§ 7.

1. Badanie na obecność środków odurzających lub substancji psychotropowych innych niż stosowane leczeniu substytucyjnym lub nowych substancji psychoaktywnych, zwane dalej „badaniem”, przeprowadza się przy użyciu szybkiego testu immunochromatograficznego z moczu lub innych płynów ustrojowych, niewymagającego analizy laboratoryjnej. 2. Wyboru metody badania, o którym mowa w ust. 1, dokonuje kierownik programu leczenia substytucyjnego albo upoważniony przez niego lekarz wykonujący zadania objęte tym programem. 3. Badanie przeprowadza się przy użyciu wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro wprowadzonego do obrotu lub do używania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z instrukcją jego użycia. 4. Badanie przeprowadza lekarz, pielęgniarka albo inna osoba upoważniona przez kierownika programu, a w przypadku pacjenta objętego leczeniem substytucyjnym w ramach ordynacji lekarskiej – lekarz prowadzący to leczenie lub pielęgniarka. 5. W przypadku zgłoszenia przez pacjenta zastrzeżeń co do wyniku badania dopuszcza się jednokrotne powtórzenie badania z tej samej próbki, jeżeli jest to możliwe, albo z nowo pobranej próbki moczu lub innych płynów ustrojowych. Wyboru rodzaju materiału biologicznego do powtórnego badania dokonuje lekarz. 6. W przypadku uzyskania rozbieżnych wyników pierwotnego badania i powtórzonego badania w dokumentacji medycznej odnotowuje się wynik powtórzonego badania. 7. Wynik badania odnotowuje się w dokumentacji medycznej pacjenta wraz z datą i godziną jego wykonania, rodzajem pobranego materiału biologicznego, oznaczeniem zastosowanego testu oraz oznaczeniem osoby przeprowadzającej badanie.