WYROK

KIO 782/20

Krajowa Izba Odwoławcza · 28 maja 2020

Pobierz PDF

Data orzeczenia: 28 maja 2020
Sąd / organ: Krajowa Izba Odwoławcza
Skład orzekający: Ryszard Tetzlaffprzewodniczący, Rafał Komońprotokolant
Zamawiający: Skarb Państwa - Zakład Karny we Włocławku
Hasła tematyczne: Podatek VAT błąd w obliczeniu ceny
Podstawa prawna: art. 89 ust. 1 pkt 6

Sentencja

Sygn. akt: KIO 782/20

WYROK

z dnia 28 maja 2020 r.

Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie:

Przewodniczący: Ryszard Tetzlaff

Protokolant: Rafał Komoń

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2020 r. w Warszawie odwołania wniesionego

do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu 10 kwietnia 2020 r. przez wykonawcę

PEPEBE WŁOCŁAWEK Przedsiębiorstwo Państwowe, Al. Jana Pawła Il 15, 87-807

Włocławek w postępowaniu prowadzonym przez Skarb Państwa - Zakład Karny we

Włocławku, ul. Bartnicka 10, 87-809 Włocławek

przy udziale wykonawcy Girder Sp. z o.o., Al. Jana Pawła II 11, 87-800 Włocławek

zgłaszających swoje przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie

zamawiającego

orzeka:

1. oddala odwołanie

2. kosztami postępowania obciąża PEPEBE WŁOCŁAWEK Przedsiębiorstwo Państwowe,

Al. Jana Pawła Il 15, 87-807 Włocławek i:

2.1. zalicza w poczet kosztów postępowania odwoławczego kwotę 10 000 zł 00 gr

(słownie: dziesięć tysięcy złotych zero groszy) uiszczoną przez wykonawcę

PEPEBE WŁOCŁAWEK Przedsiębiorstwo Państwowe, Al. Jana Pawła Il 15, 87-

807 Włocławek tytułem wpisu od odwołania.

Stosownie do art. 198a i 198b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień

publicznych (t.j. Dz. U. z 27 września 2019 r. poz. 1843 z późn. zm.) na niniejszy wyrok -

w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa

Krajowej Izby Odwoławczej do Sądu Okręgowego we Włocławku.

Przewodniczący:

Sygn. akt: KIO 782/20

Postępowanie o udzielnie zamówienia publicznego prowadzone w trybie przetargu

nieograniczonego na: „Wykonanie w trybie „zaprojektuj i wybuduj" robót budowlanych

polegających na budowie pawilonu mieszkalnego w Zakładzie Karnym we Włocławku”;

zostało wszczęte ogłoszeniem w ogłoszeniem opublikowanym w Biuletynie Zamówień

Publicznych w dniu 10.02.2020 r. pod numerem 511068-N-2020, przez Skarb Państwa -

Zakład Karny we Włocławku, ul. Bartnicka 10, 87-809 Włocławek zwany dalej:

„Zamawiającym”.

W dniu 07.04.2020 r. (e-mailem) Zamawiający poinformował o wyborze oferty

najkorzystniejszej: Girder Sp. z o.o., Al. Jana Pawła II 11, 87-800 Włocławek zwane dalej:

„Girder Sp. z o.o.” albo „Przystępującym w sprawie KIO 782/20 i KIO 807/20” oraz

odrzuceniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo

zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 27 września 2019 r. poz. 1843) zwanej dalej: „Pzp” ofert

m.in. PEPEBE Włocławek Przedsiębiorstwo Państwowe, Al. Jana Pawła II 15, 87-809

Włocławek zwanego dalej: „PEPEBE Włocławek Przedsiębiorstwo Państwowe” albo

„Odwołującym w sprawie KIO 782/20”, jak i Nova Home Sp. z o. o. Sp. K., ul. Szosa

Chełmińska 165/167, 87-100 Toruń zwanej dalej: „Nova Home Sp. z o. o. Sp. K.” albo

„Odwołującym w sprawie KIO 807/20”.

Zgodnie z dyspozycją art. 89 ust. 1 pkt 6 Pzp, Zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli

zawiera błędy w obliczeniu ceny lub kosztu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że jako błąd

w obliczeniu ceny kwalifikowane jest także przyjęcie do wyliczenia ceny nieprawidłowej

stawki podatku VAT. Tylko bowiem oferty zawierające skalkulowane przez wykonawców

ceny netto stają się porównywalne, o ile ostateczną wartość (cenę brutto) uzyskano przy

zastosowaniu jednolitej, obiektywnie sprawdzalnej, bo wynikającej z obowiązujących

przepisów, stawce podatku VAT (M. Jaworska, D. Grześkowiak-Stojek, J. Jamicka, A.

Matusiak, Komentarz do ustawy Prawo zamówień publicznych, Legalis). Przedmiotem

zamówienia publicznego prowadzonego przez Zamawiającego jest wykonanie w trybie

"zaprojektuj i wybuduj" robót budowlanych polegających na budowie pawilonu mieszkalnego

w Zakładzie Karnym we Włocławku. W udzielonych wyjaśnieniach każdy z w/w Wykonawców

wskazał, iż zastosował zróżnicowaną stawkę VAT - 8% i 23%. Natomiast w przedmiotowym

postępowaniu, zastosowanie znajdzie wyłącznie podstawowa stawka podatku VAT

w wysokości 23%. Stawkę preferencyjną w wysokości 8% stosuje się bowiem jedynie

w ściśle określonych przypadkach, które nie mają miejsca na gruncie niniejszego

postępowania przetargowego. Stosownie do brzmienia art 41 ust. 12 ustawy o podatku od

towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106), obniżoną 8% stawkę podatku VAT stosuje się

do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót

konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do

budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie zaś z art. 41 ust.

12a w/w ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie

się: obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,

lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji

Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji

Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia

świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi

starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy

z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn.

zm.), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b. Pojęcie obiektów

budownictwa mieszkaniowego zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od

towarów i usług, zgodnie z którym przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się

budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów

Budowlanych w dziale 11. Po pierwsze należy zatem wskazać, że Rozporządzenie Rady

Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych

(PKOB) precyzuje, iż budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa

całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Część

"mieszkaniowa" budynku mieszkalnego obejmuje zaś pomieszczenia mieszkalne (kuchnie,

pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia

ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). W pawilonach Zakładu Karnego brak jest

natomiast w/w pomieszczeń. Po drugie, Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych w dziale

11, grupa 113, klasa 1130 (budynki mieszkalne - budynki zbiorowego zamieszkania)

obejmuje: budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów

śledczych. Oznacza to, że powyższa klasa tyczy się budynków mieszkalnych posadowionych

na terenie zakładów karnych, takich jak np. lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy Służby

Więziennej. Powyższe potwierdza fakt, że ustawodawca w klasie 1274 wprost wskazał na

zakłady karne, kwalifikując je do kategorii budynków niemieszkalnych. Wobec powyższego,

nie ulega wątpliwości, że zakłady karne są budynkami o charakterze niemieszkalnym

w rozumieniu PKOB. Powyższe potwierdza również okoliczność, że pawilony w zakładach

karnych przeznaczone są dla potrzeb wykonywania kary pozbawienia wolności lub

tymczasowego aresztowania, a nie dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych osadzonych

lub osób tymczasowo aresztowanych. Skoro zatem w Rozporządzeniu w sprawie Polskiej

Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wyjaśniono, że budynki niemieszkalne to obiekty

budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych, to należy zasadnie

przyjąć, że pawilony w zakładach karnych - jako przeznaczone dla potrzeb niemieszkalnych -

są budynkami o charakterze niemieszkalnym w rozumieniu PKOB. Przechodząc do drugiej

części definicji pojęcia "budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym"

wskazać należy, że pomimo tego, iż zakłady karne zostały sklasyfikowane w dziale 12

Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, a pawilony zakładów karnych kwalifikuje się do

budynków niemieszkalnych, to cele w pawilonach zakładów karnych w żadnym wypadku nie

mają charakteru lokali mieszkalnych. W tym miejscu należy bowiem przywołać definicję

lokalu zawartą w ustawie z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1182), zgodnie z którą,

lokal to pomieszczenie służące do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych (...); nie jest

w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób,

w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów

wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub

wypoczynkowych. Przy tym, użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności"

wskazuje, że wyliczenie ma charakter przykładowy.

Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że cele w zakładzie karnym nie mają

charakteru lokali mieszkalnych. Przede wszystkim cele nie służą bowiem zaspokajaniu

potrzeb mieszkaniowych osób osadzonych lub tymczasowo aresztowanych, lecz - jak

wskazano wyżej - wykonywaniu orzeczonej kary. Nadto, pobyt w zakładzie karnym ma

charakter krótkotrwały, ponieważ nie jest to pobyt na stałe, choć nierzadko jest to pobyt na

dłuższy okres czasu. Jednakże pojęcie „krótkotrwały pobyt“ nie musi oznaczać pobytu, który

trwa krótko w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pobyt w internacie może trwać kilka lat i o ile

związany jest on z nauką, jest pobytem krótkotrwałym. Decydujący jest cel, jakiemu służy

dane pomieszczenie. Określenie „pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu

osób" należy odnosić do tych pomieszczeń, które zaspokajają potrzeby mieszkaniowe na

pewien okres czasu, który nie musi być z góry określony, ale związany jest z działalnością

człowieka i ma zaspokajać potrzeby mieszkaniowe na czas tej działalności. Dopóki pobyt

w danym pomieszczeniu wiąże się z określoną działalnością, będzie uznawany za takie

pomieszczenie, choćby pobyt ten trwał przez okres kilku lat. Wątpliwości budziło zaliczenie,

bądź nie, hotelu pracowniczego do lokali służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Trzeba jednoznacznie stwierdzić, że nawet w przypadku długotrwałego i nieprzerwanego

przebywania w danym hotelu pracowniczym nie pozwala to na zaliczenie go do lokali

służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Decydujące w tym przypadku jest bowiem

przeznaczenie pokoi w hotelu pracowniczym. Celem tym jest wynajmowanie tych pokoi na

zasadach podobnych jak w przypadku internatów czy „zwykłych" hoteli. Podobnie nie są

lokalami w rozumieniu komentowanej ustawy cele w zakładach karnych, gdyż nie służą one

zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osadzonych, ale wykonywaniu przymusowej kary

pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania (Krzekotowska Krystyna,

Malinowska-Wójcicka Magdalena, Komentarz do ustawy o Ochronie praw lokatorów

i mieszkaniowym zasobie gminy, WKP 2019).

Na mocy zarządzenia Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej z 29.04.2020 r. sprawy

o sygn. akt: KIO 782/20, sygn. akt: KIO 807/20 zostały skierowane do łącznego rozpatrzenia.

Odwołanie o sygn. akt: KIO 807/20 w skutek jego wycofania przez Odwołującego zostało

umorzone na mocy postanowienia Krajowej Izby Odwoławczej z 27.05.2020 r. W zakresie

odwołania o sygn. akt: KIO 782/20 została przeprowadzona rozprawa.

W dniu 10.04.2020 r. (wpływ do Prezesa KIO w wersji elektronicznej podpisane

podpisem cyfrowym za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej - ePUAP) PEPEBE

Włocławek Przedsiębiorstwo Państwowe wniosło odwołanie na czynności Zamawiającego

z 07.04.2020 r. Kopie odwołania Zamawiający otrzymał 10.04.2020 r. (wpływ bezpośredni do

Kancelarii Zamawiającego). Zarzucił niezgodne z art. 89 ust. 1 pkt 6 Pzp odrzucenie jego

oferty w sytuacji gdy zastosowana przez nas stawka podatku VAT jest prawidłowa i zgodna

z obowiązującymi przepisami, a następnie dokonanie wyboru oferty wykonawcy, która

powinna być odrzucona z uwagi na zastosowaną nieprawidłową stawkę podatku VAT.

Wskazując na powyższe wnosił o uwzględnienie odwołania i unieważnienie czynności

odrzucenia alert Odwołującego i czynności wyboru najkorzystniejszej oferty, powtórzenie

czynności badania i oceny ofert, a w jej wyniku odrzucenie ofert wykonawców, którzy

zastosowali w ofertach wyłącznie stawkę podatku VAT 23%, tj. Girder Sp. z o.o. oraz

konsorcjum firm ZUB Ł. i KWK Construction. Ponadto wnosił o dopuszczenie

i przeprowadzenie dowodów z pism załączonych do odwołania. Podstawą wyboru

najkorzystniejszej oferty była cena (60%), okres gwarancji oraz rękojmi (30%) oraz czas

reakcji na usunięcie wady/usterki (10%). W formularzu ofertowym Zamawiający natomiast

wskazał, że Wykonawcy zobowiązani się kwotowo wskazać cenę netto, wartość podatku

VAT i kwotę brutto - nie precyzując wartości podatku VAT. W toku prowadzonego

postępowania o udzielenie zamówienia Odwołujący wskazywał Zamawiającemu na

konieczność określenia stawki podatku VAT dla budynku będącego przedmiotem

zamówienia zadając pytania do treści SIWI, jednak Zamawiający wskazał. Ze to na

wykonawcy ciąży obowiązek zastosowania odpowiedniej stawki podatku VAT w wycenie

wartości przedmiotu zamówienia i odmówił jej wskazania (pismo z 06.03.2020 r.) Po otwarciu

ofert okazało się, Że trzech wykonawców zastosowało przy wycenie wyłącznie stawkę VAT

23%, natomiast pozostali - w tym Odwołujący - stawki 8% i 23%. Wskazanie niejednolitych

stawek VAT uniemożliwiało dokonanie prawidłowej oceny ofert, co - jak się wydaje dostrzegł

również Zamawiający, gdyż pismem z 17.03.2020 r. wezwał Wykonawców (w tym

Odwołującego) do wyjaśnienia prawidłowości zastosowanych stawek VAT. Pomimo iż

wątpliwości te nic zostały usunięte po złożeniu wyjaśnień, Zamawiający dokonał czynności

wyboru najkorzystniejszej oferty w dniu 31.03.2020 r., o czym Odwołujący został

poinformowany pisemnie w dniu 02.04.2020 r. Odwołujący złożył w dniu 06.04.2020 r.

odwołanie do KIO. w którym wskazał na nieprawidłowości w postępowaniu Zakładu Karnego

we Włocławku, gdyż dokonanie wyboru oferty najkorzystniejszej w sytuacji, gdy wykonawcy

wskazali różne stawki podatku VAT w ofertach, było niemożliwe. Stawka podatku VAT, jako

wynagrodzenia brutto i tym samym część ceny, a zatem istotnego kryterium wyboru oferty

najkorzystniejszej - powinien być jednakowy dla każdego wykonawcy i niedopuszczalne jest

dokonywanie wyboru w sytuacji, gdy oferenci przyjęli jego odmienne wartości. Zamawiający

uznał argumentację Odwołującego i pismem z 07.04.2020 r. zawiadomił Odwołującego

o unieważnieniu czynności wyboru najkorzystniej oferty oraz o odrzuceniu ofert czterech

wykonawców (w tym Odwołującego) w wyniku powtórzonych czynności badania i oceny

ofert. Czynność ta została dokonana przez formalnym zakończeniem przez KIO

postępowania w sprawie odwołania z 06.04.2020 a zatem w ocenie Odwołującego -

niezgodnie z art. 186 ust. 2 Pzp, który wyraźnie stanowi, że powtórzenie lub unieważnienie

czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia zgodnie z żądaniem zawartym

w odwołaniu Zamawiający dokonuje pe umorzeniu postępowania przez Izbę. Jednak

Odwołujący, nie chcąc się spotkać z zarzutem przekroczenia terminu ustawowego, działając

w szeroko pojętym interesie społecznym, zadecydował o zakażeniu czynności odrzucenia

naszej oferty i ponownego wyboru najkorzystniejszej oferty, ponosząc kolejne koszty

postępowania odwoławczego.

Odnosząc się do argumentacji uzasadniającej w ocenie Zamawiającego odrzucenie

Oferty złożonej przez PEPEBE Włocławek wskazuje że jest ona bezpodstawna. Pogląd

Zamawiającego, jakoby w odniesieniu do prac budowlane na pawilonach mieszkalnych dla

osadzonych należy stosować sławkę podatku VAT 23%, jest sprzeczny z przepisami prawa,

całą dotychczasową praktyką w Służbie Więziennej, a nawet sprzeczny z dotychczasową

praktyką Zakładu Karnego we Włocławku, o czym będzie jeszcze mowa niżej. Pawilony

mieszkalne, w których zakwaterowane są osoby pozbawione wolności. traktowane są jako

budynki zbiorowego zamieszkania, co uprawniało wykonawców do stosowania do tych robót

stawki podatku VAT 8% (art. 41 ustawy o VAT). Taka interpretacja była przyjęta

powszechnie w całej Służbie Więziennej, także podczas realizacji analogicznych prac przez

Odwołującego między innymi dla Zakładu Karego w Rzeszowie i Zakładu Karnego

w Przytułach Starych. Podczas realizacji inwestycji w Rzeszowie pojawiły się wprawdzie

podobne wątpliwości u naszego podwykonawcy, spółki Trasko-lnwest sp. z o.o., który

wystąpił do Urzędu Statystycznego w Łodzi o wyjaśnienie, jak klasyfikować budynek zakładu

karnego, w którym co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest

na cele zakwaterowania osób skazanych i odbywających karę pozbawienia wolności. Urząd

Statystyczny wskazał, Ze budynek taki mieści się w grupowaniu PKOB grupa 113 klasa 1130

„Budynki zbiorowego zamieszkania”, co - zgodnie z art. 41 ustawy o VAT - wprost pozwala

na stosowanie do nich stawki podatku VAT 8% (interpretacja Urzędu w załączeniu). Co

więcej, sam Zakład Karny we Włocławku jeszcze w październiku 2019 roku uznawał za

zasadne zastosowanie dwóch stawek podatku VAT dla tej inwestycji. Wyjaśnić bowiem

należy, że inwestycja ta miała być wcześniej realizowana bez stosowania Pzp, w oparciu

o art. 4d ust. 1 pkt 8 Pzp. Wówczas Odwołujący również złożył ofertę (formularz ofertowy

z uproszczonym kosztorysem w załączeniu), wskazując na zastosowanie do niektórych robót

budowlanych stawki VAT 8%. Zakład Karny we Włocławku nie wnosił wówczas żadnych

uwag, a w dniu 04.10.2019 r. przesłał do Odwołującego umowę, która miała być zawarta

w oparciu o ww. Ofertę (e-mail w załączeniu). Do zawarcia umowy ostatecznie nie doszło

z uwagi na ujawnione przez Odwołującego nieprawidłowości skutkujące zgłoszeniem sprawy

do Prokuratury, a Zamawiający ogłosił publiczny przetarg, w którym - jak się aktualnie

okazało „ uznał już za prawidłowe zupełnie inne sławki podatku VAT niż jesienią 2019 roku.

Powyższe wskazuje na daleko idąco niekonsekwencje Zamawiającego i rodzi poważne

wątpliwości co do motywacji dla działań kierownictwa Zamawiającego i zgodności z prawem

podejmowanych decyzji. Z posiadanej przez Odwołującego wiedzy wynika również, że we

wcześniej prowadzonych inwestycjach na terenie zakładu Zamawiający niejednokrotnie

akceptował stawkę podatku VAT 8% co do robót dotyczących pawilonów mieszkalnych dla

osadzonych - w tym zakresie Odwołujący wystąpił do Zamawiającego z wnioskiem

o udzielenie informacji publicznej (pismo w załączeniu), po udzieleniu odpowiedzi przez

Zakład Kamy zostanie ona załączona do niniejszego postępowania.

Zamawiający w dniu 14.04.2020 r. wezwał (e-mailem) wraz kopią odwołania, w trybie

art. 185 ust.1 Pzp, uczestników postępowania przetargowego do wzięcia udziału

w postępowaniu odwoławczym.

W dniu 14.04.2020 r. (wpływ bezpośredni do Prezesa KIO) Girder Sp. z o.o. zgłosiło

przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego wnosząc

o oddalenie odwołania w całości. Kopia zgłoszenia została przekazana Zamawiającemu oraz

Odwołującemu. W konsekwencji Izba uznała skuteczność przystąpienia do postępowania

odwoławczego po stronie Zamawiającego: Girder Sp. z o.o. Przedmiotowe zamówienie

w zakresie wykonywania robót budowlanych w obiektach zakładu karnego, które są

budynkami o charakterze niemieszkalnym w obliczu obowiązujących przepisów prawa

podatkowego oraz klasyfikacji obiektów budowlanych uniemożliwiają zastosowanie

preferencyjnej 8% stawki podatku VAT. Jedyną poprawną i obowiązującą stawką jest stawka

podatku w wysokości 23%, w związku z czym zastosowanie podatku wbrew obowiązującym

przepisom rodziła po stronie Zamawiającego obowiązek odrzucenia z postępowania oferty

Odwołującego. W związku z czym odwołanie jest oczywiście bezzasadne, a jego wniesienie

ma na celu jedynie uniemożliwienie zamawiającemu zawarcia umowy w sprawie zamówienia

publicznego.

W dniu 26.05.2020 r. (wpływ do Prezesa KIO w wersji elektronicznej podpisane

podpisem cyfrowym za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej - ePUAP) Girder

Sp. z o.o. złożyło pismo procesowe w sprawie KIO 782/20 i KIO 807/20, w którym

Przystępujący wnosił o oddalenie także odwołania KIO 782/20. Kopia została przekazana

Odwołującemu oraz Zamawiającemu. Stwierdził, że wbrew twierdzeniom Odwołującego

prawidłowa stawka podatku VAT dla całości inwestycji wynosi 23%, bowiem roboty

budowlane na obiekcie pn. „pawilon mieszkalny” nie mogą zgodnie z obowiązującymi

przepisami prawa zostać zakwalifikowane jakie roboty na obiekcie zamieszkania zbiorowego.

W pierwszej kolejności wskazał, że o prawidłowości stawki podatku VAT decydują przepisy

prawa, w tym w szczególności ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(tj. z dnia 9 grudnia 2019 r. Dz.U. z2020, poz. 106) dalej „ustawa o vat”. Zgodnie z ustawą o

vat należy zauważyć, że podstawową stawką podatku od towarów i usług jest stawka w

wysokości 23%. Stawkę obniżoną można zastosować jedynie na podstawie art. 41 ust. 12

ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106), którą stosuje się do

dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót

konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do

budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Zgodnie zaś z art. 41 ust. 12a w/w ustawy, przez budownictwo objęte społecznym

programem mieszkaniowym rozumie się: obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich

części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych

sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty

sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie

budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską

i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację,

o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach

energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm.), funkcjonalnie z nimi związaną,

z zastrzeżeniem ust. 12b.

Pojęcie obiektów budownictwa mieszkaniowego zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 12

ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym przez obiekty budownictwa

mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane

w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Rozporządzenie Rady Ministrów

z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB)

precyzuje, iż budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa

całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych.

W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest

na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego

przeznaczeniem. Część "mieszkaniowa'' budynku mieszkalnego musi obejmować

pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia

pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

W pawilonach Zakładu Karnego brak jest natomiast w/w pomieszczeń.

Odwołujący wskazał, że zastosował stawkę obniżonego podatku podpierając się

pismem Urzędu Statystycznego z Łodzi uzyskanego przez Spółkę TRANS-INVETS Sp.

z o.o., w którym to wyjaśnieniu US wskazał, że budynek na cele zakwaterowania osób

skazanych i odbywających karę pozbawienia wolności mieści się w grupowaniu PKOB grupa

113 klasa 1130 „Budynki zamieszkania zbiorowego”. Załączając do odwołania opinię

z 07.02.2020 r.

Odnosząc się do twierdzeń Odwołującego i dowodu wskazał Przystępujący, że opinia

nie jest opinią indywidualną wydaną w przedmiotowej sprawie, a tylko taka mogłaby stanowić

dowód dla zastosowania szczególnej stawki podatku vat. Ponadto nie załączono treści

wniosku o wydanie ww. opinii, który jest istotny ze względu na okoliczności faktyczne

przytoczone we wniosku, w tym w szczególności w zakresie opisu przedmiotu zamówienia,

którego opinia dotyczy.

Również sama treść przywołanego pisma budzi wątpliwości, bowiem nie odnosi do

pojęć ustawowych, definiujących „budynek mieszkaniowy”. W piśmie, Urząd Statystyczny

stwierdza: „W związku z powyższym wymieniony w piśmie budynek zakładu karnego,

w którym co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystana jest na cele

zakwaterowania osób skazanych i odbywających karę pozbawienia wolności mieści się

w grupowaniu PKOB grupa 113 klasa 1130 „Budynki zbiorowego zamieszkania”.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej

Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm. - zwane dalej PKOB

posługuje się pojęciem zakwaterowania tylko w stosunku do budynków zakwaterowania

turystycznego które są budynkami niemieszkalnymi. W stosunku do budynków mieszkalnych,

ustawodawca posługuje się pojęciem zamieszkania. A zatem posługiwanie się pojęciami nie

mającymi zastosowania do budynków mieszkalnych dyskwalifikuje dowód zgłoszony przez

Odwołującego. Ponadto nawet gdyby próbować posługiwać się tym dokumentem

w przedmiotowym postępowaniu, mniej niż połowa powierzchni użytkowej wykorzystywana

jest na cele mieszkalne. W PFU zostały podane następujące wartości:

- wymiary zewnętrzne budynku 18,5x50,50 = 934,25 m2 - powierzchnia całkowita

1 kondygnacji po obrysie zewnętrznym

- powierzchnia użytkowa całego obiektu: ok 2150 m 2 (3 kondygnacje)

- powierzchnia celi 4 osobowej =12,1 do 13,2 m2 (minimalna ilość powierzchni na 1 więźnia

to 3 m2)

- powierzchnia celi 1 osobowej izolacyjnej - min 4 m2

- poza celami należy wykonać: cela zabezpieczająca, pom techniczne, klatki schodowe

i komunikacje, hol, świetlice, punkt wydawania leków, poczekalnie, pom przesłuchań,

dyżurka oddziałowego, pom socjalne, pom przeszukiwań, pomieszczenia gastronomiczne

(wydawanie posiłków, termosów brudnych), punkt biblioteczny, pokój psychologa, pom

wychowawcy, rozbieralnie i umywalnie, fryzjernia, pom bielizny czystej, cele izolacyjne, pom

porządkowe, pom skype. Do przetargu przekazano również poglądowe rzuty kondygnacji.

W dalszej części pisma przedstawiono zestawienie powierzchnie cel i ich stosunek do

powierzchni użytkowej - według PFU.

POWIERZCHNIE MIESZKALNE

(powierzchnie cel zawierają również powierzchnie wewnętrznych sanitariatów)

kondygnacja

pomieszczenie

ilość

pom

pow min [m2]

pow min

całkowita [m2]

uwagi

pow max [m2]

pow min

całkowita [m2]

parter

cela 1 osobowa

4,66

powierzchnie

celi i toalet

6,66

cela 2 osobowa

12,33

24,66

powierzchnie

celi i toalet

12,33

24,66

cela 4 osobowa

13,76

275,20

powierzchnie

celi i toalet

14,86

297,2

I piętro

cela 1 osobowa

4,66

powierzchnie

celi i toalet

6,66

cela 2 osobowa

12,33

24,66

powierzchnie

celi i

toalet

12,33

24,66

cela 4 osobowa

13,76

275,20

powierzchnie

celi i

toalet

14,86

297,2

II piętro

cela 1 osobowa

4,66

powierzchnie

celi i

toalet

6,66

cela 4 osobowa

13,76

275,20

powierzchnie

celi i toalet

14,86

297,2

cela 4 osobowa

13,76

powierzchnie

celi i

toalet

14,86

ŁĄCZNA POWIERZCHNIA CEL:

902,66

975,76

CAŁA POWIERZCHNIA MIESZKALNA

902,66

975,76

POWIERZCHNIA UŻYTKOWA

BUDYNKU ( PFU)

2150,00

STOSUNEK POWIERZCHNI CEL DO

UŻYTKOWEJ

42%

45%

Z tego wynika, że stosując minimalną wielkość celi (12,1m2) jak i największą

przewidywaną (13,2m2) stosunek powierzchni mieszkalnej do użytkowej jest mniejszy niż

50% - a zatem również na podstawie zestawienia powierzchni jest to budynek niemieszkalny

Dodatkowo stwierdził, że przywoływanie Informacji z Ośrodka Klasyfikacji

i Nomenklatur Urzędu Statystycznego nie stanowi o prawidłowej stawce podatku VAT. Tak

m.in. KIO w wyroku z dnia 28 sierpnia 2017 r. (KIO 1681/17) gdzie wskazano, że:

„Klasyfikacja Urzędu Statystycznego nie jest wyznacznikiem dla zastosowania właściwej

stawki podatku VAT”. Izba wydając orzeczenie w przywołanej sprawie stwierdziła, że „Co

najwyżej może być pomocna przy klasyfikowaniu wg. PKWiU. Ponadto Urzędowi nie jest

znana siwz i opis przedmiotu zamówienia.”.

Nie stanowi również o prawidłowej stawce podatku vat tytuł przedmiotu zamówienia,

czy treść innych umów. O prawidłowej stawce decyduje przepis prawa, a nie

przyzwyczajenie czy dotychczasowa praktyka jak argumentują to obaj odwołujący.

Decydującymi przepisami są przepisy prawa podatkowego.

Tym bardziej, że Odwołujący w ogóle nie udowadnia, że przepisy prawa pozwalają

mu na zastosowanie stawki obniżonej, nie dowodzi, że w tym postępowaniu mamy do

czynienia z budynkiem mieszkalnym, a jedynie stwierdza, że taka jest praktyka, co nie jest

wystarczające dla uznania stawianych zarzutów co do odrzucenia Jego oferty.

Ponadto Odwołujący PEPEBE chcąc uzyskać przedmiotowe zamówienie musiałby

zakwestionować prawidłowość zastosowanej stawku podatku VAT w ofercie

Przystępującego, w przeciwnym razie nie wykazuje żadnego interesu w rozumieniu art. 179

ust. 1 Pzp.

Odnosząc się do argumentacji Odwołujących w zakresie PKOB: Polska Klasyfikacja

Obiektów Budowlanych w dziale 11, grupa 113, klasa 1130 (budynki mieszkalne - budynki

zbiorowego zamieszkania) obejmuje: budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów

karnych i poprawczych, aresztów śledczych. Tak więc dotyczy budynków mieszkalnych

posadowionych na terenie zakładów karnych, takich jak np. lokale mieszkalne dla

funkcjonariuszy Służby Więziennej. Natomiast przedmiot niniejszego zamówienia znajduje

się w klasie 1274. Pawilony przeznaczone są dla potrzeb wykonywania kary pozbawienia

wolności lub tymczasowego aresztowania w zakładzie karnym, nie są przeznaczone dla

zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych osadzonych lub osób tymczasowo aresztowanych nie

służą zamieszkaniu, a odbywaniu kary pozbawienia wolności. Definicja lokalu mieszkalnego

jest zdefiniowana w przepisach prawa - w ustawie z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw

lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r.,

poz. 1182), zgodnie z którą, lokal to pomieszczenie służące do zaspokajania potrzeb

mieszkaniowych (...). Natomiast na gruncie ww. przepisów nie jest w rozumieniu ustawy

lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności

znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych

lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Przy tym,

użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności" wskazuje, że wyliczenie ma

charakter przykładowy.

Klasa 1130 nie obejmuje zabudowań koszarowych oraz pozostałych obiektów

budowlanych zakładów karnych i aresztów śledczych, które wprost uznane są za budynki

niemieszkalne i zaliczone są - jak nadmieniono wyżej - do klasy 1274.

Reasumując stwierdził, że pawilony w zakładach karnych i aresztach śledczych,

przeznaczone są dla potrzeb wykonywania kary pozbawienia wolności albo stosowania

tymczasowego aresztowania i służące zakwaterowaniu osób skazanych i tymczasowo

aresztowanych w pojęciu prawnym, ale i w rozumieniu potocznym, z pewnością nie służą

zaspokajaniu czyichkolwiek potrzeb mieszkaniowych, w tym także osadzonych i nikt w nich

nie zamieszkuje. Osadzonych nie obejmuje obowiązek meldunkowy, a ich centrum życiowym

pozostają nadal adresy miejsc zamieszkania lub pobytu sprzed osadzenia w zakładzie

karnym. Obowiązek przebywania w celi mieszkalnej pawilonu zakładu karnego lub aresztu

śledczego zostaje narzucony osobie w sposób władczy, a cechą charakterystyczną tego

osadzenia jest fakt, że nie stanowi ono głównego elementu treści danego stosunku

prawnego (tak jak np. w najmie lokali mieszkalnych), lecz tylko akcesorium systemu

penitencjarnego w toku wykonywania, wobec danej osoby, kary pozbawienia wolności lub

stosowania aresztu tymczasowego.

Bez wątpienia zatem pomieszczenia dla osadzonych nie są budynkami mieszkalnymi,

wielokrotnie już organy sądowe wypowiedziały się w tej sprawie. Odnosząc się właśnie do

przepisów prawa podatkowego, które to przepisy jako jedyne należy brać pod uwagę przy

ustalaniu stawki podatku vat, czy wysokości nakładanych innych podatków.

W kwestii identycznej jak w niniejszym postępowaniu wypowiedziała się m.in.

Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z 28.05.2013r., sygn. akt: KIO 1122/13. Teza tego

wyroku jest następująca: „Celi w zakładzie karnym nie można uznać za lokal mieszkalny, nie

taki jest bowiem charakter i przeznaczenie tego pomieszczenia. Cela nie służy zaspokajaniu

potrzeb mieszkaniowych osadzonych, ale wykonywaniu przymusowej kary pozbawienia

wolności lub tymczasowego aresztowania. Wszelkie pomieszczenia przeznaczone do

krótkotrwałego pobytu osób nie stanowią lokali mieszkaniowych.”

W uzasadnieniu Izba wskazała: „Wzakresie naruszeniart. 89 ust. 1 pkt 6 ZamPublU

istota sporu między Stronami sprowadza się do wyjaśnienia czy Odwołujący w swojej ofercie

zastosował i wskazał prawidłowe stawki podatku od towarów i usług dla określonych robót

budowlanych. Odwołujący w odwołaniu wskazywał jako podstawę prawną zastosowania

zwolnienia nart. 41 ust. 12 i ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od

towarów i usług (Dz.U. 2011 r. Nr 177e zm.).

Art 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług

stanowi, że stawka podatku VAT wynosi 23%, z zastrzeżeniem ust. 2 do 12c tejże ustawy.

Ust. 12 oraz 12a art. 41 wskazuje, że obniżoną stawkę 8% podatku stosuje się do dostawy,

budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych

lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem

mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym

rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali

użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych

w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane

w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji

ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską,

zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynki dzielą się na mieszkalne

i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa

całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych.

W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest

na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego

przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie

dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni

użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako

budynek mieszkalny.

W klasie 1130 PKOB ujęte zostały budynki zbiorowego zamieszkania, wśród których

wymienia się budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych,

aresztów śledczych. Klasa 1274 (pozostałe budynki niemieszkalne, gdzie indziej nie

wymienione) obejmuje zakłady karne i poprawcze, areszty śledcze, schroniska dla nieletnich,

wprost stwierdzono również, że klasa ta nie obejmuje budynków mieszkalnych na terenie

koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, które zakwalifikowano do

klasy 1130. Odwołujący nie kwestionował faktu podniesionego przez Zamawiającego

w odpowiedzi na odwołanie, że zakład karny zaliczyć należy do kategorii budynków

niemieszkalnych. Wskazywał jednak, że w ramach prowadzonego postępowania o udzielenie

zamówienia publicznego prace prowadzone będą w lokalach mieszkalnych znajdujących się

w budynkach niemieszkalnych, a więc w pomieszczeniach mieszących się w definicji

obiektów budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem

mieszkaniowym, do których zastosować można obniżoną stawkę podatku VAT. W taki

sposób należy, w ocenie Odwołującego, traktować celę mieszkalną na ternie zakładu

karnego.

Skład orzekający Izby w tym konkretnym stanie faktycznym rozpoznawanym

w postępowaniu odwoławczym nie zgodził się z tezą przedstawioną przez Odwołującego.

W sporze między Stronami kluczowym było zatem wyjaśnienie pojęcia „lokal mieszkalny

w budynku niemieszkalnym”. O ile odpowiedź na pytanie, co uznać należy za budynek

niemieszkalny wprost dają przepisy Prawa budowlanego i PKOB, a przynależności do tej

kategorii nie kwestionował również sam Odwołujący, o tyle w ustaleniu definicji „lokalu

mieszkalnego” pomocna może być definicja „lokalu” zawarta w ustawie z dnia 21 czerwca

2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu

cywilnego (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 31poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4

wymienionej ustawy, lokal to pomieszczenie służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych

(...), nie jest lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób.

W takim ujęciu z pewnością celi w zakładzie karnym nie można uznać za lokal

mieszkalny, nie taki jest bowiem charakter i przeznaczenie tego pomieszczenia. Cela nie

służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osadzonych, ale wykonywaniu przymusowej

kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania. Jak stanowi orzecznictwo,

wszelkie pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób nie stanowią lokali

mieszkaniowych (za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. ak_ I OW 142/10). Przy czym rozumienie pobytu

krótkotrwałego należy interpretować w ten sposób, że nie jest to pobyt na stałe w danym

miejscu, ale może być to pobyt na dłuższy okres czasu, co charakteryzuje właśnie czas

odbywania kary pozbawienia wolności.

Analiza zakresu przedmiotu zamówienia, jego charakteru, skłania do stwierdzenia, że

w prowadzonym postępowaniu za nieprawidłowe należało uznać zastosowanie stawki 8%

VAT za wykonywanie czynności objętych przedmiotem zamówienia, zatem za prawidłowe

uznano działanie Zamawiającego polegające na odrzuceniu oferty Odwołującego na

podstawiart. 89 ust. 1 pkt 6 ZamPublU. ”.

W wyroku WSA w Olsztynie z 27.06.2007 r., sygn. akt. I SA/Ol 230/07, rozstrzygnięto

kwestię klasyfikacji pomieszczeń dla osób osadzonych w zakładzie karnym w Olsztynie

wskazując, że:

1. Dla celów podatkowych budynek będzie budynkiem mieszkalnym, gdy mieścić się w nim

będą w przeważającej części lokale mieszkalne.

2. Budynki wykorzystywane do przymusowego pobytu osadzonych w zakładach karnych nie

są zatem budynkami mieszkalnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 12 stycznia

1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.).

W konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek

podatkowych przyporządkowanych w uchwałach wykonawczych rad gmin do kategorii

pozostałych budynków.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził: „Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych

definiuje jedynie budynek jako obiekt budowlany, umocowany w ziemi lub na ziemi, mający

ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe (art. 3 ust. 4). Zgodnie ze słownikiem

języka polskiego "budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony lub nadający się do

mieszkania. Natomiast pojęcie "mieszkać" oznacza "zajmować jakieś pomieszczenie

i traktować je jako główne miejsce pobytu, przebywać gdzieś stale lub czasowo"

(Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe

PWN, Warszawa 2003 r., str. 642).

W glosie do uchwały NSA z dnia 1 lipca 2002 r., sygn. ak P. Borszowski

stwierdził, iż: "O budynku mieszkalnym będziemy mówić wówczas, gdy spełnia łącznie co

najmniej dwie cechy, po pierwsze posiada niezbędne warunki do stałego przebywania tam

ludzi wraz z prowadzeniem samodzielnego gospodarstwa domowego, po drugie zaś służy do

zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, czyli jest przeznaczony do zamieszkiwania. Z tego

pojęcia będą więc wyłączone wszelkie przypadki, gdy budynek, mimo iż spełnia niezbędne

warunki do stałego przebywania osób, z różnych względów jest przeznaczony do innych

celów" (opubl. POP 2004/4/326 - t. 1).

Zgodnie z uchwałą pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30

sierpnia 1999 r., sygn. ak: "Część budynku aresztu śledczego mieszcząca cele dla

osób tymczasowo aresztowanych nie może być uznana za część budynku mieszkalnego w

rozumieniart. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach

lokalnych (Dz.U. Nr 9poz. 31 ze zm.)" (opubl. ONSA z 2000 r., nr 1, poz. 8).

W uzasadnieniu tej uchwały Sąd stwierdził: "Trzeba też zauważyć, żart. 5 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje

opodatkowanie "budynków mieszkalnych lub ich części". Uzasadniony więc jest pogląd, że

aby część budynku mogła być opodatkowana na podstawie tego przepisu, cały budynek

musi być budynkiem mieszkalnym. Nawet strona odwołująca się nie sugeruje, że cały

budynek Aresztu Śledczego, zawierający - oprócz cel dla osób tymczasowo aresztowanych -

w szczególności pomieszczenia do wspólnego użytku, administracyjnobiurowe, gospodarcze

i socjalne, mógłby być uznany za budynek mieszkalny. Tymczasem aby część budynku

aresztu śledczego, zawierająca cele dla osób tymczasowo aresztowanych, mogła być

uznana za część budynku mieszkalnego, cały budynek musiałby najpierw zostać uznany za

budynek mieszkalny. Część budynku nie będącego budynkiem mieszkalnym nie może

zostać uznana za część budynku mieszkalnego". Za prawidłowe uznać należy zatem

stanowisko organu odwoławczego, kwestionowane w skardze, że dla celów podatkowych

budynek będzie budynkiem mieszkalnym, gdy mieścić się w nim będą w przeważającej

części lokale mieszkalne.

Zdaniem Sądu: „nie można utożsamiać budynków zakładu karnego lub ich części

przeznaczonych na zakwaterowanie osób osadzonych z budynkami mieszkalnymi. Osoby

fizyczne przebywają bowiem w zakładzie karnym jedynie przez czas ściśle określony. Celem

pozbawienia wolności jest wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego

społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby

przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do

przestępstwa KW), a nie chęcią zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych.

Potrzeby mieszkaniowe osadzonych zaspakajane są jedynie ubocznie, w niezbędnym

zakresie dla zapewnienia powierzchni celi mieszkalnej nie mniejszej niż 3 m2 na osobę,

sprzętu zapewniającego osobne miejsce do spania, odpowiednich warunków higieny,

dopływu powietrza, temperatury i oświetlenia KW). Budynki wykorzystywane do

przymusowego pobytu osadzonych w zakładach karnych nie są zatem budynkami

mieszkalnymi w rozumieniart. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek

podatkowych przyporządkowanych w uchwałach wykonawczych rad gmin do kategorii

pozostałych budynków.

Przedstawiane w klasyfikacjach statystycznych dane dotyczące budynków

mieszkalnych i tzw. zbiorowego zakwaterowania nie były podważane. Nie są to pojęcia

tożsame. Wynika to z przeglądu orzecznictwa i doktryny. Również na gruncie budowlanym

"budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony dla zaspakajania potrzeb mieszkaniowych,

a "budynki zbiorowego zakwaterowania" aczkolwiek przebywają w nim ludzie, nie służą

zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w rozumieniart. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż interpretacja dotycząca pojęcia

budynku mieszkalnego i ich części dokonana przez organy podatkowe jest prawidłowa.”

W wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13.06.2007r., sygn. akt. I SA/Ol 209/07 -

wskazano, że budynki wykorzystywane do przymusowego pobytu osadzonych w areszcie

śledczym nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 12

stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.).

"Budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony dla zaspakajania potrzeb mieszkaniowych,

natomiast areszt śledczy jest budynkiem zbiorowego zakwaterowania, który mimo, iż jest

miejscem pobytu osadzonych, to nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych

w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach

lokalnych.

"Budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony lub nadający się do mieszkania.

Natomiast pojęcie "mieszkać" oznacza "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako

główne miejsce pobytu, przebywać gdzieś stale lub czasowo". W tym kontekście budynek

mieszkalny przeznaczony przez podatnika na cele rekreacyjne, niezależnie od stanu

technicznego i częstotliwości wykorzystywania, może być uznany za "pozostały" budynek

w rozumienistawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach

lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9e zm.), opodatkowany według innych stawek niż

budynek "mieszkalny" w rozumieniej ustawy. (2006.02.16 wyrok NSA W-

wa II FSK 308/05, NSA W-wa II FSK 308/05).

Podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Ustawodawca z przyczyn

społecznych (pozafiskalnych) niektóre grupy nieruchomości (składniki majątkowe)

opodatkował stawkami niższymi (określonymi w ustawie co do ich górnego pułapu) niż inne.

Dotyczyło to budynków mieszkalnych - takich, które służą zaspokojeniu podstawowych

potrzeb mieszkaniowych podatnika i jego rodziny.

Część budynku aresztu śledczego mieszcząca cele dla osób tymczasowo

aresztowanych nie może być uznana za część budynku mieszkalnego w rozumieni

ust. 1 pkt stawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9

e zm.). (1999.08.30 uchwała NSNSA 2000/1/8).

O budynku mieszkalnym będziemy mówić wówczas, gdy spełnia łącznie co najmniej

dwie cechy, po pierwsze posiada niezbędne warunki do stałego przebywania tam ludzi wraz

z prowadzeniem samodzielnego gospodarstwa domowego, po drugie zaś służy do

zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, czyli jest przeznaczony do zamieszkiwania.

Z tego pojęcia będą więc wyłączone wszelkie przypadki, gdy budynek, mimo iż

spełnia niezbędne warunki do stałego przebywania osób, z różnych względów jest

przeznaczony do innych celów. (P. Borszowski, Glosa do uchwały NSA z 01.07.2002 r., FPK

3/2002. POP 2004/4/326 - t.1).

Budynki wykorzystywane do przymusowego pobytu osadzonych w areszcie śledczym

nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 PLokU Podlegają one

opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek podatkowych

przyporządkowanych w uchwałach wykonawczych rad gmin do kategorii pozostałych

budynków. Osoby fizyczne przebywają bowiem w areszcie jedynie przez czas ściśle

określony. Pobyt osób tymczasowo aresztowanych jest uzasadniony względami toczącego

się postępowania sądowego, a nie chęcią zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych. (Gorgol

A. Glosa 2000/3/20 - t.1 Glosa do wyroku NSA z 20.01.1998 r..

WSA podziela poglądy orzecznictwa i doktryny, że budynki aresztu śledczego nie są

budynkami mieszkalnymi w rozumieniart. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych. Przedstawiane w klasyfikacjach statystycznych dane

dotyczące budynków mieszkalnych i tzw. zbiorowego zakwaterowania nie były podważane.

Nie są to pojęcia tożsame. Wynika to z przeglądu orzecznictwa i doktryny. Również na

gruncie budowlanym "budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony dla zaspakajania

potrzeb mieszkaniowych, a "budynki zbiorowego zakwaterowania" aczkolwiek przebywają

w nim ludzie, nie służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w rozumieniart. 5 ust. 1 pkt

2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym, że interpretacja nie jest

rozstrzygnięciem sprawy podatkowej co do jej istoty, nie jest aktem stosowania prawa, lecz

jest jedynie informacją zawierającą stanowisko organu podatkowego w kwestii sposobu

stosowania prawa, to nie można podzielić zarzutów skargi wyszczególnionych w pkt 1-7

skargi. Interpretacja organów podatkowych dotycząca pojęcia budynku mieszkalnego i ich

części jest prawidłowa. W związku z tym nie może być mowy, że organy podatkowe

naruszyły przepisy Konstytucji. Strona skarżąca nie jest związana treścią interpretacji. Może

ona kwestionować decyzje ustalające podatek od nieruchomości. W postępowaniu

o udzielenie interpretacji nie prowadzi się postępowania dowodowego. Podstawę faktyczną

stanowi treść wniosku.”

Zwrócił także uwagę na Uchwałę składu pięciu Sędziów NSA z dnia 30 sierpnia 1999

r. FPK 1/99: „Niezależnie od tego należy uwzględnić, że punktem wyjścia przy wykładni

przepisów prawa podatkowego powinno być sformułowane przez naukę prawa stanowisko

o autonomiczności tej gałęzi prawa. Przypomniał o tym Naczelny Sąd Administracyjny

w szczególności w uchwale składu pięciu sędziów z dnia 24 czerwca 1996 r. sygn. FPK 6/96

(ONSA 1996, z. 3, poz. 106), powołując się na pogląd wyrażony przez Ryszarda

Mastalskiego. Podkreśla on, że nazwy przejęte przez prawo podatkowe z innych gałęzi

prawa nie mogą oznaczać tych samych pojęć, służą bowiem do budowania określonych

pojęć właśnie w prawie podatkowym i stanowią wraz z innymi cechami ustaw podatkowych

część składową nowych kompleksów pojęć, uzyskując cechy swoiste, niezbędne do

założonych przez normodawcę celów opodatkowania. Prawo podatkowe bowiem, aby mogło

wypełniać swoje zadania, może być wiązane tylko własnymi pojęciami. Dokonując wykładni

językowej prawa podatkowego, która powinna być uściślana i rozwijana w kontekście

wykładni systemowej i funkcjonalnej, należy przede wszystkim szukać "podatkowego"

rozumienia pojęć używanych przez ustawodawcę i zważać na to, czy przyjęcie innego, na

przykład cywilnoprawnego punktu widzenia nie prowadzi do uchylania się danego podmiotu

od opodatkowania albo też do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych (R. Mastalski:

Interpretacja prawa podatkowego, źródła prawa podatkowego i jego wykładnia, Wrocław

1989, s. 98-100).

Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych definiuje jedynie

w art. 3 ust. 4 budynek jako obiekt budowlany, umocowany w ziemi lub na ziemi, mający

ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe; czyni to przy tym odmiennie niż ustawa

z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w art. 3 pkt 2. Odwołując się do znaczenia słów

"budynek mieszkalny", trzeba stwierdzić, że jest to budynek służący lub nadający się do

mieszkania, a mieszkać - to przebywać gdzieś stale albo czasowo, zajmować jakiś lokal,

mieć mieszkanie, zamieszkiwać (Mały słownik języka polskiego pod redakcją Stanisława

Skorupki, Warszawa 1968, s. 388). Rozważając, czy budynek aresztu śledczego może być

uznany za budynek mieszkalny, należy zauważyć, że areszt to pomieszczenie, w którym

trzymane są osoby pozbawione wolności (s. 18 powołanego słownika), a budynek aresztu

zbliżony jest pojęciowo do więzienia, czyli budynku przeznaczonego do trzymania

w zamknięciu przestępców (s. 896 powołanego słownika). Budynek mieszkalny zatem

i budynek aresztu śledczego to zupełnie inne rzeczy.

Sięgając nawet do przytoczonych w odwołaniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557) nie można znaleźć argumentów

na poparcie wniosku strony. Celem tymczasowego aresztowania jest przede wszystkim

zapewnienie prawidłowego toku postępowania karnego (art. 207 k.k.w.) przez właściwe

rozmieszczenie osób tymczasowo aresztowanych, ich oddzielenie i izolację (art. 212 k.k.w.),

a nie zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych. Te ostatnie zaspokajane są jedynie

w niezbędnym, minimalnym zakresie przez zapewnienie powierzchni celi mieszkalnej nie

mniejszej niż 3m2 na osobę, sprzętu zapewniającego osobne miejsce do spania,

odpowiednich warunków higieny, dopływu powietrza, temperatury i oświetlenia (art. 110

w związku z art. 209 i 214 § 1 k.k.w.).

Należy dodać, że przepis przewidujący najniższą, preferencyjną - jeśli chodzi

o budynki - stawkę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budynków mieszkalnych

lub ich części nie powinien podlegać wykładni rozszerzającej. Zgodnie z utrwalonym

w orzecznictwie poglądem byłoby to odstępstwo od zasady sprawiedliwego i równego

opodatkowania (np. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 14 kwietnia 1997 r. sygn. FPK 3/97, ONSA 1997, z. 3, poz. 111).

Trzeba też zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje opodatkowanie "budynków mieszkalnych lub ich

części". Uzasadniony więc jest pogląd, że aby część budynku mogła być opodatkowana na

podstawie tego przepisu, cały budynek musi być budynkiem mieszkalnym. Nawet strona

odwołująca się nie sugeruje, że cały budynek Aresztu Śledczego w Z., zawierający - oprócz

cel dla osób tymczasowo aresztowanych - w szczególności pomieszczenia do wspólnego

użytku, administracyjno-biurowe, gospodarcze i socjalne, mógłby być uznany za budynek

mieszkalny. Tymczasem aby część budynku aresztu śledczego, zawierająca cele dla osób

tymczasowo aresztowanych, mogła być uznana za część budynku mieszkalnego, to cały

budynek musiałby najpierw zostać uznany za budynek mieszkalny. Część budynku nie

będącego budynkiem mieszkalnym nie może zostać uznana za część budynku

mieszkalnego.

Do podobnych rezultatów doprowadzić może również wykładnia celowościowa.

Podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, ale ustawodawca z przyczyn

społecznych i gospodarczych chciał opodatkować niektóre grupy nieruchomości stawkami

niższymi. Najniższą stawkę maksymalną przewidziano w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12

stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych dla budynków mieszkalnych lub ich części,

zaspokajających podstawowe potrzeby ludzi w zakresie zamieszkania (pkt 1), znacznie

wyższą dla budynków pozostałych lub ich części (pkt 4), jeszcze wyższą dla budynków

zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym

materiałem siewnym (pkt 3), a najwyższą dla budynków lub ich części związanych

z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna, z wyjątkiem budynków lub ich części

przydzielonych na potrzeby bytowe osób zajmujących lokale mieszkalne, oraz od części

budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (pkt 2).

Z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki aresztów śledczych lub ich części; tylko

ubocznie zaspokajane są tam potrzeby mieszkaniowe osób tymczasowo aresztowanych,

wobec których zastosowano ten środek zapobiegawczy w celu ich izolacji w toku

postępowania karnego. Trudno znaleźć racjonalne powody, które uzasadniałyby wniosek

przeciwny.”

Mając na uwadze wszystkie ww. wyroki jak i uchwałę jednoznacznie należy

stwierdzić, że na gruncie prawa podatkowego, które jest decydującym w tej sprawie

pomieszczenia dla celów osadzonych w zakładzie karnym nie służą zaspokojeniu potrzeb

mieszkaniowych, a tym samym budynki w których pomieszczenia te się znajdują nie są

budynkami mieszkalnym, co w konsekwencji przesądza, że prawidłową stawką dla robót

budowlanych wykonywanych w tych pomieszczeniach lub na tych budynkach stawka

podatku VAT w wysokości 23%.

W dniu 27.05.2020 r. (e-mailem) Zamawiający wobec wniesionego odwołania wniósł

na piśmie, w trybie art. 186 ust. 1 Pzp, odpowiedź na odwołania, w których wnosił

o oddalenie odwołania. Kopia została przekazana Odwołującemu oraz Przystępującym.

W pierwszej kolejności podkreślił, że Zamawiający nie ma obowiązku wskazania

w specyfikacji istotnych warunków zamówienia stawki podatku od towarów i usług, stąd też

powinna ona być przyjęta przez wykonawcę w ofercie w wysokości wynikającej z przepisów

prawa podatkowego. Co więcej, wyłącznie po stronie wykonawcy leży ryzyko zastosowania

nieprawidłowej stawki podatku VAT. Stawka podatku od towarów i usług jest bowiem

elementem cenotwórczym, co w konsekwencji oznacza, zamawiający nie ma obowiązku, ani

prawa, narzucać wykonawcom jej wysokości (tak m.in, wyrok SO w Poznaniu z dnia

30.09.2005 r., sygn. akt Il Ca 1063/05, wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 15 lipca

2008 r., sygn. akt KIO/UZP 668/08, wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 02.04.2008

sygn. akt KIO/UZP 234/08), W orzecznictwie przyjmuje się zaś, że błędne wskazanie stawki

VAT stanowi błąd w obliczeniu ceny oferty, uzasadniający jej odrzucenie. Także Sąd

Najwyższy stwierdził w dwóch uchwałach z dnia 20 października 2011 r, w sprawach o sygn.

akt III CZP 52/11 i III CZP 53/11, że określenie w treści oferty wykonawcy błędnej stawki VAT

oraz obliczenie w oparciu o tą stawkę podatku VAT, jako składnika ceny brutto, stanowi błąd

w obliczeniu ceny, o którym mowa w art. 89 ust 1 pkt 6 Pzp. Przechodząc do treści

złożonych odwołań wskazał, że Odwołujący nie przywołał żadnych merytorycznych

argumentów przemawiających za prezentowanym przez niego stanowiskiem. Podstawę

odwołania stanowi w zasadzie jedno stwierdzenie - iż stawka VAT, którą Zamawiający

uznaje za prawidłową i zgodną z obowiązującymi przepisami prawa - jest sprzeczna

z dotychczasową praktyką i dlatego - zdaniem Odwołującego - jest ona nieprawidłowa, Co

więcej, w ocenie Zamawiającego, Odwołującemu nie sposób przypisać posiadania interesu

w uzyskaniu zamówienia w rozumieniu art. 179 Pzp„ W orzecznictwie przyjmuje się bowiem,

że interes wykonawcy należy rozumieć jako szanse na wygranie konkretnego postępowania

o udzielenie zamówienia publicznego (tak wyrok KIO z dnia 22.05.2017 r., sygn. akt 921/17

i powołane tam orzecznictwo). Oferta Odwołującego była sklasyfikowana na trzecim

miejscu, zaś na drugim miejscu znalazła się oferta innego Wykonawcy. Z tego wynika, że

nawet gdyby Zamawiający odrzucił oferty ze stawką VAT 23%, to oferta Odwołującego i tak

nie byłaby najkorzystniejsza. Natomiast z argumentami podnoszonymi przez innego

Wykonawcy, który wycofał swoje odwołanie, nie sposób się zgodzić z następujących

względów:

I. Stawkę preferencyjną w wysokości 8% stosuje się jedynie w ściśle określonych

przypadkach, które nie mają miejsca na gruncie niniejszego postępowania przetargowego.

Stosownie bowiem do brzmienia art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 i w zw. z art, 146aa pkt

1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U, z 2020 r., poz. 106)) obniżoną 8% stawkę

podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji,

przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych tub ich części

zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie zaś

z art 41 ust. 12a w/w ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem

mieszkaniowym rozumie się:

1) obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,

2) lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji

Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz

3) obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264

wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką

lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także

mikroinstalację, o której mowa w art, 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych

źródłach energii (Dz. z 2018 r, poz. 2389p z późn. zm.), funkcjonalnie z nimi związaną,

z zastrzeżeniem ust. 12b.

Il. Pojęcie obiektów budownictwa mieszkaniowego, zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 12

ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z przywołanym przepisem, przez obiekty

budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania

sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Dział 11 obejmuje

budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki wielomieszkaniowe oraz budynki zbiorowego

zamieszkania. Aby zakwalifikować dany budynek do obiektu budownictwa mieszkaniowego

należy zatem zdefiniować następujące sformułowania: "budynek mieszkalny" oraz „stałe

zamieszkanie". Jeśli chodzi o definicję budynku mieszkalnego, to Rozporządzenie Rady

Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych

(PKOB) definiuje to pojęcie Ustawodawca wprost wskazał, iż budynki mieszkalne to obiekty

budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest

wykorzystywana do celów mieszkalnych. Dalej doprecyzowano, że część "mieszkaniowa"

budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje

wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia

ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). Zatem aby zaliczyć dany obiekt do grupy

budynków mieszkalnych, musi on obejmować w/w pomieszczenia mieszkalne, pomocnicze,

piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania. Oczywistym Jest, że w pawilonach

zakładu karnego brak jest takich pomieszczeń, co potwierdza chociażby treść Programu

Funkcjonalno-Użytkowego. /Dowód: Program Funkcjonalno-Użytkowy (w aktach sprawy)/;

Natomiast, odnosząc się do definicji stałego zamieszkania, wskazać trzeba na § 3 pkt 4 i 5

Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków

technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przywołane

rozporządzenie dokonuje podziału budynków mieszkalnych na budynki mieszkalne

wielorodzinne oraz budynki mieszkalne jednorodzinne. Nadto, w § 3 pkt 5 wprowadzono

definicję budynku zamieszkania zbiorowego, przez który należy rozumieć budynek

przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności budynek zakwaterowania na

terenie zakładu karnego. Powyższe rozporządzenie wymienia zatem budynek zamieszkania

zbiorowego odrębnie od budynku mieszkalnego. Co więcej, wskazuje, że budynek

zamieszkania zbiorowego to budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, Zostało

więc podkreślone, że pobyt w zakładzie karnym ma charakter okresowy, a nie stały.

Zatem nawet gdyby uznać - z czym Zamawiający się absolutnie nie zgadza - że pawilony

zakładu karnego należą do budynków mieszkalnych, to nie zostaje spełniona druga

przesłanka definicji obiektu budownictwa mieszkaniowego, tj. stałego zamieszkania. Nie

można bowiem stwierdzić, że pobyt osadzonych w zakładzie karnym ma charakter stałego

zamieszkania. Jest to bowiem pobyt krótkotrwały, o czym szczegółowo będzie mowa

w dalszej części niniejszego pisma. Nie ulega zatem wątpliwości, że pawilony w zakładach

karnych nie należą do obiektów budownictwa mieszkaniowego, ponieważ po pierwsze - nie

są budynkami mieszkalnymi, a po drugie - nie są obiektami wybudowanymi dla potrzeb

stałego zamieszkania. Budynkami mieszkalnymi stałego zamieszkania, które objęte są klasą

1130 PKOB będą np. lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy Służby Więziennej. Potwierdza

to okoliczność, iż w klasie 1274 PKOB ustawodawca wprost wskazał na zakłady karne,

kwalifikując je do kategorii budynków niemieszkalnych i wskazując jednocześnie, że klasa ta

nie obejmuje budynków mieszkalnych na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych,

aresztów śledczych.

Nie ma przy tym żadnego znaczenia - wbrew twierdzeniom innego Wykonawcy, który

wycofał swoje odwołanie, nazwa postępowania przetargowego. Przedmiot postępowania jest

bowiem finansowany z Funduszu Aktywizacji Zawodowej Skazanych oraz Rozwoju

Przywięziennych Zakładów Pracy, stąd też Zamawiający zobligowany był do posłużenia się

określoną nomenklaturą. Co więcej, w części C Programu Funkcjonalno-Użytkowego,

Zamawiający wskazał przepisy prawne mające zastosowanie na gruncie przedmiotowego

zadania. W szczególności wymienił akty prawne o charakterze wewnętrznym obowiązujące u

Zamawiającego, tj. zarządzenia i wytyczne Dyrektora Generalnego Służby Więziennej,

Wymienione akty prawne posługują się pojęciem "pawilonów zakwaterowania osadzonych",

a nie pojęciem pawilonów mieszkalnych czy budynków mieszkalnych (np. Wytyczne Nr

1/2019 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17.06.2019 r. w sprawie wymagań

technicznych i ochronnych dla pawilonów zakwaterowania osadzonych w jednostkach

organizacyjnych SW). Natomiast jeśli Odwołujący miał jakiekolwiek wątpliwości co do

przeznaczenia obiektu, to mógł skorzystać z przewidzianych w Pzp uprawnień, np.

wynikających z art. 38 Pzp,

Co więcej Zamawiający wskazuje, że opłacając corocznie podatek od nieruchomości

do Gminy Miasto Włocławek, składa deklarację DN-1, w której zobowiązany jest do

zakwalifikowania przedmiotu opodatkowania do stosownej kategorii. Zamawiający wypełnia

część D.2.1. - inne budynki lub ich części. Natomiast część D.2. odnosząca się do budynków

mieszkalnych pozostaje niewypełniona. Organ podatkowy nigdy nie zakwestionował sposobu

wypełnienia deklaracji lub wysokości zobowiązania podatkowego Zakładu Karnego we

Włocławku. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, np. wyroku WSA

w Olsztynie z dnia 13.06.2007 r., sygn. akt I SA/OI 209/07, zgodnie z którym o budynku

mieszkalnym będziemy mówić wówczas, gdy spełnia łącznie co najmniej dwie cechy, po

pierwsze posiada niezbędne warunki do stałego przebywania tam ludzi wraz

z prowadzeniem samodzielnego gospodarstwo domowego, po drugie zaś służy do

zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, czyli jest przeznaczony do zamieszkiwania. Z tego

pojęcia będą więc wyłączone wszelkie przypadki, gdy budynek, mimo iż spełnia niezbędne

warunki do stałego przebywania osób, z różnych względów jest przeznaczony do innych

celów. Jednocześnie w orzeczeniu wskazano, że budynki i ich części przeznaczone na

zakwaterowanie osób osadzonych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości

jak od budynków pozostałych (a nie od budynków mieszkalnych). Także Naczelny Sąd

Administracyjny w uchwale z dnia 30.08.1999 r., sygn. akt FPK 1/99 potwierdził, że

z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki aresztów śledczych lub ich części, w

których zaspokojone są tylko ubocznie potrzeby mieszkaniowe osób tymczasowo

aresztowanych, wobec których zastosowano ten środek zapobiegawczy w celu ich izolacji w

toku postępowania karnego. Trudno znaleźć racjonalne powody, które uzasadniałyby

wniosek przeciwny. Nadto zgodnie z tezą w/w uchwały, część budynku aresztu śledczego

mieszcząca cele dla osób tymczasowo aresztowanych nie może być uznano za część

budynku mieszkalnego. /Dowód: deklaracja na podatek od nieruchomości za tata 2018-2020/

Co więcej, prowadząc ewidencję środków trwałych, Zamawiający kwalifikuje pawilony

zakwaterowania osadzonych do podgrupy 10, rodzaj 109, tj. pozostałe budynki

niemieszkalne. Podgrupa ta nawiązuje natomiast do klasy 1274 Polskiej Klasyfikacji

Obiektów Budowlanych. Ewidencja środków trwałych podlega kontroli biegłych rewidentów i

sposób jej prowadzenia nigdy nie został zakwestionowany. /Dowód: wydruk kartoteki

środków trwałych Zamawiającego, wyciąg z Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie

klasyfikacji środków trwałych/. Wobec wszystkich wyżej przedstawionych argumentów, nie

ulega wątpliwości* że pawilony zakwaterowania osadzonych w zakładzie karnym, nie należą

do kategorii obiektów budownictwa mieszkaniowego.

III. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 12a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług,

przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się lokale

mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów

Budowlanych w dziale 12. Pomimo tego, iż zakłady karne zostały sklasyfikowane w dziale 12

PKOB, a pawilony zakładów karnych kwalifikuje się do budynków niemieszkalnych, to cele

w pawilonach zakładów karnych w żadnym wypadku nie mają charakteru lokali

mieszkalnych. W tym miejscu należy bowiem przywołać definicję lokalu zawartą w ustawie

z dnia 21.06.2001 r, o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie

Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1182), zgodnie z którą, lokal to pomieszczenie

służące do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych nie jest w rozumieniu ustawy lokalem

pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące

się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub

w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Przy tym,

użycie w cytowanym przepisie zwrotu „w szczególności" wskazuje, że wyliczenie ma

charakter przykładowy. Wobec powyższego, cele w zakładzie karnym nie mają charakteru

lokali mieszkalnych. Przede wszystkim cele nie służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych

osób skazanych lub tymczasowo aresztowanych, lecz wykonywaniu orzeczonej kary lub

zabezpieczeniu prawidłowego toku postępowania karnego. Pawilony zakwaterowania na

terenie zakładu karnego mają zaspokoić potrzeby mieszkaniowe osadzonych jedynie

w niezbędnym zakresie, zapewniając im minimalną powierzchnię, przewidzianą przepisami

kodeksu karnego wykonawczego, tj. nie mniejszą niż 3 m2 na osobę. Natomiast podstawowe

potrzeby mieszkaniowe osadzeni zaspokajają w domach, w których przed i po odbyciu kary

zamieszkują na stałe. Nadto, pobyt w zakładzie karnym ma charakter krótkotrwały, ponieważ

- jak już wskazano wyżej nie jest to pobyt na stale. Pojęcie „krótkotrwały pobyt” nie musi

oznaczać pobytu, który trwa krótko w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pobyt w internacie może

trwać kilka lat j o ile związany jest on z nauką, jest pobytem krótkotrwałym, Decydujący jest

cel, jakiemu służy dane pomieszczenie. Określenie „pomieszczenie przeznaczone do

krótkotrwałego pobytu osób” należy odnosić do tych pomieszczeń, które zaspokajają

potrzeby mieszkaniowe na pewien okres czasu, który nie musi być z góry określony, ale

związany jest z działalnością człowieka i ma zaspokajać potrzeby mieszkaniowe na czas tej

działalności. Dopóki pobyt w danym pomieszczeniu wiąże się z określoną działalnością,

będzie uznawany za takie pomieszczenie, choćby pobyt ten trwał przez okres kilku lat,

Wątpliwości budziło zaliczenie, bądź nie, hotelu pracowniczego do lokali służących

zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, Trzeba jednoznacznie stwierdzić, że nawet

w przypadku długotrwałego i nieprzerwanego przebywania w danym hotelu pracowniczym

nie pozwala to na zaliczenie go do lokali służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych.

Decydujące w tym przypadku jest bowiem przeznaczenie pokoi w hotelu pracowniczym.

Celem tym jest wynajmowanie tych pokój na zasadach podobnych jak w przypadku

internatów czy „zwykłych” hoteli. Podobnie nie są lokalami w rozumieniu komentowanej

ustawy cele w układach karnych, gdyż nie służą one zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych

osadzonych, ale wykonywaniu przymusowej kary pozbawienia wolności lub tymczasowego

aresztowania (Krzekotowska Krystyna, Malinowska-Wójcicka Magdalena, Komentarz do

ustawy o Ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy, WKP 2019).

IV. Stanowisko Zamawiającego wprost potwierdza wyrok Krajowej Izby Odwoławczej

z 28.05.2013 r., sygn. akt KIO 1122/13. Z treści przywołanego orzeczenia wynikać że żadna

ze stron postępowania nie kwestionowała, iż pawilony zakwaterowania osadzonych zaliczyć

należy do kategorii budynków niemieszkalnych, Istota sporu dotyczyła natomiast charakteru

cel w tychże pawilonach. W sprawie zapadło następujące rozstrzygnięcie: celi w zakładzie

karnym nie można uznać za lokal mieszkalny, nie taki jest bowiem charakter i przeznaczenie

tego pomieszczenia. Cela nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osadzonych, ale

wykonywaniu przymusowej kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania.

Wobec powyższego stwierdzono, iż w prowadzonym postępowaniu za nieprawidłowe

należało uznać zastosowanie stawki 8% VAT za wykonywanie czynności objętych

przedmiotem zamówienia, zatem za prawidłowe uznano działanie Zamawiającego

polegające na odrzuceniu oferty Odwołującego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 6 Pzp.

Z daleko idącej ostrożności wskazać także należy, że zawsze istnieje możliwość

zastosowania podstawowej stawki VAT, także wtedy, gdy oferowane przez wykonawcę

świadczenie uprawnia go do zastosowania stawki preferencyjnej (wyrok KIO nr 2723/17

z 11.01.2018 r.).

V. Zamawiający pragnie również nawiązać do załączonego przez Odwołujących pisma

Urzędu Statystycznego w Łodzi znak LDZ-OKN.4221.223.2020.OB.1. Po pierwsze, trudno

odnieść się do odpowiedzi na wniosek, którego nie załączono. Nie wiadomo zatem jakie

konkretnie pytania byty przedmiotem wniosku, Co więcej, z interpretacji Dyrektora Izby

Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 08.10.2008 r. sygn. ITPP1/443-631/08/KM (źródło:

), wynika stanowisko odmienne od prezentowanego

w piśmie Urzędu Statystycznego w Łodzi. Według przedmiotowej interpretacji, usługa

wykonania tynków cementowo-wapiennych w budynku zakwaterowania osadzonych

(sklasyfikowanym według PKOB 1274) w zakładzie karnym powinna być opodatkowana

podstawową stawką podatku. Reasumując, pawilony zakwaterowania osadzonych nie są

budynkami mieszkalnymi, a znajdujące się w nich cele nie są lokalami mieszkalnymi i nie

służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Pawilony zakwaterowania osadzonych to

budynki budowane w celu przymusowego pobytu osób pozbawionych wolności, a nie w celu

zaspokojenia czyichkolwiek potrzeb mieszkaniowych, stąd nie można ich zaliczyć do

budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Usługa będąca

przedmiotem postępowania przetargowego powinna być zatem opodatkowana podstawową

stawką podatku w wysokości 23%.

Skład orzekający Krajowej Izby Odwoławczej po zapoznaniu się z przedstawionymi

poniżej dowodami, po wysłuchaniu oświadczeń, jak i stanowisk stron oraz

Przystępującego złożonych ustnie do protokołu w toku rozprawy, ustalił i zważył, co

następuje.

Skład orzekający Izby ustalił, że nie została wypełniona żadna z przesłanek

skutkujących odrzuceniem odwołania na podstawie art. 189 ust. 2 Pzp, a Wykonawca

wnoszący odwołanie posiadał interes w rozumieniu art. 179 ust. 1 Pzp, uprawniający do jego

złożenia. Odwołujący, którego oferta została odrzucona, w wypadku potwierdzenia się

zarzutów i uwzględnienia odwołania, miałby szansę na uzyskanie zamówienia.

Skład orzekający Izby dopuścił w niniejszej sprawie dowody z: dokumentacji

postępowania o zamówienie publiczne nadesłanej przez Zamawiającego do akt sprawy

w kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem.

Izba zaliczyła w poczet materiału dowodowego również złożone przez Odwołującego

wraz z odwołaniem jako dowód:

1. Kopie formularza ofertowego złożonego w odpowiedzi na wcześniejsze zaproszenie do

składania ofert

2. Kopie e-mail z 04.10.2019 r.

3. Kopie pisma Urzędu Statystycznego w Łodzi z 07.02.2020 r.

4. Kopie pisma z 10.04.2020 r.

Ponadto, w poczet materiału procesowego zaliczono złożone na rozprawie przez

Odwołującego:

1. Interpretacja Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z 23.04.2019 r.,

2. Pismo Zakładu Karnego we Włocławku z dnia 24.04.2020 r. i z dnia 28.04.2020 r. wykaz

umów na budowy i remonty prowadzone w ZK Włocławek od 2015 roku, z którego wynika

stosowanie przez Zamawiającego stawki VAT 8% przy inwestycjach dotyczących pawilonów

mieszkalnych,

3. Umowa na tę samą inwestycję przesłana przez Zamawiającego do Przedsiębiorstwa

Państwowego PEPEBE Włocławek w dniu 4.10.2019 r., uwzględniająca ofertę PEPEBE

zawierającą stawkę VAT 8% (oferta załączona do odwołania),

4. Pismo z dnia 17.01.2020 r. - wniosek o nadanie symbolu klasyfikacyjnego (odpowiedź na

ten wniosek z Urzędu Statystycznego z Łodzi została załączona do odwołania),

5. Opis inwestycji planowanej przez Zakład Karny we Włocławku, opracowany na podstawie

PFU - dla wykazania tożsamości planowanego obiektu z obiektem będącym przedmiotem

zapytania w piśmie z pkt 4,

6. Wniosek PEPEBE Włocławek o udzielenie informacji publicznej i 65 odpowiedzi

z zakładów karnych i aresztów śledczych z całej Polski, potwierdzająca stosowanie stawki

podatku VAT 8% przy budowie lub remontach budynków zakwaterowania osadzonych,

7. Wniosek spółki Trasko-lnwest Sp. z o.o. o wydanie interpretacji indywidualnej

z 12.02.2020 r. w sprawie opodatkowania budowy budynku zakwaterowania skazanych,

8. Interpretacja indywidualna z dnia 25.05.2020 r. (w odpowiedzi na wniosek z pkt 7)

potwierdzająca zastosowanie stawki podatku VAT 8% w analogicznej sytuacji, jak ta

dotycząca odwołania.

Izba zaliczyła także w poczet materiału dowodowego złożone przez Zamawiającego:

1) Kopie deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2018-2020,

2) Kopie wydruk kartoteki środków trwałych Zamawiającego.

Nadto, Izba zapoznała się z załączonym do odpowiedzi na odwołanie przez Zamawiającego

wyciągiem z Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji środków trwałych.

Przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy skład orzekający Izby wziął pod uwagę

także złożone pisma procesowe w sprawie, stanowiska i oświadczenia złożone ustnie do

protokołu.

Odnosząc się do podniesionego w treści odwołania zarzutu stwierdzić należy, że

odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Odwołujący sformułował w odwołaniu następujący zarzut:

• niezgodne z art. 89 ust. 1 pkt 6 Pzp odrzucenie jego oferty w sytuacji gdy zastosowana

przez nas stawka podatku VAT jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami,

a następnie dokonanie wyboru oferty wykonawcy, która powinna być odrzucona z uwagi na

zastosowaną nieprawidłową stawkę podatku VAT.

Izba dokonała następujących ustaleń odnośnie do przedmiotowego odwołania:

W pierwszej kolejności Izba przywołuje stan faktyczny wynikający z treści informacji

o odrzuceniu oferty Odwołującego, odwołania, przystąpienia, pisma procesowego

Przystępującego oraz odpowiedzi na odwołanie Zamawiającego.

Ustalono, że: „1.Przedmiotem zamówienia jest wykonanie robót budowlanych -

w trybie „zaprojektuj i wybuduj” zadania pod nazwą „Budowa pawilonu mieszkalnego

w Zakładzie Karnym we Włocławku". Zadanie obejmuje zaprojektowanie i budowę nowego

budynku trzykondygnacyjnego pawilonu penitencjarnego typu zamkniętego na terenie

Zakładu Karnego we Włocławku, przy ul. Bartnickiej 10, na terenie działki o nr ewidencyjnym

1/141, obręb Michelin KM 14, jednostka ewidencyjna Miasto Włocławek.

2. Szczegółowy opis przedmiotu zamówienia określa program funkcjonalno — użytkowy

a ponadto zakres zamówienia obejmuje

a) wykonanie, w oparciu o program funkcjonalno użytkowy, wstępnego planu

zagospodarowania terenu wraz z budową niezbędnej infrastruktury — dla realizacji zadania -

PFU załącznik nr 5 do SIWZ,

b) na podstawie zatwierdzonego przez Zamawiającego wstępnego planu zagospodarowania

terenu oraz programu funkcjonalno-użytkowego, wykonanie dokumentacji projektowej

obejmującej projekty budowlane we wszystkich branżach, projekty wykonawcze we

wszystkich branżach oraz oferty Wykonawcy ,

c) uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i zatwierdzeń dokumentacji projektowej

wymaganych przepisami prawa, w tym uzgodnienia z Zamawiającym,

d) uzyskanie przez Wykonawcę w imieniu Zamawiającego ostatecznych decyzji

o pozwoleniu na budowę,

e) zapewnienie nadzoru autorskiego autora projektu w zakresie, o którym mowa w ustawie

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn.

zm.),

f) niwelacja basenu p.poż.,

g) budowę trzykondygnacyjnego, niepodpiwniczonego pawilonu mieszkalnego w technologii

monolitycznej, żelbetonowej oraz dostawę, ustawienie, a także montaż wyposażenia

i sprzętu kwaterunkowego cel i innych pomieszczeń służących do obsługi osób osadzonych,

zgodnie z programem funkcjonalno-użytkowym,

h) wykonanie planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

i) wykonanie kompletnej dokumentacji powykonawczej, pozwalającej na uzyskanie

ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lub o zakończeniu robót budowlanych.

3. Kody Wspólnego Słownika Zamówień Publicznych:

Główny przedmiot: 45000000-7 Roboty budowlane

Dodatkowy przedmiot: 71220000-6 Usługi projektowania architektonicznego,

71322000-1 Usługi inżynierii projektowej w zakresie inżynierii lądowej i wodnej,

71240000-2 Usługi architektoniczne, inżynieryjne i planowania,

71320000-7 Usługi inżynieryjne w zakresie projektowania,

71000000-8 Usługi architektoniczne, budowlane, inżynieryjne i kontrolne,

45421100-5 Instalowanie drzwi i okien i podobnych elementów,

45331000-6 Instalowanie urządzeń grzewczych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych,

45321000-3 Izolacja cieplna,

45421000-4 Roboty w zakresie stolarki budowlanej,

45261000-4 Wykonywanie pokryć i konstrukcji dachowych oraz podobne roboty,

45216113-9 Roboty budowlane w zakresie obiektów budowlanych dla służb porządku

publicznego — Więzienia,

45310000-3 Roboty w zakresie instalacji elektrycznych

45421153-1 Instalowanie zabudowanych mebli

39100000-3 Meble

4. Przedmiot zamówienia należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz

obowiązującymi normami z należytą starannością oraz zasadami sztuki budowlanej.

5. Wszystkie materiały użyte do wykonania przedmiotu zamówienia stosowane przez

Wykonawcę muszą być fabrycznie nowe, posiadać stosowne, wymagane przepisami prawa

atesty, aprobaty techniczne, spełniać wymagane przepisami normy oraz posiadać

wymagane dopuszczenia do obrotu gospodarczego.

6. W związku z ustawą z dnia 9.11.2018 r. o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach

publicznych, koncesjach na roboty budowlane lub usługi oraz partnerstwie publiczno-

prawnym, Zakład Karny we Włocławku akceptuje faktury elektroniczne.

7. Wykonawca udzieli minimum 60 miesięcznej gwanncji jakości na wykonany przedmiot

zamówienia w zakresie robót budowlanych oraz min. 60 miesięcznej rękojmi za wady, licząc

od daty odbioru końcowego robót na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

Wykonawca w ofercie cenowej powinien podać oferowany okres gwarancji jakości i rękojmi

za wady określony w miesiącach. Oferowany okres gwarancji jakości i rękojmi za wady

stanowi jedno z kryteriów oceny ofert.

8. Wykonawca w ramach podpisanej umowy zapewni na własny koszt przeglądy gwarancyjne

i materiały eksploatacyjne.

9. Na zainstalowane urządzenia wymaga się gwarancji zgodnie z kartami gwarancyjnymi

producentów, jednak nie mniej niż 24 miesiące od dnia odbioru przedmiotu Umowy.

10. Zamawiający zaleca dokonanie oględzin miejsca wykonywania robót budowlanych (wizja

w terenie) przed przystąpieniem do przygotowania oferty cenowej. Koszty zapoznania się

z terenem budowy ponosi Wykonawca. Warunkiem dokonania oględzin jest uprzednie

złożenie do Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku pisemnego wniosku o wstęp na teren

ZK w celu przeprowadzenia wizji lokalnej — zgodnie z załącznikiem nr 10 do SIWZ.

11. W wycenie realizacji zadania należy uwzględnić wszystkie prace towarzyszące

umożliwiające prawidłową i zgodną z normami i zasadami sztuki budowlanej realizację

zadania. Cena wykonania zamówienia podana przez Wykonawcę w ofercie ma charakter

ryczałtowy, a ryzyko wynikające z niedoszacowania lub niewłaściwego oszacowania

inwestycji ponosi Wykonawca.

12. Zamawiający wymaga aby oferta obejmowała całość przedmiotu zamówienia. W zakresie

rzeczowym należy ująć wszystkie roboty niezbędne do zrealizowania zamówienia wynikające

z PFU, jak również inne — według oceny Wykonawcy - niezbędne do prawidłowego

wykonania przedmiotu zamówienia.

13. Zamawiający stosownie do art. 29 ust. 3a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku - Prawo

zamówień publicznych, wymaga, aby Wykonawca zatrudniał na podstawie umowy o pracę

(w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy) osoby wykonujące

prace ogólnobudowlane objęte przedmiotem zamówienia. Zamawiający zastrzega sobie

możliwość przeprowadzania kontroli zatrudnienia ww. osób, w tym żądania przedłożenia

oświadczeń i dokumentów potwierdzających zatrudnienie na podstawie umowy o pracę

(w zakresie takich informacji jak imię i nazwisko pracownika, data zawarcia umowy o pracę,

rodzaj umowy o pracę oraz wymiar etatu — zgodnie z Komunikatem Prezesa UZP

i Generalnego Inspektora Danych Osobowych z dn. 28.04.2017 r.). Kontrola może być

przeprowadzana bez wcześniejszego uprzedzenia Wykonawcy.”.

W ramach Programu Funkcjonalno - Użytkowego (PFU) stwierdza się, że:

„A. Opis ogólny przedmiotu zamówienia

1. Parametry charakterystyczne obiektu.

Przedmiotem inwestycji jest Pawilon Mieszkalny dla osadzonych wraz z polami spacerowymi

na terenie zamkniętym Zakładu Karnego we Włocławku na dz. Nr 1/141, obręb Michelin KM

14. Budynek dla min. 250 osadzonych. Powierzchnia użytkowa ok. 2150 m 2. Budynek 3

kondygnacyjny, niepodpiwniczony realizowany w technologii monolitycznej, żelbetowej.

Budynek wyposażony w instalacje wewnętrzne: wody zimnej, ciepłej wody użytkowej,

hydrantową, kanalizacji sanitarnej, instalację grzewczą zasilaną z węzła cieplnego na terenie

ZK / jest w węźle cieplnym rezerwa pod projektowany Pawilon bez konieczności rozbudowy

węzła cieplnego / oraz instalacje teletechniczne. W budynku należy zaprojektować system

wentylacji cel mieszkalnych oraz kącików sanitarnych /rozdzielnie/. Pozostałe pomieszczenia

wyposażone w kanały wentylacji grawitacyjnej. W pomieszczeniach łaźni wentylacja

mechaniczna nawiewno — wywiewna. Pozostałe pomieszczenia — wentylacja grawitacyjna.

Instalacje zewnętrzne — podłączenie budynku do sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej,

elektrycznej, teletechnicznej i cieplnej w obrębie działki. W pomieszczeniach serwerowni

należy zaprojektować wentylację grawitacyjną oraz klimatyzację.

2. Ogólne właściwości funkcjonalno — użytkowe.

2.1 Przeznaczenie.

Pawilon mieszkalny 3 oddziałowy / parter, 1 piętro, 2 piętro /. Na każdej kondygnacji będzie

20 cel 4 osobowych - za wyjątkiem oddziału 3 /2 piętro/, gdzie będzie 21 cel 4 osobowych

oraz po 1 celi 1 osobowej. Ponadto na 2 oddziałach /parter, 1 piętro / znajdować się będzie

po 1 celi dla niepełnosprawnych 2 osobowej. Na parterze znajdzie się 1 cela

zabezpieczająca oraz po 2 cele izolacyjne na pozostałych kondygnacjach. Cele 4 osobowe

o powierzchni od 12,10 m2 do 13,20 m 2. Wymagana powierzchnia celi 1 osobowej

izolacyjnej minimum 4 m 2 Na każdym oddziale należy zaprojektować dyżurkę oddziałowego,

zespół łaźni dla osadzonych, fryzjernię, pokój wychowawcy, pokój psychologa, świetlicę,

pokój przesłuchań, pokoje przeszukań, punkt wydawania leków, punkt biblioteczny, pokój do

prowadzenia rozmów telefonicznych przez osadzonych oraz korzystania z infokiosku,

pomieszczenia porządkowo - gospodarcze, pomieszczenia socjalne i WC funkcjonariuszy,

pomieszczenia niezbędne do rozdzielania posiłków przywożonych z kuchni na terenie ZK.

Armatura sanitarna wodooszczędna, baterie umywalkowe wandaloodporne. Na jednym z

oddziałów pokój do prowadzenia wideo-rozmów przez osadzonych. W celach należy

wydzielić kącik sanitarny z umywalką i miską ustępową. Komunikacja ogólna poprzez 2 klatki

schodowe będące jednocześnie drogami ewakuacyjnymi oraz windę osobowo - towarową.

2.2 Rozwiązania projektowe.

Budynek na rzucie prostokąta o wymiarach około 18,50 x 50,50 m. Budynek w formie

prostopadłościanu z ryzalitem klatki schodowej przekryty dachem 2 spadowym. Kondygnacje

o wysokościach: parter, 1 i 2 piętro o wysokości ok. 290 cm. Na parterze komunikacja

wewnętrzna o szer. ok. 700 cm, na piętrach galeria o szerokości ok. 210 cm zabezpieczona

panelami z drutu powlekanego. Nad studnią galerii w dachu zaplanowano świetlik dachowy

o wymiarach 3,50 x 26,80 m. Świetlik szklony szkłem hartowanym, atermicznym lub inne

rozwiązanie zabezpieczające przed nagrzewaniem w okresie letnim. Część świetlika uchylna

w celu okresowego przewietrzania. Sterowanie elektryczne. Świetlik od strony wewnętrznej

zabezpieczony kratą zgodnie z wymogami. Ściany fundamentowe żelbetowe wylewane na

ławach żelbetowych wylewanych. Izolacje przeciwwilgociowe i termiczne zgodnie

z obowiązującymi przepisami.

Ściany kondygnacji nadziemnych konstrukcyjne / zewnętrzne, pomiędzy celami, celami i

korytarzami / oraz ścianki wydzielające kąciki sanitarne, żelbetowe wylewane. Ścianki

działowe pozostałych pomieszczeń murowane z elementów drobnowymiarowych. Nie

zakłada się tynkowania ścian żelbetowych, tylko szpachlowanie pod malowanie. Ściany

wydzielające celę zabezpieczającą z pustaków Porotherm wyizolowane akustycznie zgodnie

z wytycznymi. Stropy międzykondygnacyjne żelbetowe wylewane na miejscu.

Biegi schodowe prefabrykowane lub wylewane na miejscu. (...)”.

Dodatkowo zgodnie z SIWZ: „ROZDZIAŁ XV.

OPIS SPOSOBU OBLIQENIA CENY:

1. Cena oferty musi uwzględniać wszystkie wymagania niniejszej SIWZ wraz z załącznikami

oraz obejmować wszelkie koszty, jakie poniesie Wykonawca z tytułu należytej oraz zgodnej

z obowiązującymi przepisami prawa realizacji przedmiotu zamówienia, w tym obejmujące m.

in. podatek od towarów i usług (VAT).

2. Dla potrzeb oceny i porównania ofert Wykonawcy winni naliczyć stawkę należnego

podatku VAT.

3. Zaoferowana cena ofertowa stanowi wynagrodzenie ryczałtowe za cały przedmiot umowy.

Zaoferowana cena musi zawierać wszystkie koszty wykonawcy związane z prawidłową

i właściwą realizacją przedmiotu zamówienia przy zastosowaniu obowiązujących norm,

z uwzględnieniem ewentualnego ryzyka wynikającego z okoliczności, których nie można było

przewidzieć w chwili składania oferty.

4. Podana cena oferty będzie niezmienna przez cały okres obowiązywania umowy, nie

będzie podlegać jakimkolwiek zmianom, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie opisanych we wzorze

umowy (Załącznik do SIWZ).

5. Cena oferty powinna obejmować - za wyjątkiem takiego zakresu, o jakim Umowa stanowi

inaczej uzyskanie niezbędnych, decyzji administracyjnych, koszt wykorzystania niezbędnego

sprzętu budowlanego, urządzeń czy narzędzi, transport osób, sprzętu, urządzeń, narzędzi,

materiałów, wyposażenie zaplecza, robociznę, nadzór, testowanie, kontrolę jakości,

materiały, montaż, konserwację, obsługę geodezyjną, zajęcie pasa drogowego, uzyskanie

niezbędnych uzgodnień, gwarancję i rękojmię za wady, zagospodarowanie odpadów,

ubezpieczenie, zysk, podatki i cła wraz z całym ryzykiem ogólnym, zobowiązaniami

i obowiązkami przedstawionymi lub sugerowanymi w projekcie umowy.

6. W Formularzu Oferty należy podać cenę oferty wyrażoną w złotych polskich,

z zaokrągleniem do dwóch miejsc po przecinku, tj. wartość netto, wartość podatku VAT oraz

wartość brutto za wykonanie całości przedmiotu zamówienia.

7. Sposób zapłaty i rozliczenia za realizację niniejszego zamówienia, określone zostały we

wzorze umowy — Załącznik do SIWZ. Rozliczenia między Zamawiającym, a Wykonawcą

będą prowadzone w złotych polskich. (...)”.

Podstawą wyboru najkorzystniejszej oferty była cena (60%), okres gwarancji oraz

rękojmi (30%) oraz czas reakcji na usunięcie wady/usterki (10%). W formularzu ofertowym

Zamawiający natomiast wskazał zaznaczył, że Wykonawcy zobowiązani się kwotowo

wskazać cenę netto, wartość podatku VAT i kwotę brutto - nie precyzując wartości podatku

VAT.

W toku prowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia Odwołujący zadał

Zamawiającemu pytanie w dniu 05.03.2020 r.: „Prosimy o podanie stawki VAT od towarów

i usług dla budynku będącego przedmiotem zamówienia”. Zamawiający odpowiedział

(odpowiedź na pytanie nr 1 - pismo z 06.03.2020 r.): „Zamawiający w formularzu ofertowym

żąda podania ceny ofertowej stanowiącej wynagrodzenie ryczałtowe brutto Wykonawcy,

które obejmuje wykonani przedmiotu zamówienia opisanego w SIWZ oraz Programie

Funkcjonalno - Użytkowym i innych udostępnionych przez Zamawiającego dokumentach

zawierających opis przedmiotu zamówienia - z uwzględnieniem wszelkich kosztów

niezbędnych do wykonania zamówienia Jak również prac uznanych przez wykonawcę za

konieczne do wykonania. W związku z powyższym zamawiający nie jest upoważniony do

wskazania stawki podatku VAT. Na wykonawcy ciąży obowiązek prawidłowego

zastosowywania odpowiedniej stawki VAT w wycenie wartości przedmiotu zamówienia.”.

Po otwarciu ofert okazało się, że trzech wykonawców zastosowało przy wycenie

wyłącznie stawkę VAT 23%, natomiast pozostali - w tym Odwołujący - stawki 8% i 23%.

Zamawiający, pismem z 17.03.2020 r. wezwał Wykonawców (w tym Odwołującego) do

wyjaśnienia prawidłowości zastosowanych stawek VAT: „(.) W celu ustalenia czy oferta

złożona przez przedsiębiorstwo w ww. postępowaniu zawiera błędy w obliczeniu ceny,

stanowiące podstawę do jej odrzucenia proszę o wyjaśnienie jaką stawkę podatku Vat

zastosował Wykonawca do zaoferowanej ceny za przedmiot zamówienia. Z treści wszystkich

złożonych przez wykonawców ofert w niniejszym postępowaniu a w szczególności biorąc

pod uwagę zaoferowaną przez nich cenę wynika, że występują rozbieżności w zakresie

zastosowanej stawki podatku Vat do obliczenia ceny za przedmiot zamówienia. Informuję, iż

Zamawiający mając na uwadze zasadę równego traktowania wszystkich wykonawców

poprosił o udzielenie wyjaśnień w powyższym zakresie każde z wykonawców. Pożądane jest

aby w złożonych wyjaśnieniach Wykonawca wskazał podstawę prawną zastosowanej stawki

podatku VAT (tj. przepis z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tj.

Dz.U z 2020 r. poz. 106 ) oraz załączył do wyjaśnień informację/opinię uprawnionego

podmiotu np. Krajowej Informacji Skarbowej, Urzędu Skarbowego, O ile posiada taki

dokument, potwierdzającą zasadność zastosowanej stawki podatku od towarów i usług

(robót budowlanych)

Wykonawcy przedstawili swoje wyjaśnienia, w tym Odwołujący. Ten ostatni w ramach

pisma z 19.03.2020 r. stwierdził: „W odpowiedzi na pismo znak D.Kw.2232.1.2020.MS

informujemy, że PEPEBE WŁOCŁAWEK wystąpiło do Państwa w dniu 05.03.2020r.

z wnioskiem o następującej treści: „Prosimy o podanie stawki VAT od towarów i usług dla

budynku będącego przed-miotem zamówienia” W odpowiedzi otrzymaliśmy informację:

„..W związku z powyższym Zamawiający nie jest upoważniony do wskazania stawki

podatku VAT. Na wykonawcy ciąży obowiązek prawidłowego zastosowania odpowiedniej

stawki VAT w wycenie wartości przedmiotu zamówienia” Z powyższego wynika, że

Zamawiający nie bierze odpowiedzialności za wysokość stawki podatku VAT pozostawiając

odpowiedzialność za właściwe wskazanie stawki Wykonawcy. PEPEBE WŁOCŁAWEK

zastosowało dwie stawki podatku VAT - 8% na roboty związane z budynkiem oraz 23% na

pozostałe roboty zewnętrzne poza budynkiem.”.

Zamawiający dokonał pierwszego wyboru najkorzystniejszej oferty w dniu

31.03.2020 r. w ramach której sklasyfikował wszystkie złożone oferty w postępowaniu.

W odpowiedzi Odwołujący wystosował pismo z 01.04.2020 r. gdzie wskazał: „(.) prosimy

o wyjaśnienie w jaki sposób zostały porównane oferty- skoro jedne firmy złożyły na dwóch

stawkach VAT 8 % i 23 % a inne tylko na stawce 23 % VAT. Proszę o podanie przepisu

prawnego z którego to wynika, gdyż VAT nie jest kosztem i powinien być jednakowy dla

wszystkich oferentów. Proszę o informację czy w umowie będzie zawarta kwota netto oraz

brutto. W załączeniu protokół z posiedzenia członków komisji Przetargowej w związku

zapoznaniem się wykonawcy z ofertami złożonymi w postępowaniu o udzielenie zamówienia

publicznego z dnia 10.03.2020 r.”.

Odwołujący złożył w dniu 06.04.2020 r. na czynność 31.03.2020 r. odwołanie, gdzie

wnosił o uwzględnienie odwołania i unieważnienie zaskarżonej czynności wyboru, zarzucał

tylko naruszenie art. 91 Pzp, stwierdził, że: „W toku prowadzonego postępowania

o udzieleniu zamówienia Odwołujący wskazywał Zamawiającemu na konieczność określenia

stawki podatku V/AT dla budynku będącego przedmiotem zamówienia zadając pytania do

treści SIWZ, jednak Zamawiający wskazał, że to na wykonawcy ciąży obowiązek

zastosowania odpowiedniej stawki podatku VAT w wycenie wartości przedmiotu zamówienia

i odmówi! jej wskazania (pismo z dnia 6.03.2020 r.) Po otwarciu ofert okazało się, że dwóch

wykonawców zastosowało przy wycenie wyłącznie stawkę VAT 23%, natomiast pozostali -

w tym Odwołujący - na roboty związane z pawilonem mieszkalnym 8% a na roboty

zewnętrzne poza pawilonem 23%. Naszym zdaniem niejednolite stawki VAT uniemożliwiały

dokonanie prawidłowej oceny ofert, co - jak się wydaje - dostrzegł również Zamawiający,

gdyż pismem z dnia 16.03.2020 r, wezwał Wykonawców (w tym Odwołującego) do

wyjaśnieniu prawidłowości zastosowanych stawek VAT. Zamawiający ocenił, że zarówno

oferty ze stawką Vat 23% na wszystkie rodzaje robót jak również oferty, w których

zastosowano dwie stawki (8% i 23%) są sporządzone prawidłowo i dopuścił je do dalszej

oceny. Zamawiający nie uwzględniając zastosowania różnych stawek VAT w ofertach

dokona! wyboru oferty, pomimo że Zamawiający jest czynnym podatnikiem VAT.”.

Zamawiający uznał argumentację Odwołującego i pismem z 07.04.2020 r. zawiadomił

Odwołującego o unieważnieniu wcześniejszej czynności wyboru najkorzystniejszej oferty

oraz o odrzuceniu ofert czterech wykonawców (w tym Odwołującego) w wyniku

powtórzonych czynności badania i oceny ofert. Inaczej mówiąc uwzględnił odwołanie

z 06.04.2020 r. w zakresie podniesionego ówcześnie zarzutu naruszenia art. 91 Pzp oraz

żądań uwzględnienia i unieważnienia zaskarżonej czynności wyboru. Następnie, zaś dokonał

nowej odrębnej czynności z 07.04.2020r., której treść został przywołana obszernie

w początkowej część uzasadnienia.

Odnosząc się do poszczególnych kwestii w ramach rozpatrywanego zarzutu, tak aby

nie powielać argumentacji oraz istotnych kwestii podnoszonych w kontekście tych

argumentacji.

Biorąc pod uwagę ustalenia i stan rzeczy ustalony w toku postępowania (art. 191

ust.1 Pzp), Izba stwierdziła co następuje.

Odnośnie zarzutu, Izba uznała że podlegają one oddaleniu.

Izba skupi się na meritum sporu uznając, że kwestie poboczne podnoszone

w odwołaniu nie mają znaczenia dla przedmiotu sporu i zostały trafnie wyjaśnione

w odpowiedzi na odwołanie. Zamawiający jest uprawniony do dokonywania innych czynności

w prowadzonym postępowaniu, zarówno w przypadku wniesienia odwołania - przed

ogłoszeniem przez Izbę orzeczenia kończącego postępowanie odwoławcze, jak i po jego

ogłoszeniu. Tym samym jedynie zawarcie umowy w sprawie udzielenia zamówienia nie jest

dopuszczalne przed ogłoszeniem przez Krajową Izbę Odwoławczą orzeczenia kończącego

postępowanie odwoławcze (wyrok KIO z dnia 20.11.2018 r., sygn. akt: KIO 2274/18).

Zamawiający mógł uwzględnić wcześniejsze odwołania, tak jak uczynił. Wymaga także

podkreślenia, że uczynił to w ramach sformułowanego w owym wcześniejszym odwołaniu

żądania w kontekście postawionego zarzutu naruszenia art. 91 Pzp. Zaś, aktualne odwołanie

dotyczy nowej czynności. Kwestie te są przedmiotem orzecznictwa, gdzie wskazuje się że

nie ma żadnego przepisu zakazującego takich działań jak miało miejsce w przedmiotowym

stanie faktycznym ze strony Zamawiającego.

Względem zaś kwestii trafnego lub też nie zastosowania przez Odwołującego

preferencyjnej stawki podatkowej 8 % kosztem stawki podstawowej 23%, Izba w pełni

podziela stanowisko wyrażone w wyroku KIO z 28.05.2013 r., sygn. akt: KIO 1122/13, jak

i wyroku WSA w Olsztynie z 13.06.2007 r., sygn. akt: ISA/OI 209/07. Uznając, że

argumentacja prawna tam przedstawiona ma jak najbardziej zastosowanie także na kanwie

tej sprawy, zaś stan faktyczny jest na tyle zbliżony, że nie ma podstaw do jego

kwestionowania. Izba podważa natomiast adekwatność dowodów złożonych przez

Odwołującego tak wraz z odwołaniem, jak i na rozprawie. Odnośnie dowodów pochodzących

od Zamawiającego a dotyczących jego wcześniej prowadzonych postepowań w różnych

trybach i na różnej podstawie prawnej - dowodu 2 i 3 z listy dowodów złożonych na

rozprawie przez Odwołującego oraz dowodu nr 1 załączonego do odwołania przez

Odwołującego. Izba podkreśla, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest określone

postępowanie przetargowe, czynności Zamawiającego w jego ramach, a nie inne

postępowania, do tego o nieznanym przedmiocie zamówienia. Nie można na wiarę przyjąć,

że są one tożsame nie znając opisu przedmiotu zamówienia, nie znając Programu

Funkcjonalno - Użytkowego lub innych dokumentów źródłowych, które nie zostały złożone.

Podobnie dowód nr 6 z listy dowodów złożonych na rozprawie przez Odwołującego. Izba nie

może na wiarę przyjąć założeń Odwołującego. Odnośnie dowodów, tj. nr 1, 7 i 8 listy

dowodów złożonych na rozprawie przez Odwołującego, Izba ma duże wątpliwości co

miarodajności znajdujących się tam informacji i przedstawionej wykładni. Interpretacja

indywidualna z 25.05.2020 r. dotyczy bowiem zupełnie innego postępowania przetargowego

niż będące przedmiotem postępowania odwoławczego. Została także wydana nie dla

Odwołującego, ale na rzecz innego podmiotu, w konsekwencji Odwołujący nie może się nią

skutecznie posługiwać. Nadto, na podstawie dowodu nr 7 - można mieć przekonanie

graniczące z pewnością, że interpretacja została oparta bez znajomości dokumentów

źródłowych tego postępowania którego dotyczy, mimo że takie można było dołączyć do

wniosku jako załącznik. W tym miejscu należy przywołać więc klauzule znajdująca się w tego

rodzaju interpretacjach podatkowych, zgodnie z którym: „Interpretacja indywidualna wywołuje

skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej

przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez

Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany

któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź

traci swą aktualność. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego

przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.”.

Jednocześnie przedstawiając stanowisko orzecznictwa: „(.) iż podatkowa

interpretacja indywidualna, wydana na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) nie

stanowi wiążącej wykładni przepisów prawa. W tym zakresie Izba za zasadne uznała

przywołanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 września

2008 r. (sygn. akt I SA/Ol 378/08), w którym wskazano, że: „Instytucja interpretacji prawa

podatkowego uregulowana w art. 14a - 14c o.p. nie polega na stosowaniu prawa w pełnym

zakresie, a ogranicza "działanie" organu do przedstawienia stronie własnego rozumienia

normy prawnej oraz jej zastosowania do podanego przez stronę stanu faktycznego”.

Powyższe zostało również potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Łodzi z dnia 20 listopada 2007 r. (sygn. akt I SA/Łd 441/07), w którym zostało wskazane,

że: „Interpretacje nie są źródłem prawa, nie są też źródłem obowiązków, stąd nie wiążą one

podatników w ramach przedstawionego przez nich stanu faktycznego. Pismo rozstrzygające

interpretacje nie jest rozstrzygnięciem władczym, nie ma także charakteru aktu stosowania

prawa. Wydając postanowienie zawierające interpretację organ podatkowy nie ustanawia

żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia

treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do

określonej sprawy indywidualnej”. Wskazać zatem należy na ich ułomną wartość dowodową,

gdyż stanowią one jedynie stanowisko własne podatnika występującego z wnioskiem

o wydanie interpretacji podatkowej oraz stanowisko własne uprawnionego do jej wydania

organu, który wydając interpretację aprobuje, bądź nie podziela stanowiska wyrażonego

w złożonym wniosku.” (za wyrokiem KIO z 28.12.2012 r., sygn. akt: KIO 2763/12).

Odnośnie, zaś dowodu, tj. nr 4 listy dowodów złożonych na rozprawie przez

Odwołującego oraz dowodu nr 3 załączonego do odwołania przez Odwołującego, to dotyczą

one zupełnie innego postępowania przetargowego niż będące przedmiotem postępowania

odwoławczego. Izba także nie może przyjąć na słowo opisu przedmiotu zamówienia

przedstawionego we wniosku do Urzędu Statystycznego w Łodzi - dowodu, tj. nr 4 listy

dowodów złożonych na rozprawie przez Odwołującego. Brak dokumentów oryginalnych

w tym zakresie uniemożliwia także porównanie opisu przedmiotu postępowania dla Zakładu

Karnego Rzeszowie z opisem w Programie Funkcjonalno - Użytkowym (zwany dalej: „PFU”)

w tym postępowaniu przetargowym. Izba także po weryfikacji z załączonym do dokumentacji

przez Zamawiającego PFU kwestionuje miarodajność dowodu, tj. nr 5 listy dowodów

złożonych na rozprawie przez Odwołującego. Zostały pominięte istotne elementy wskazane

przez Przystępującego w jego piśmie procesowym (metraż powierzchni dla poszczególnych

cel), a nie zakwestionowane przez Odwołującego na rozprawie.

Nadto, należy podzielić stanowisko wynikające z orzecznictwa wyrok KIO

z 28.08.2017 r., sygn. akt: KIO 1681/17 gdzie wskazano, że „Klasyfikacja Urzędu

Statystycznego nie jest wyznacznikiem dla zastosowania właściwej stawki podatku VAT”.

(.) „Co najwyżej może być pomocna przy klasyfikowaniu wg. PKWiU. Ponadto Urzędowi nie

jest znana siwz i opis przedmiotu zamówienia.”.

W ocenie Izby, przedmiotowym postępowaniu o zamówienie do cen robót

budowlanych ma zastosowanie wyłącznie podstawowa stawka podatku z art. 41 ust. 1

ustawy o VAT, w wysokości 23%, albowiem, w świetle art. 41 ust. 12 ustawy o VAT,

obniżoną preferencyjną 8% stawkę podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu,

modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części

zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przy czym nadmienić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT

podstawową stawką tego podatku jest stawka 23%. Stosowanie tej stawki ma

charakter ogólnej reguły, a w przypadku wątpliwości odnośnie wysokości opodatkowania

zastosowanie znajdzie właśnie stawka podstawowa. Skorzystanie ze stawek preferencyjnych

i zwolnień nie jest obowiązkiem podatników, lecz ich uprawnieniem. Stosowanie stawek

preferencyjnych może nastąpić w sytuacjach kiedy podatnik ma pewność co do możliwości

jej zastosowania, mając na względzie odpowiedzialność karnoskarbową (tak też: wyrok

KIO z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt KIO 735/13). (za wyrokiem KIO z 02.03.2018 r.,

sygn. akt: KIO 292/18).

Pojęcie budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym definiuje ust.

12a art. 41 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez budownictwo objęte społecznym

programem mieszkaniowym rozumie się:

1) obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,

2) lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji

Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz

3) obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264

wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką

lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także

mikroinstalację, o której mowa w art, 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych

źródłach energii (Dz. z 2018 r, poz. 2389, z późn. zm.), funkcjonalnie z nimi związaną,

z zastrzeżeniem ust. 12b. Przez budownictwo objęte społecznym programem

mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części,

z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych

sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty

sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie

budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską

i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Izba zgadza się, że przedmiotem rozważania mogą zostać objęte jedynie przesłanki

ich zaistnienie z pkt 1 i 2, bo albo mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym albo

z budynkiem niemieszkalnym, w którym znajdują się lokale mieszkalne.

W zakresie przesłanki z pkt 1 ust. 12a art. 41 ustawy o VAT. Pojęcie obiektów

budownictwa mieszkaniowego zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od

towarów i usług, zgodnie z którym przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się

budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów

Budowlanych w dziale 11. Dział 11 obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki

wielomieszkaniowe oraz budynki zbiorowego zamieszkania. Kluczowe jest więc określenie

definicji budynku mieszkalnego gdzie w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia

1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) stwierdza się że -

budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni

użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Dalej podkreślając, że część

„mieszkaniowa" budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie,

pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia

ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). Zatem aby zaliczyć dany obiekt do grupy

budynków mieszkalnych, musi on obejmować w/w pomieszczenia. Natomiast, odnosząc się

do definicji stałego zamieszkania, wskazać trzeba na § 3 pkt 4 i 5 Rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie dokonuje się podziału budynków mieszkalnych

na budynki mieszkalne wielorodzinne oraz budynki mieszkalne jednorodzinne. Nadto, w § 3

pkt 5 wprowadzono definicję budynku zamieszkania zbiorowego, przez który należy

rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności (...) budynek

zakwaterowania na terenie zakładu karnego. Powyższe rozporządzenie wymienia zatem

budynek zamieszkania zbiorowego odrębnie od budynku mieszkalnego. Stwierdza więc, że

budynek zamieszkania zbiorowego to budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi,

czyli że pobyt w zakładzie karnym ma charakter okresowy, a nie stały.

W konsekwencji, wobec okresowego, a nie stałego pobyt w zakładzie karnym,

skutkuje to nie spełnieniem przesłanki zawartej w definicji obiektu budownictwa

mieszkaniowego, nawet jeśli uznać, że mamy do czynienia z częściami mieszkalnymi.

Abstrahując, zaś od przedstawionego powyżej stanowiska, które w całości Izba

podtrzymuje, wymaga podkreślenia, że w zakresie tego, iż co najmniej połowa całkowitej

powierzchni użytkowej musi być wykorzystywana do celów mieszkalnych, to Odwołujący

generalnie nie kwestionował zestawienia i wyliczenia przygotowanego przez

Przystępującego w jego piśmie procesowym, podważającego zaistnienie takiego stanu

rzeczy w przedmiotowym stanie faktycznym, w tym postępowaniu przetargowym. Zostało

ono oparte na PFU oraz poglądowych rzutach kondygnacji (znajdujących się, co Izba

potwierdza w dokumentacji postepowania), negując samo zaliczenie przez Przystępującego

jedynie do przedstawionego zestawienia na potrzeby swojej argumentacji tylko powierzchni

cel i kącików sanitarnych (toalet). Uznawał, że należy także zaliczyć również wszystkie

pomieszczenia, w których przebywają osadzeni, czyli pomieszczeń dodatkowych, za

wyjątkiem pomieszczeń technicznych i komunikacyjnych. Przy czym nie przedstawił

Odwołujący żadnych szczegółowych wyliczeń, co do tego jakie pomieszczenia oraz o jakiej

powierzchni należy zaliczyć do budynków mieszkalnych. Z tych względów z uwagi na

gołosłowny charakter takiego oświadczenia należy je zakwestionować, jako niewiarygodne.

Tym bardziej, że Przystępujący przedstawił określone wyliczenia oparte o dokumenty

przetargowe wykazując, że mimo charakteru postępowania, projektant nie ma zupełnej

dowolności w określaniu charakteru pomieszczeń. Powyższego nie negował Odwołujący.

Zamawiający, zaś zakwestionował na rozprawie stanowisko Odwołującego, stwierdzając, że

nie można zaliczyć do obiektów mieszkaniowych pomieszczeń pomocniczych,

gospodarczych, np. na środki czystości, kuchnie, pomieszczenia do przeszukań, świetlicę

czy bibliotekę, gdyż pomieszczenia te służą do czynności procesowych lub też do obsługi

osadzonych.

Wracając, zaś do istoty. W klasie 1130 PKOB ujęte zostały budynki zbiorowego

zamieszkania, wśród których wymienia się budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów

karnych i poprawczych, aresztów śledczych (chodzi o lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy

Służby Więziennej np.: w gestii Centralnego Zarządu Służby Więziennej, czy też istniejące

wcześniej w zakładach karnych jak wskazywał Zamawiający na rozprawie /przed zmianami

ustrojowymi i przed ich wykupem przez funkcjonariuszy/). Klasa 1274 (pozostałe budynki

niemieszkalne, gdzie indziej nie wymienione) obejmuje - zakłady karne i poprawcze, areszty

śledcze, schroniska dla nieletnich, wprost stwierdzono również, że klasa ta nie obejmuje

budynków mieszkalnych na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów

śledczych, które zakwalifikowano do klasy 1130.

W klasie 1274 PKOB znajduje się więc kategoria budynków niemieszkalnych.

Potwierdza, to także stanowisko Zamawiającego: „opłacając corocznie podatek od

nieruchomości(.) składa deklarację DN-1, w której zobowiązany jest do zakwalifikowania

przedmiotu opodatkowania do stosownej kategorii. Zamawiający wypełnia część D.2.1. - inne

budynki lub ich części. Natomiast część D.2. odnosząca się do budynków mieszkalnych

pozostaje niewypełniona.”, dowodu (załączone do odpowiedzi na odwołanie deklaracje

podatkowe) oraz orzecznictwo z odpowiedzi na odwołanie, zgodnie z którym - wyrok WSA

w Olsztynie z dnia 13.06.2007 r., sygn. akt I SA/OI 209/07 - o budynku mieszkalnym

będziemy mówić wówczas, gdy spełnia łącznie co najmniej dwie cechy, po pierwsze posiada

niezbędne warunki do stałego przebywania tam ludzi wraz z prowadzeniem samodzielnego

gospodarstwo domowego, po drugie zaś służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych,

czyli jest przeznaczony do zamieszkiwania. Z tego pojęcia będą więc wyłączone wszelkie

przypadki, gdy budynek, mimo iż spełnia niezbędne warunki do stałego przebywania osób,

z różnych względów jest przeznaczony do innych celów. Jednocześnie w orzeczeniu

wskazano, że budynki i ich części przeznaczone na zakwaterowanie osób osadzonych

podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak od budynków pozostałych (a nie

od budynków mieszkalnych). Nadto, jak wskazywał Zamawiający i potwierdzał załączonymi

do odpowiedzi na odwołanie dowodami (wydruk kartoteki środków trwałych Zamawiającego

w oparciu o wyciąg z Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji środków

trwałych) prowadzać ewidencje środków trwałych - kwalifikuje pawilony zakwaterowania

osadzonych do podgrupy 10, rodzaju 109, czyli pozostałe budynki niemieszkalne, nawiązuje

ona do klasy 1274 PKOB.

W ocenie Izby, przedmiot zamówienia mieści się właśnie w tej kategorii, w tym cele

osobowe dla osadzonych. Przystępujący, zaś zasadnie podnosił w swoim piśmie, że

pawilony przeznaczone są dla potrzeb wykonywania kary pozbawienia wolności lub

tymczasowego aresztowania w zakładzie karnym, nie są przeznaczone dla zaspokojenia

potrzeb mieszkaniowych osadzonych lub osób tymczasowo aresztowanych nie służą

zamieszkaniu, a odbywaniu kary pozbawienia wolności i należy je zaliczyć należy do

kategorii budynków niemieszkalnych, czyli do działu 12 PKOB. W tym miejscu należy

wskazać w zakresie przesłanki z pkt 2 ust. 12a art. 41 ustawy o VAT, co następuje.

W ocenie Izby, budynek niemieszkalny - pawilon w zakładach karnych dla

osadzonych mimo, że określony potocznie mieszkalnym nie zawiera w sobie lokali

mieszkalnych. W pierwszej kolejności należy przywołać znaczenie pojęcia „lokal mieszkalny

w budynku niemieszkalnym”. O ile odpowiedź na pytanie, co uznać należy za budynek

niemieszkalny wprost dają przepisy prawa budowlanego i PKOB, o tyle w ustaleniu definicji

„lokalu mieszkalnego” pomocna może być definicja „lokalu” zawarta w ustawie z dnia 21

czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie

Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1182), lokal to pomieszczenie służące

zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (...), nie jest lokalem pomieszczenie przeznaczone do

krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs,

pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów

turystycznych lub wypoczynkowych. W takim ujęciu z pewnością celi w zakładzie karnym nie

można uznać za lokal mieszkalny, nie taki jest bowiem charakter i przeznaczenie tego

pomieszczenia. Cela nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osadzonych, ale

wykonywaniu przymusowej kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania. Jak

stanowi orzecznictwo, przywołane chociażby w piśmie procesowym Przystępującego,

wszelkie pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób nie stanowią lokali

mieszkaniowych. Przy czym rozumienie pobytu krótkotrwałego należy interpretować w ten

sposób, że nie jest to pobyt na stałe w danym miejscu, ale może być to pobyt na dłuższy

okres czasu, co charakteryzuje właśnie czas odbywania kary pozbawienia wolności.

Biorąc powyższe pod uwagę, Izba uznała jak na wstępie.

Izba także informacyjnie podnosi, że nie uznała wniosku Zamawiającego

o zasądzenie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, według norm przepisanych, albowiem

konieczne jest przedłożenie do akt sprawy rachunku będącego podstawą zaliczenia m.in.

wynagrodzenia pełnomocnika do kosztów postępowania (§ 3 pkt 2 lit. b rozporządzenia

wskazanego poniżej), co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku sprawy, na podstawie

przepisu art. 192 ust. 9 i 10 Pzp w zw. z § 3 pkt 1 lit. a oraz § 5 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 marca 2010 r. w sprawie wysokości

i sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu

odwoławczym i sposobu ich rozliczania (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 972).

Przewodniczący: