Art. 19.

1. Ocena poziomu jakości opieki kardiologicznej jest prowadzona w podziale na poszczególne rozpoznania na podstawie wskaźników jakości opieki kardiologicznej mieszczących się w zakresie obszarów: 1) klinicznego – opisywanego przez parametry dotyczące poziomów i efektów realizowanych świadczeń opieki zdrowotnej: a) efekt leczniczy, b) powtórne hospitalizacje z tej samej przyczyny, c) śmiertelność po zabiegach w trakcie hospitalizacji w okresach 30 dni, 90 dni oraz roku od dnia zakończenia hospitalizacji, d) strukturę procedur medycznych wykonywanych w przypadkach określonych problemów zdrowotnych, e) doświadczenie w wykonywaniu określonych świadczeń opieki zdrowotnej; 2) zarządczego – opisywanego przez parametry dotyczące organizacji udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej: a) koordynację opieki kardiologicznej, b) ciągłość opieki kardiologicznej, c) realizację opieki kardiologicznej zgodnie z kluczowymi zaleceniami, d) długość hospitalizacji, e) strukturę realizowanych świadczeń opieki zdrowotnej, f) stopień wykorzystania zasobów będących w dyspozycji ośrodka kardiologicznego, g) posiadanie akredytacji lub innego certyfikatu albo świadectwa potwierdzającego jakość wydanego przez niezależną akredytowaną jednostkę. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wskaźniki jakości opieki kardiologicznej, o których mowa w ust. 1, oraz ich wartości minimalne i docelowe, a także ich mierniki oraz sposób ich obliczania, mając na uwadze konieczność zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i efektywności opieki kardiologicznej.