Art. 2.

Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) deorbitacja obiektu kosmicznego ‒ wejście w atmosferę ziemską obiektu kosmicznego, dla którego określono prognozowany czas tego wejścia oraz dla którego określono prognozowany czas i miejsce upadku albo przyziemienia jego elementów na powierzchni Ziemi; 2) eksploatacja obiektu kosmicznego – czynności związane z użytkowaniem obiektu kosmicznego, w tym jego obsługą, konserwacją, naprawą i modyfikacją, mające na celu utrzymanie obiektu kosmicznego w sprawności i pozwalające na jego bezpieczne wykorzystywanie zgodnie z przeznaczeniem; 3) kontrolowanie obiektu kosmicznego – czynności związane z monitorowaniem obiektu kosmicznego po jego wyniesieniu w przestrzeń kosmiczną, w szczególności śledzenie jego pozycji i stanu technicznego, a także czynności polegające na planowaniu manewrów i ich wykonywaniu przez ten obiekt, zapewnieniu jego bezpieczeństwa oraz zapobieganiu kolizjom z jego udziałem; 4) obiekt kosmiczny – rzecz ruchomą, która została wyniesiona w przestrzeń kosmiczną za pomocą pojazdu wynoszącego lub której wyniesienie w przestrzeń kosmiczną jest planowane, będącą w stanie aktywnym lub nieaktywnym, i jej części, a także pojazd wynoszący i jego części; 5) operator – podmiot, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2, który uzyskał zezwolenie, oraz jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowana wykonująca działalność kosmiczną; 1) Niniejszą ustawą zmienia się ustawę z dnia 26 września 2014 r. o Polskiej Agencji Kosmicznej. 6) orbita okołoziemska – trajektorię w przestrzeni kosmicznej, po której porusza się obiekt kosmiczny, dla której można wyznaczyć podstawowe parametry względem Ziemi, w tym apogeum, perygeum, kąt nachylenia i okres obiegu; 7) państwo wynoszące – państwo wypuszczające w rozumieniu Konwencji o międzynarodowej odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez obiekty kosmiczne, sporządzonej w Moskwie, Londynie i Waszyngtonie dnia 29 marca 1972 r. (Dz. U. z 1973 r. poz. 154) oraz Konwencji o rejestracji obiektów wypuszczonych w przestrzeń kosmiczną, otwartej do podpisania w Nowym Jorku dnia 14 stycznia 1975 r. (Dz. U. z 1979 r. poz. 22); 8) pojazd suborbitalny – pojazd wynoszący, który jest niezdolny do wejścia na orbitę okołoziemską; 9) pojazd wynoszący – pojazd rakietowy zdolny do osiągnięcia przestrzeni kosmicznej, wraz z wynoszonym przez niego innym obiektem kosmicznym lub bez takiego obiektu; 10) przestrzeń kosmiczna ‒ przestrzeń znajdującą się powyżej 100 km nad średnim poziomem morza; 11) śmieci kosmiczne – obiekty kosmiczne, w tym ich części lub fragmenty, które utraciły zdolność do wykonywania przewidzianych dla nich funkcji; 12) usuwanie obiektu kosmicznego – działania wykonywane przez obiekt kosmiczny znajdujący się na orbicie okołoziemskiej na podstawie algorytmu lub z pomocą operatora, w celu deorbitacji tego obiektu kosmicznego lub jego wyprowadzenia poza obszar chroniony orbity geostacjonarnej; 13) wyniesienie obiektu kosmicznego w przestrzeń kosmiczną ‒ wypuszczenie obiektu kosmicznego w rozumieniu Konwencji o międzynarodowej odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez obiekty kosmiczne, sporządzonej w Moskwie, Londynie i Waszyngtonie dnia 29 marca 1972 r. oraz Konwencji o rejestracji obiektów wypuszczonych w przestrzeń kosmiczną, otwartej do podpisania w Nowym Jorku dnia 14 stycznia 1975 r.