Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 lipca 2026 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych

W rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 125) wprowadza się następujące zmiany: 1) w tytule rozporządzenia ogólne określenie przedmiotu rozporządzenia otrzymuje brzmienie: „w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego dla specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych”; 2) w § 1: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Rozporządzenie określa warunki techniczne dozoru technicznego w zakresie: 1) projektowania, 2) materiałów i elementów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub modernizacji, 3) wytwarzania, 4) eksploatacji, 5) naprawy i modernizacji – specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych.”, b) w ust. 2 pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie: „5) kotły parowozowe wraz z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym; 6) urządzenia służące do podawania pod ciśnieniem płynnego betonu, zamontowane na pojazdach drogowych wraz z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym;”, c) w ust. 3 pkt 1–4 otrzymują brzmienie: „1) rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 211); 1) Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządowej ‒ transport, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2023 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. poz. 2725). 2) Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 2 marca 2026 r., pod numerem 2026/0099/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597), które wdraża dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz. Urz. UE L 241 z 17.09.2015, str. 1). 2) rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie prostych zbiorników ciśnieniowych (Dz. U. poz. 812); 3) regulaminy nr 67 i nr 110 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych stanowiące załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z 2001 r. poz. 1135 i 1136); 4) regulamin nr 134 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów silnikowych i ich części w odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa związanych z działaniem pojazdów napędzanych wodorem [2019/795] (Dz. Urz. UE L 129 z 17.05.2019, str. 43).”; 3) w § 2 w pkt 11 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 12 i 13 w brzmieniu: „12) ciśnienie próbne oznaczone symbolem „PT” (bar) – wartość ciśnienia, określoną przez producenta, wymaganą do przeprowadzenia próby ciśnieniowej; 13) ciśnienie robocze oznaczone symbolem „PW” (bar) – maksymalną wartość ciśnienia w normalnych warunkach pracy urządzenia.”; 4) w § 3: a) w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, eksploatujący dołącza dwa egzemplarze dokumentacji w postaci papierowej albo egzemplarz dokumentacji w postaci elektronicznej, która zawiera:”, b) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu: „5a. Przepisów ust. 3 pkt 3–8 nie stosuje się do specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3.”; 5) w § 4 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: „2. Przepisów ust. 1 pkt 3–5 nie stosuje się do specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3.”; 6) w § 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Przepisów § 6, § 7 oraz ust. 1 nie stosuje się do zbiorników LPG, które są montowane na podstawie świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem lub świadectwa homologacji montażu dodatkowej instalacji R115, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia (Dz. U. poz. 919), oraz posiadają protokół badania wydany przez TDT w fazie wytwarzania i decyzję zezwalającą na eksploatację wydaną przez TDT w fazie wytwarzania.”; 7) w § 18 dodaje się ust. 3–5 w brzmieniu: „3. W przypadku urządzeń służących do podawania pod ciśnieniem płynnego betonu, zamontowanych na pojazdach drogowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 6, z wysięgnikiem, rewizję wewnętrzną zastępuje się badaniem nieniszczącym powierzchniowym. 4. Metoda i zakres badania nieniszczącego powierzchniowego, o którym mowa w ust. 3, są uzgadniane z TDT, z tym że badanie obejmuje: 1) połączenia spawane wieży wysięgnika; 2) połączenia spawane ramion wysięgnika. 5. Badanie nieniszczące powierzchniowe, o którym mowa w ust. 3, może być wykonane bez demontażu wysięgnika. W przypadku gdy konstrukcja połączenia wieży obrotowej z podstawą wysięgnika nie pozwala na odpowiedni i bezpieczny dostęp dla wykonania tego badania, wymagany jest demontaż wysięgnika.”; 8) w § 19 po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu: „5a. W przypadku urządzeń, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3, przy przeprowadzaniu próby ciśnieniowej zamiast ciśnienia dopuszczalnego PD stosuje się ciśnienie robocze PW.”; 9) § 21 otrzymuje brzmienie: „§ 21. 1. Rewizja zewnętrzna specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych z wyjątkiem specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3, polega na ocenie wizualnej stanu zewnętrznej powierzchni specjalistycznego urządzenia ciśnieniowego, wyposażenia obsługowego i eksploatacyjnego oraz osprzętu zabezpieczającego, stanu połączenia zbiornika z podwoziem, ramą lub innymi elementami mocującymi, stanu zabezpieczeń antykorozyjnych, oznaczeń i opisów, a także na sprawdzeniu działania osprzętu. 2. W przypadku specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3, rewizja zewnętrzna polega na ocenie wizualnej stanu zewnętrznej powierzchni, stanu zabezpieczeń antykorozyjnych, oznaczeń i opisów.”; 10) w § 22 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: „3. W przypadku specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3, które do badania zostały zdemontowane z pojazdu, próbę szczelności zbiornika z zamontowanym wielozaworem lub zaworami wykonuje się jako próbę pneumatyczną przy ciśnieniu nieniższym niż 20 % ciśnienia próbnego PT. 4. W przypadku specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3, próbę szczelności można wykonać bez demontażu zbiornika z pojazdu, z zastosowaniem przewożonego materiału płynnego przy ciśnieniu panującym w zbiorniku.”; 11) w § 23 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: „2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 3.”; 12) w § 28a: a) w ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: „Zbiorniki LPG, CNG, LNG i wodoru zamontowane w pojazdach lub statkach żeglugi śródlądowej, które uczestniczyły w wypadku lub uległy awarii, są zgłaszane przez eksploatującego do badania doraźnego.”, b) dodaje się ust. 4–6 w brzmieniu: „4. Zbiorniki LPG, CNG, LNG i wodoru, które do badań okresowych i doraźnych zostały wymontowane z pojazdu, a po przeprowadzonym badaniu ponownie zamontowane, podlegają wraz z instalacją zasilania gazem próbie szczelności potwierdzającej prawidłowość zamontowania w pojeździe. 5. Przeprowadzenie próby szczelności, o której mowa w ust. 4, zbiornika LPG, CNG, LNG i wodoru i jego osprzętu oraz pozostałych elementów instalacji zasilania gazem po każdorazowym zamontowaniu zbiornika LPG, CNG, LNG i wodoru do pojazdu należy do podmiotu montującego zbiornik objętego świadectwem homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem albo świadectwem homologacji montażu dodatkowej instalacji R115, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, lub do zakładu montującego instalacje w imieniu podmiotu posiadającego świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. 6. Z przeprowadzonej próby szczelności, o której mowa w ust. 4, podmiot, o którym mowa w ust. 5, sporządza poświadczenie potwierdzające, że: 1) zbiornik LPG, CNG, LNG i wodoru został zamontowany w pojeździe zgodnie z wymaganiami przepisów homologacyjnych, 2) po zamontowaniu zbiornika LPG, CNG, LNG i wodoru w pojeździe została sprawdzona szczelność zbiornika i jego osprzętu wraz z instalacją zasilania gazem – i przedkłada je inspektorowi Transportowego Dozoru Technicznego.”; 13) załącznik do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Do postępowań w sprawie wydania decyzji zezwalających na eksploatację specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do przeprowadzania badań technicznych specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, które posiadają decyzję zezwalającą na eksploatację, wydaną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, z tym że wyznaczone w protokole badania oraz decyzji terminy przeprowadzania kolejnych badań technicznych, o których mowa w § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zmienianego w § 1, nie ulegają zmianie.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem § 1 pkt 7, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. Minister Infrastruktury: wz. S. Bukowiec