§ 17.

Ewakuację ludności planuje się i prowadzi w taki sposób, aby zapewnić w miarę możliwości: 1) wspólny transport dla rodzin, w szczególności matek z dziećmi, osób ze szczególnymi potrzebami z opiekunami oraz osób starszych wymagających opieki z opiekunami; 2) zaopatrzenie osób objętych ewakuacją w środki niezbędne do przetrwania na czas przejazdu oraz pobytu w miejscu tymczasowego schronienia, w szczególności w niezbędne do udzielania pomocy doraźnej i pomocy humanitarnej: żywność, produkty lecznicze, ubrania, wodę pitną oraz środki higieniczne i zaplecze sanitarne; 3) ewakuację w pierwszej kolejności dzieci, kobiet ciężarnych oraz osób przebywających w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej zapewniających całodobową opiekę, szpitalach, zakładach leczniczych, w których są udzielane stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne, w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, innych placówkach zapewniających opiekę osobom niezdolnym do samodzielnego poruszania się lub o ograniczonej zdolności poruszania się, a także innych osób z niepełnosprawnościami; 4) ewakuację osób, o których mowa w pkt 3, z wykorzystaniem zespołów ratownictwa medycznego, zespołów transportu medycznego oraz zespołów transportu sanitarnego, będących w dyspozycji podmiotów ochrony ludności, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 21–23 ustawy, oraz z wykorzystaniem sił i środków innych podmiotów ochrony ludności i organizacji pozarządowych, przy koordynacji wojewodów, adekwatnie do potrzeb; 5) ograniczenie mienia zabieranego przez ewakuowaną ludność wyłącznie do tego mienia, które jest niezbędne do przetrwania przez 72 godziny.