organem takim był Dyrektor UG, na co wskazuje § 2 rozporządzenia

Ministra Środowiska z dnia 29 czerwca 2009 r. w sprawie właściwości rzeczowej

specjalistycznego urzędu górniczego – U. G. do B. K. U. E.(Dz.U.2009.102.857). W

konsekwencji uprawniony wydaje się wniosek, że w kontekście przedstawionych przez

Wykonawcę S dowodów P7 i P16, układających się w logiczną całość, potwierdzenie

stanowiska Odwołującego wymagałoby przedstawienia dowodu w postaci pozwolenia na

użytkowanie wydanego przez Dyrektora UG, który – jak wynika z przywołanych przepisów –

posiadał takie kompetencje, względnie – wskazania na powody, dla których Powiatowy

Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie był władny wydać wzmiankowanego pozwolenia,

co jednak nie miało miejsca. Wszechstronna ocena przedstawionych dowodów wskazuje na

prawidłowość stanowiska Przystępującego, co nakazuje uznać dokonaną przez niego

klasyfikację budynków N. S. R. za prawidłową, a zarzut odwołania oparty na

twierdzeniu przeciwnym – za nieuzasadniony.

Ubocznie Izba wskazuje, że koncepcję o muzealnym charakterze budynków N. S. R.

potwierdza nie tylko ich urzędowa klasyfikacja, o której była mowa powyżej, ale również

dowody P8-P10, z których wynikają określone okoliczności faktyczne. Wskazują one bowiem

nie tylko, że budynki nadszybia stanowią jeden z elementów trasy zwiedzania M. Ż. K. „W.”,

ale również że prezentowane są w nich eksponaty muzealne (zob. w szczególności

dokumentację fotograficzną z dowodu P9).

Potwierdziła się natomiast druga z kwestionowanych odwołaniem okoliczności,

a związana z przeznaczeniem budynków N. S. R. Skład orzekający, po przeanalizowaniu

treści dowodów O7, P7 i P16, doszedł do przekonania, że podstawowym i głównym

przeznaczeniem ww. budynków nie jest przechowywanie obiektów stanowiących dziedzictwo

kulturowe. Izba nie kwestionuje, że – jak wspomniano – organizowane są w nich wystawy

składające się z eksponatów mających charakter takich obiektów (zob. dowody P8-P10), tym

niemniej przesądzenie o tej kwestii nie oznaczało jeszcze poprawności dokonanej przez

Zamawiającego oceny. Należy bowiem zauważyć, że Zamawiający położył nacisk na

podstawowe i główne przeznaczenie budynku, te zaś zostało zgodnie określone przez

organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego jako

obsługa turystów. W konsekwencji uznać należało, że rację miał Odwołujący argumentując,

że przeznaczeniem ww. obiektu jest przyjmowanie turystów, zaś funkcja ekspozycyjna

realizowana jest niejako „przy okazji”, co znalazło potwierdzenie w dowodach O13.

Przesądzenie o nieprawdziwości (niezgodności z rzeczywistością) jednej z informacji

podanych przez Przystępującego w ofercie wymagało ustalenia, czy po stronie

46

Zamawiającego zaktualizował się obowiązek wykluczenia Wykonawcy S z Postępowania na

podstawie art. 24 ust. 1 pkt 17 Pzp.

Abstrahując od rozważań dotyczących kwalifikacji działania Przystępującego,

tj. czy działał on w warunkach lekkomyślności czy niedbalstwa, wzmiankowany przepis

wymaga ustalenia potencjalnego istotnego wpływu na podejmowane przez Zamawiającego

decyzje. Jakkolwiek do realizacji tej przesłanki może dojść w związku z nieprawidłową oceną

w kryteriach oceny ofert oferty zawierającej nieprawdziwe informacje, bowiem prowadzić ona

może do uznania takiej oferty za najkorzystniejszą, a w konsekwencji – do jej wyboru,

tym niemniej należało wziąć pod uwagę konstrukcję podkryterium „Doświadczenie członków

podstawowego zespołu”, w ramach którego punktowana była każda inwestycja,

choćby jedną z cech przez która charakteryzowała się scharakteryzowanych

Zamawiającego. Oznacza to, że Wykonawca S i tak otrzymałby taką samą liczbę punktów za

sporną inwestycję, bowiem wskazał na 2 premiowane cechy, z których jedna się

potwierdziła. Ergo, nieprawdziwość informacji odnośnie drugiej z cech obiektu nie mogła

mieć wpływu na decyzję Zamawiającego o przyznaniu Przystępującemu punktów za sporną

inwestycję.

Z uwagi na powyższe potwierdzenie się części jednego z omówionych zarzutów nie

mogło stanowić podstawy uwzględnienia odwołania z uwagi na brak wymaganego przepisem

art. 192 ust. 2 Pzp wpływu na wynik Postępowania.

Rozstrzygając o przedmiotowych zarzutach odwołania Izba pominęła częściowo

(tj. w zakresie w jakim dotyczył on okoliczności bezspornych – patrz wyciąg z oferty

Wykonawcy S) dowód P9.

III. Zarzuty naruszenia przepisów art. 24 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 25a ust. 1 i 2 Pzp –

zaniechanie wykluczenia Przystępującego z uwagi na okoliczność, że oświadczenia

zawarte w uzupełnionym JEDZ nie spełniały wymogu aktualności na dzień

składania ofert

Zarzut był chybiony. Izba uznała, że stanowisko Odwołującego cechował skrajny

formalizm oderwany od kwestii spełniania przez Przystępującego warunków udziału

w Postępowaniu.

Skład orzekający dostrzega zawarte w przepisie art. 25a ust. 1 w zw. z ust. 2 Pzp

sformułowanie, zgodnie z którym oświadczenie w formie JEDZ powinno być aktualne na

dzień składania ofert, tym niemniej wskazuje, że kwestii tej nie należy mylić z datą złożenia

dokumentu. Zdaniem Izby nie może być tak, że wykonawca dokonując uzupełnienia JEDZ

zmuszany jest niejako do antydatowania oświadczeń w nim zawartych. Wydaje się wręcz

dopuszczalne posłużenie się w ocenie tej kwestii fikcją zakładającą, że niezależnie od tego

47

czy w JEDZ wskazano jakąkolwiek datę, czy też nie, to biorąc pod uwagę, że składany jest

on w związku z ubieganiem się o udzielenie konkretnego zamówienia publicznego,

przyjmować należy, że potwierdza on stan na dzień składania ofert, jak to wynika z przepisu

art. 25a ust. 1 Pzp.

Należy również zauważyć, że zarzut oderwany był w istocie od kwestii spełniania

przez Przystępującego warunków udziału w Postępowaniu, czemu służyć ma m.in. JEDZ.

Izba dostrzega wprawdzie, że przepis art. 24 ust. 1 pkt 12 Pzp w dalszym ciągu odnosi się

do niewykazania spełniania warunku udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia

publicznego, a zatem dopuszcza sytuacje, w których wykonawca być może je spełnia,

ale nie jest w stanie tego wykazać, tym niemniej nie sposób ad casum pominąć dowodu P11,

który dotyczył bezpośrednio kwestii, z którą związane było ponowne złożenie przez

Wykonawcę S JEDZ. Treść tego dokumentu stanowi potwierdzenie spełniania warunku

udziału w Postępowaniu, czyniąc omawiany zarzut bezpodstawnym.

IV. Zarzuty naruszenia przepisów art. 91 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 Pzp – wybór oferty

Przystępującego

W następstwie stwierdzenia bezzasadności pozostałych zarzutów odwołania

skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przez Zamawiającego wzmiankowanych

powyżej przepisów.

Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania odwoławczego (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono

stosownie do jego wyniku, na podstawie art. 192 ust. 9 i 10 Pzp oraz w oparciu o przepisy

§ 5 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 2 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia

15 marca 2010 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz

rodzajów kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania

(Dz.U.2010.41.238 ze zm.).

Przewodniczący: ……………………………………….

48