Art. 52.

1. Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym może opracować projekt programu monitorowania lub projekt skoordynowanego programu monitorowania, z których każdy obejmuje co najmniej jedną chorobę odzwierzęcą lub co najmniej jeden odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy podlegające obowiązkowi monitorowania. 2. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia: 1) w przypadku programu monitorowania co najmniej: a) określenie populacji (gatunków) zwierząt lub etapów produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, b) charakter i rodzaj danych, które mają być zebrane w ramach programu monitorowania, c) definicje przypadków, d) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i zasady ich pobierania i przekazywania do tych badań, e) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych, f) zakres, sposób i terminy przekazywania informacji między organami Inspekcji Weterynaryjnej i Państwowej Inspekcji Sanitarnej; 2) w przypadku skoordynowanego programu monitorowania co najmniej: a) cel programu, b) okres realizacji programu, c) obszar geograficzny lub region objęte programem, d) choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze objęte monitorowaniem, e) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i wymagania, jakie powinny spełniać te próbki, f) minimalną liczbę próbek pobieranych do badań laboratoryjnych, g) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych, h) organy właściwe do realizacji programu i zadania tych organów, i) źródła finansowania realizacji programu, j) szacunkowe koszty realizacji programu i sposób ich finansowania, k) sposób i termin przedstawienia sprawozdania z realizacji programu. 3. Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny po ustanowieniu przez Komisję Europejską programu monitorowania lub skoordynowanego programu monitorowania zapewniają ich realizację. 4. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje o wynikach realizacji programu, o którym mowa w ust. 3.