Art. 8.

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2025 r. poz. 633 oraz z 2026 r. poz. 347 i 421) wprowadza się następujące zmiany: 1) uchyla się art. 16b; 2) w art. 80f: a) § 1 i 2 otrzymują brzmienie: „§ 1. Kto wbrew obowiązkowi: 1) nie przekazuje właściwemu organowi informacji o schemacie podatkowym albo przekazuje informacje po terminie, 2) nie przekazuje właściwemu organowi informacji, o której mowa w art. 86f § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, albo przekazuje ją po terminie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. § 2. Karze określonej w § 1 podlega również, kto wbrew obowiązkowi nie przekazuje informacji, o której mowa w art. 86j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, albo przekazuje ją po terminie.”, b) w § 3 uchyla się pkt 4; 3) w art. 133 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) naczelnik urzędu celno-skarbowego – w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 62 § 2 i 2a, art. 63–68, art. 69 § 1, 3 i 4, art. 69a–70, art. 73–73a, art. 75a–75c, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80f, art. 85–95, art. 96 § 1, art. 97–106k, art. 107–110b i art. 111 § 1 oraz w sprawach ujawnionych w zakresie swojego działania przez naczelnika urzędu celno-skarbowego określonych w art. 54 § 2 i 3, art. 55 § 2 i 3, art. 56 § 2–4, art. 56a, art. 56b, art. 57 § 1, art. 60–61, art. 62 § 1 i 3–5, art. 69 § 2, art. 71, art. 72, art. 75, art. 76 § 3, art. 77 § 2 i 3, art. 78 § 2 i 3, art. 80, art. 80a, art. 81–83, art. 84 § 1, art. 106l i art. 106ł;”; 4) w art. 137: a) w § 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: „Mandatem karnym zaocznym można nałożyć karę grzywny w razie stwierdzenia wykroczenia skarbowego pod nieobecność sprawcy, w wypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa w zdaniu pierwszym.”, b) w § 3 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: „W wypadku mandatu karnego zaocznego przez wyrażenie zgody rozumie się uiszczenie uprawnionemu organowi kary grzywny w terminie; zgody tej nie odnotowuje się na dokumencie mandatu karnego.”; 5) w art. 138: a) w § 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu: „3) zaocznego, doręczanego sprawcy w sposób przewidziany w dziale IV rozdziale 15 Kodeksu postępowania karnego dla wezwań, zawiadomień i innych pism, z wyłączeniem art. 133 § 2 zdanie drugie, art. 135, art. 137, art. 138, art. 139 i art. 140.”, b) po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu: „§ 3a. Mandatem karnym zaocznym może być nałożona kara grzywny także na osoby, o których mowa w § 2 lub 3, lub na osoby przebywające stale za granicą.”, c) § 4 otrzymuje brzmienie: „§ 4. Mandat karny, o którym mowa w: 1) § 1 pkt 1 – staje się prawomocny z chwilą uiszczenia kary grzywny upoważnionemu podmiotowi, który ją nałożył; 2) § 1 pkt 2 – staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego; 3) § 1 pkt 3 – staje się prawomocny z chwilą uiszczenia kary grzywny uprawnionemu organowi w terminie.”, d) po § 5 dodaje się § 5a i 5b w brzmieniu: „§ 5a. Mandat karny zaoczny powinien wskazywać organ, na rzecz którego w terminie 14 dni sprawca może uiścić karę grzywny, oraz informować o skutkach nieuiszczenia jej w tym terminie. Termin do uiszczenia kary grzywny liczy się od dnia doręczenia mandatu. § 5b. W razie uiszczenia kary grzywny, o której mowa w § 5a, po upływie terminu uiszczoną przez sprawcę karę grzywny zatrzymuje się do zakończenia postępowania jako zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lub innych środków oraz kosztów postępowania, jeżeli postępowanie zostanie wszczęte w terminie 14 dni od dnia dokonania wpłaty. W pozostałych wypadkach kara grzywny podlega zwrotowi.”; 6) w art. 140: a) w § 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: „Prawomocny mandat karny podlega niezwłocznie uchyleniu, jeżeli karę grzywny nałożono za czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie skarbowe albo na osobę, która nie podpisała mandatu karnego, o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 1 i 2, lub która nie ponosi odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe.”, b) po § 1a dodaje się § 1b i 1c w brzmieniu: „§ 1b. Prawomocny mandat karny podlega uchyleniu w każdym czasie na wniosek ukaranego, jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna prawnego albo z urzędu, jeżeli: 1) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego została nałożona grzywna tym mandatem; 2) potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską; 3) w związku z jego nałożeniem dopuszczono się czynu zabronionego, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść prawomocnego mandatu karnego; 4) po jego uprawomocnieniu ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że ukarany nie popełnił czynu. § 1c. W wypadku, o którym mowa w § 1b pkt 3, przepis art. 541 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.”, c) dodaje się § 5 w brzmieniu: „§ 5. W razie wydania ponownego rozstrzygnięcia w sprawie, w której uchylono prawomocny mandat karny, nie można orzec na niekorzyść oskarżonego, jeżeli uchylenie mandatu nastąpiło z przyczyn wskazanych w § 1b pkt 1, 2 i 4.”.