Art. 2.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 914) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 34a: a) w ust. 20 skreśla się wyrazy „art. 95, art. 100,”, b) dodaje się ust. 21 w brzmieniu: „21. Funkcjonariusz w służbie kontraktowej ma prawo do zakwaterowania realizowanego w formie, o której mowa w art. 92 ust. 2 pkt 3. Przepisy art. 92 ust. 5–8 i 13 oraz art. 92a stosuje się odpowiednio.”; 2) w art. 87b ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Urlop, o którym mowa w ust. 4, nie przysługuje, jeżeli przerwa w ekspozycji na czynnik szkodliwy dla zdrowia, w szczególności z powodu choroby, urlopu czy zwolnienia od zajęć służbowych, a także wynikająca z potrzeb służbowych trwała nieprzerwanie dłużej niż 90 dni w ciągu roku.”; 3) tytuł rozdziału 12 otrzymuje brzmienie: „Zakwaterowanie funkcjonariuszy Straży Granicznej”; 4) art. 92 otrzymuje brzmienie: „Art. 92. 1. Funkcjonariuszowi w służbie przygotowawczej lub stałej, od dnia przyjęcia do służby w Straży Granicznej do dnia zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, na jego wniosek, przysługuje prawo do zakwaterowania. 2. Prawo do zakwaterowania jest realizowane w następujących formach: 1) przydział lokalu mieszkalnego; 2) przydział kwatery tymczasowej; 3) skierowanie do miejsca w internacie albo kwatery internatowej; 4) przyznanie świadczenia mieszkaniowego. 3. Na wniosek funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, prawo do zakwaterowania, o którym mowa w ust. 2 pkt 1–3, jest realizowane w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub może być realizowane w miejscowości innej niż miejscowość, w której pełni służbę, zgodnie z wykazem, o którym mowa w ust. 5. 4. Z miejsca w internacie albo kwatery internatowej mogą korzystać również pracownicy Straży Granicznej. Przepisy ust. 5–8 i 13 oraz art. 92a ust. 1 stosuje się odpowiednio. 5. Podmioty, o których mowa w art. 92a ust. 1, prowadzą wykaz dostępnych form zakwaterowania we właściwych jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej. Wykaz udostępniany jest do wiadomości funkcjonariuszy w sposób przyjęty przez dany podmiot. 6. Wyboru formy zakwaterowania funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, dokonuje na podstawie wykazu, o którym mowa w ust. 5, składając wniosek do podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 1. W przypadku braku możliwości przyznania prawa do zakwaterowania w formie, o której mowa w ust. 2 pkt 1 albo 2, funkcjonariuszowi przyznaje się prawo do zakwaterowania w formie, o której mowa w ust. 2 pkt 4. 7. Wnioski, o których mowa w ust. 6 i 9, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 8. Wniosek, o którym mowa w ust. 6, zawiera: 1) imię (imiona) i nazwisko funkcjonariusza; 2) stopień służbowy funkcjonariusza; 3) stanowisko służbowe funkcjonariusza; 4) numer telefonu kontaktowego; 5) adres zamieszkania funkcjonariusza; 6) wskazanie tytułu prawnego do lokalu, który funkcjonariusz zajmuje; 7) datę przyjęcia funkcjonariusza do służby; 8) datę ukończenia przez funkcjonariusza szkolenia podstawowego; 9) miejscowość, w której funkcjonariusz pełni służbę; 10) imię i nazwisko, stopień pokrewieństwa, datę urodzenia, adres zamieszkania członków rodziny funkcjonariusza, o których mowa w art. 93, oraz informacje o członkach rodziny, o których mowa w art. 93 pkt 2; 11) oświadczenie funkcjonariusza, czy on lub jego małżonek są właścicielami lub współwłaścicielami lokalu mieszkalnego albo domu, o którym mowa w ust. 11 pkt 1; 12) oświadczenie funkcjonariusza w sprawie wyboru formy zakwaterowania; 13) oświadczenie funkcjonariusza w sprawie wyboru sposobu ustalania wysokości świadczenia mieszkaniowego; 14) oświadczenie funkcjonariusza o skorzystaniu lub nieskorzystaniu z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu oraz o wskazaniu sposobu rozliczenia zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego; 15) oświadczenie funkcjonariusza o nabyciu lub nienabyciu lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z bonifikatą lub pomniejszeniem w cenie nabycia, przydzielonego w trybie administracyjnym w związku z pełnioną służbą; 16) oświadczenie funkcjonariusza o otrzymaniu lub nieotrzymaniu lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasad zakwaterowania funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Ochrony Państwa oraz poprawy niektórych warunków pełnienia służby (Dz. U. poz. 1366); 17) klauzulę o treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”; klauzula ta zastępuje pouczenie przez organ o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń; 18) informację o sposobie wypłaty świadczenia mieszkaniowego, a w przypadku wyboru bezgotówkowej formy wypłaty – numer rachunku bankowego lub innego rachunku płatniczego; 19) adres lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, o które wnioskuje funkcjonariusz. 9. Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1, na jego wniosek, przysługuje prawo do zamiany lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej. Do wniosków o zamianę lokali mieszkalnych albo kwater tymczasowych przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio; wniosek o zamianę zawiera także adres zajmowanego lokalu mieszkalnego albo zajmowanej kwatery tymczasowej. 10. Zmiana formy zakwaterowania następuje na wniosek funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 6. Podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1, uchyla decyzję, na podstawie której orzeczono wcześniej o prawie do zakwaterowania. 11. Prawo do form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, nie przysługuje, jeżeli: 1) funkcjonariusz lub jego małżonek jest właścicielem lub współwłaścicielem lokalu mieszkalnego albo domu w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości, o której mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 albo 2; 2) małżonek funkcjonariusza będący: a) funkcjonariuszem Policji, b) funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej, c) funkcjonariuszem Straży Granicznej, d) funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa, e) funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, f) funkcjonariuszem Agencji Wywiadu, g) funkcjonariuszem Służby Wywiadu Wojskowego, h) funkcjonariuszem Służby Kontrwywiadu Wojskowego, i) żołnierzem Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej – otrzymał przydział lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej na podstawie przepisów obowiązujących w tych służbach, jeżeli małżonkowie pełnią służbę w tej samej miejscowości albo w miejscowości, o której mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 albo 2. 12. Rozstrzygnięcie o przyznaniu świadczenia mieszkaniowego przez podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1, w całości uwzględniające wniosek funkcjonariusza następuje w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 oraz z 2025 r. poz. 769). Przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się. 13. Rozstrzygnięcie o przyznaniu miejsca w internacie albo kwatery internatowej następuje w drodze skierowania funkcjonariusza do miejsca w internacie albo kwatery internatowej przez podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1. 14. Rozstrzygnięcie o: 1) przydziale lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, 2) zamianie lokali mieszkalnych albo kwater tymczasowych, 3) odmowie przyznania wybranej przez funkcjonariusza formy zakwaterowania – następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1. 15. W przypadku gdy małżonkowie są funkcjonariuszami Straży Granicznej, każdy z małżonków wybiera formę zakwaterowania, z tym że: 1) jednemu z małżonków przysługuje przydział lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, z uwzględnieniem dzieci, o których mowa w art. 93 pkt 2, a drugiemu małżonkowi przyznaje się świadczenie mieszkaniowe albo 2) każdemu z małżonków przyznaje się świadczenie mieszkaniowe. 16. W przypadku podania przez funkcjonariusza nieprawdziwych danych we wnioskach, o których mowa w ust. 6 lub 9, lub w przypadku gdy świadczenie mieszkaniowe funkcjonariuszowi nie przysługiwało, podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1, wydaje decyzję o uchyleniu decyzji przyznającej funkcjonariuszowi wybraną przez niego formę zakwaterowania, w której rozstrzyga także o cofnięciu świadczenia mieszkaniowego w całości oraz zobowiązuje funkcjonariusza do zwrotu świadczeń nienależnie pobranych. 17. Funkcjonariusz jest obowiązany do powiadomienia podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 1, o każdym zdarzeniu mającym wpływ na prawo do zakwaterowania. 18. W przypadku przeniesienia funkcjonariusza do innej służby albo do służby w ramach zawodowej służby wojskowej albo zwolnienia go ze służby rozstrzygnięcia, o których mowa w ust. 12–14, wygasają z mocy prawa z dniem przeniesienia funkcjonariusza lub zwolnienia go ze służby. 19. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków, o których mowa w ust. 6 i 9, a także formę i sposób składania tych wniosków, uwzględniając przejrzystość przedstawianych informacji oraz efektywność prowadzonego postępowania w celu rozstrzygnięcia w sprawach wyboru formy zakwaterowania.”; 5) po art. 92 dodaje się art. 92a i art. 92b w brzmieniu: „Art. 92a. 1. Podmiotami właściwymi w sprawach zakwaterowania oraz zryczałtowanego zwrotu kosztów dojazdu są: 1) minister właściwy do spraw wewnętrznych – w stosunku do: a) Komendanta Głównego Straży Granicznej, b) zastępców Komendanta Głównego Straży Granicznej; 2) Komendant Główny Straży Granicznej – w stosunku do: a) Rektora-Komendanta WSSG, b) Komendanta BSWSG, c) komendantów oddziałów Straży Granicznej, d) komendantów ośrodków szkolenia Straży Granicznej, e) komendantów ośrodków Straży Granicznej, f) kierowników komórek organizacyjnych Komendy Głównej Straży Granicznej, g) funkcjonariuszy, o których mowa w art. 41 ust. 2, h) funkcjonariuszy pozostających w jego dyspozycji; 3) Rektor-Komendant WSSG, komendanci oddziałów Straży Granicznej, komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej, z wyłączeniem ośrodka szkolenia, o którym mowa w pkt 4, oraz komendanci ośrodków Straży Granicznej – w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych im jednostkach organizacyjnych lub pozostających w ich dyspozycji; 4) Komendant Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Straży Granicznej – w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w ośrodku szkolenia Straży Granicznej pozostającym na jego zaopatrzeniu lub pozostających w dyspozycji komendanta tego ośrodka szkolenia; 5) Komendant Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej – w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Straży Granicznej i w BSWSG lub pozostających w dyspozycji Komendanta BSWSG. 2. W przypadku funkcjonariusza zwolnionego ze służby, który nabył prawo do lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej na podstawie decyzji podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, właściwym w sprawie wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej jest podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Art. 92b. Prawo do zakwaterowania nie przysługuje funkcjonariuszowi: 1) który nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z bonifikatą lub pomniejszeniem w cenie nabycia, przydzielony w trybie administracyjnym w związku z pełnioną służbą; 2) od dnia przyjęcia do służby do dnia ukończenia szkolenia podstawowego, a w przypadku następującego bezpośrednio po tym szkoleniu szkolenia w zakresie szkoły podoficerskiej – do dnia jego ukończenia; 3) od dnia przyjęcia do służby do dnia ukończenia studiów stacjonarnych w WSSG; 4) w służbie kandydackiej.”; 6) art. 93 i art. 94 otrzymują brzmienie: „Art. 93. Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek; 2) dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do dnia zawarcia przez nie związku małżeńskiego, które: a) nie ukończyły 18. roku życia, a w przypadku uczęszczania do szkoły lub odbywania studiów w uczelni – 26. roku życia, albo b) stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji przed osiągnięciem wieku określonego w lit. a. Art. 94. 1. Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych lub przez niego nadzorowanych. 2. Na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia w budynkach służbowych pełniące funkcje mieszkalne, przeznaczone dla funkcjonariuszy przeniesionych z urzędu do pełnienia służby albo delegowanych z urzędu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości lub w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej. 3. Na kwaterę internatową przeznacza się lokal mieszkalny pełniący funkcję internatu, przeznaczony do zamieszkiwania przez funkcjonariusza albo pracownika Straży Granicznej, lub większą liczbę funkcjonariuszy lub pracowników Straży Granicznej. 4. Na internat przeznacza się budynek lub zespół pomieszczeń mieszkalnych stanowiących organizacyjną całość w budynku, przeznaczone do zakwaterowania funkcjonariuszy lub pracowników Straży Granicznej. 5. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej przydzielanego lokalu mieszkalnego albo przydzielanej kwatery tymczasowej uwzględnia się zajmowane przez funkcjonariusza stanowisko służbowe oraz wielkość jego gospodarstwa domowego, stosując następujące zasady: 1) funkcjonariuszowi przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, zwana dalej „normą zaludnienia”, która wynosi 10 m2; 2) funkcjonariuszowi przysługują następujące normy zaludnienia: a) posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 93 – po jednej normie zaludnienia dla funkcjonariusza i każdego członka jego rodziny, a w przypadku: – zajmowania stanowiska służbowego: Komendant Główny Straży Granicznej, zastępca Komendanta Głównego Straży Granicznej, Rektor-Komendant WSSG, Komendant BSWSG, komendant oddziału Straży Granicznej, komendant ośrodka szkolenia Straży Granicznej, komendant ośrodka Straży Granicznej, kierownik komórki organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej lub posiadania stopnia służbowego generała brygady Straży Granicznej (kontradmirała Straży Granicznej) albo generała dywizji Straży Granicznej (wiceadmirała Straży Granicznej) – dwie dodatkowe normy zaludnienia, albo – posiadania stopnia służbowego oficera od stopnia majora Straży Granicznej (komandora podporucznika Straży Granicznej) do stopnia pułkownika Straży Granicznej (komandora Straży Granicznej) lub zajmującemu stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia służbowego oficera od stopnia majora Straży Granicznej (komandora podporucznika Straży Granicznej) do stopnia pułkownika Straży Granicznej (komandora Straży Granicznej) – jedna dodatkowa norma zaludnienia, b) nieposiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 93 – dwie normy zaludnienia, a w przypadku zajmowania stanowiska służbowego: Komendant Główny Straży Granicznej, zastępca Komendanta Głównego Straży Granicznej, Rektor-Komendant WSSG, Komendant BSWSG, komendant oddziału Straży Granicznej, komendant ośrodka szkolenia Straży Granicznej, komendant ośrodka Straży Granicznej, kierownik komórki organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej lub posiadania stopnia służbowego generała brygady Straży Granicznej (kontradmirała Straży Granicznej) albo generała dywizji Straży Granicznej (wiceadmirała Straży Granicznej) – jedna dodatkowa norma zaludnienia, c) pozostającemu w związku małżeńskim, który nie posiada dzieci, o których mowa w art. 93 pkt 2, przysługuje jedna dodatkowa norma zaludnienia; 3) w przypadku prowadzenia przez funkcjonariusza jednoosobowego gospodarstwa domowego norma zaludnienia wynosi nie mniej niż 20 m2. 6. Powierzchnią mieszkalną jest powierzchnia pokoi. 7. Funkcjonariuszowi, na wniosek, o którym mowa w art. 92 ust. 6 lub 9, lub za jego pisemną zgodą, można przydzielić lokal mieszkalny albo kwaterę tymczasową o mniejszej powierzchni mieszkalnej niż wynikająca z przysługującej mu normy zaludnienia albo o większej powierzchni mieszkalnej niż wynikająca z przysługujących mu norm zaludnienia, o których mowa w ust. 5, o ile taki lokal mieszkalny albo taka kwatera tymczasowa nie są niezbędne do zakwaterowania funkcjonariusza o większej liczbie przysługujących mu norm zaludnienia. 8. Opróżnianie lokali mieszkalnych oraz kwater tymczasowych następuje w drodze decyzji administracyjnej.”; 7) uchyla się art. 95 i art. 96; 8) art. 97 otrzymuje brzmienie: „Art. 97. 1. Funkcjonariuszowi, z wyłączeniem funkcjonariusza, któremu wysokość świadczenia mieszkaniowego ustala się w sposób, o którym mowa w art. 98b ust. 1 pkt 2, zamieszkującemu w miejscowości innej niż miejscowość, w której pełni służbę, od której granic administracyjnych najkrótsza odległość drogą publiczną do granic administracyjnych miejscowości, w której pełni służbę, wynosi: 1) do 30 km – wypłaca się, na jego wniosek, zryczałtowany zwrot kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, w wysokości 140 zł miesięcznie; 2) powyżej 30 km do 50 km – wypłaca się, na jego wniosek, zryczałtowany zwrot kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, w wysokości 180 zł miesięcznie; 3) powyżej 50 km – wypłaca się, na jego wniosek, zryczałtowany zwrot kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, w wysokości 220 zł miesięcznie. 2. Funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, składa wniosek o wypłatę zryczałtowanego zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełni służbę, do podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 1, zawierający: 1) imię (imiona) i nazwisko; 2) stopień służbowy; 3) stanowisko służbowe; 4) nazwę jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę; 5) miejscowość, w której pełni służbę; 6) adres zamieszkania; 7) numer telefonu kontaktowego; 8) odległość w kilometrach wynikającą z ust. 1; 9) klauzulę o treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”; klauzula ta zastępuje pouczenie przez organ o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń; 10) informację o sposobie wypłaty, a w przypadku wyboru bezgotówkowej formy wypłaty – numer rachunku bankowego lub innego rachunku płatniczego. 3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 4. Zryczałtowany zwrot kosztów dojazdu funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do miejscowości, w której pełni służbę, przysługuje od dnia złożenia wniosku. 5. W przypadku uznania prawa funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do zryczałtowanego zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełni służbę, podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1, wypłaca go funkcjonariuszowi w każdym kolejnym miesiącu kalendarzowym, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym funkcjonariusz złożył wniosek, o którym mowa w ust. 2. 6. Zryczałtowany zwrot kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, płatny jest z dołu do dwudziestego dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który przysługuje. 7. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania albo miejscowości, w której funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, pełni służbę, składa on nowy wniosek. 8. Funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, informuje niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania zmiany, podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1, o każdym zdarzeniu mającym wpływ na uprawnienia do otrzymywania zryczałtowanego zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełni służbę. 9. Zryczałtowanego zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, nie wypłaca się za okresy, o których mowa w art. 117d ust. 9 – proporcjonalnie do tych okresów, przyjmując, że za każdy dzień wykonywania czynności służbowych ustala się 1/21 części miesięcznego zryczałtowanego zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełni służbę. 10. Zryczałtowany zwrot kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, nie przysługuje, jeżeli funkcjonariusz korzysta z prawa do zakwaterowania w formach, o których mowa w art. 92 ust. 2 pkt 1–3, w miejscowości, w której pełni służbę. 11. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór oraz formę wniosku o wypłatę zryczałtowanego zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości i efektywności przebiegu procesu przyznania funkcjonariuszowi zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę.”; 9) uchyla się art. 98; 10) po art. 98 dodaje się art. 98a–98c w brzmieniu: „Art. 98a. 1. Funkcjonariusz, któremu wydano decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, zawiera umowę najmu z ich właścicielem albo z podmiotem nimi administrującym, zwanym dalej „wynajmującym”. 2. Od dnia przekazania lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej funkcjonariusz uiszcza opłaty za używanie tego lokalu albo tej kwatery. 3. W przypadku otrzymania kwatery tymczasowej koszty zakwaterowania funkcjonariusza delegowanego z urzędu do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej lub w innej miejscowości ponosi Skarb Państwa. Koszty zakwaterowania członków rodziny, o których mowa w art. 93, w kwaterze tymczasowej ponosi funkcjonariusz. 4. Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej lub w innej miejscowości przysługuje kwatera tymczasowa, której koszty ponosi: 1) Skarb Państwa, z tym że koszty zakwaterowania członków rodziny, o których mowa w art. 93, w kwaterze tymczasowej ponosi funkcjonariusz, albo 2) funkcjonariusz, któremu przysługuje również świadczenie mieszkaniowe. 5. Przekazanie przydzielonego lokalu mieszkalnego albo przydzielonej kwatery tymczasowej następuje na podstawie protokołu, w którym określa się stan techniczny tego lokalu albo tej kwatery oraz stopień zużycia znajdujących się w nich urządzeń technicznych. Protokół sporządzają funkcjonariusz oraz wynajmujący i stanowi on podstawę rozliczeń dokonywanych przy zwrocie lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej. 6. Funkcjonariusz może wprowadzać w zajmowanym lokalu mieszkalnym albo w zajmowanej kwaterze tymczasowej ulepszenia tylko za zgodą wynajmującego i na podstawie pisemnej umowy określającej sposób rozliczeń z tego tytułu. 7. Opłaty za używanie lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy przyjmuje się według opłat obowiązujących dla danego lokalu albo kwatery, a w przypadku lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej będących w zasobie innego podmiotu, w tym w zarządzie Straży Granicznej, lub będących własnością WSSG – według opłat obowiązujących dla lokali mieszkalnych albo kwater tymczasowych wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego tych podmiotów. 8. Umowa najmu, o której mowa w ust. 1, ulega rozwiązaniu z chwilą uprawomocnienia się decyzji o opróżnieniu przydzielonego lokalu mieszkalnego albo przydzielonej kwatery tymczasowej albo wygaśnięcia decyzji o ich przydziale. 9. W sprawach wynikających ze wzajemnych praw i obowiązków najemcy i wynajmującego oraz w innych przypadkach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do najmu lokali mieszkalnych albo kwater tymczasowych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 i 1172) oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725). 10. Sprawy sporne wynikające ze stosunku najmu lokali mieszkalnych oraz kwater tymczasowych rozstrzygają sądy powszechne. Art. 98b. 1. Wysokość świadczenia mieszkaniowego ustala się kwotowo, jako iloczyn stawki podstawowej oraz mnożnika lokalizacyjnego dla powiatów ustalonego dla miejscowości: 1) wskazanej we wniosku, o którym mowa w art. 92 ust. 6, w której funkcjonariusz zamieszkuje, albo 2) w której funkcjonariusz pełni służbę, wskazanej w rozkazie personalnym o mianowaniu funkcjonariusza. 2. Wyboru sposobu ustalania wysokości świadczenia mieszkaniowego, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz dokonuje we wniosku, o którym mowa w art. 92 ust. 6. 3. Funkcjonariuszowi zamieszkującemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, który pełni służbę w jednostce organizacyjnej Straży Granicznej na terenie kraju, świadczenie mieszkaniowe ustala się w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 4. Funkcjonariuszowi, który otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu, odprawę mieszkaniową lub ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego z jednostek budżetowych, w tym w innych służbach, na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasad zakwaterowania funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Ochrony Państwa oraz poprawy niektórych warunków pełnienia służby, wypłaca się przyznane świadczenie mieszkaniowe: 1) pomniejszone o kwotę stanowiącą maksymalnie 1/60 z 50 % przyznanej decyzją administracyjną pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu, odprawy mieszkaniowej lub ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu za każdy miesiąc wypłaty świadczenia mieszkaniowego przez kolejne 60 miesięcy lub do wysokości 50 % przyznanej decyzją administracyjną pomocy finansowej, odprawy mieszkaniowej lub ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu, z możliwością jednorazowej wcześniejszej spłaty albo 2) w pełnej kwocie w przypadku zwrotu przez funkcjonariusza 50 % przyznanej decyzją administracyjną pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu, odprawy mieszkaniowej lub ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu w terminie 30 dni od otrzymania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 92 ust. 12. 5. Sposób rozliczenia zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu, odprawy mieszkaniowej lub ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego wskazuje funkcjonariusz we wniosku, o którym mowa w art. 92 ust. 6. 6. Wypłatę świadczenia mieszkaniowego zawiesza się funkcjonariuszowi, który przebywa na urlopie bezpłatnym. 7. Zawieszenie wypłaty świadczenia mieszkaniowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. 8. W przypadku przydziału lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej świadczenie mieszkaniowe przysługuje do dnia protokolarnego przekazania lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, nie dłużej jednak niż do ostatniego dnia miesiąca, w którym decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej stała się ostateczna. 9. Funkcjonariuszowi, o którym mowa w art. 92 ust. 1, który ponosi koszty zakwaterowania w internacie albo kwaterze internatowej, przysługuje świadczenie mieszkaniowe. 10. Funkcjonariuszowi, któremu wysokość świadczenia mieszkaniowego ustala się w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, świadczenie mieszkaniowe przysługuje od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 92 ust. 6, i jest wypłacane za miesiąc kalendarzowy, w terminie do końca każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 92 ust. 12. 11. W przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej świadczenie mieszkaniowe przysługuje od dnia następującego po dniu opróżnienia lokalu albo kwatery. 12. W przypadku uprawnienia do świadczenia mieszkaniowego za okres krótszy niż miesiąc kalendarzowy świadczenie przysługuje w wysokości 1/30 za każdy dzień. 13. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawki podstawowej oraz mnożników lokalizacyjnych dla powiatów, uwzględniając średnią cenę rynkową najmu lokali mieszkalnych, a także szczególne znaczenie jednostki organizacyjnej Straży Granicznej, w której funkcjonariusz pełni służbę, dla systemu ochrony granicy państwowej, porządku publicznego i systemu ochrony państwa. Art. 98c. 1. Funkcjonariuszowi, któremu wysokość świadczenia mieszkaniowego ustala się w sposób, o którym mowa w art. 98b ust. 1 pkt 2, oraz: 1) oddelegowanemu do wykonywania zadań poza Strażą Graniczną na podstawie art. 41 ust. 2 – świadczenie mieszkaniowe przyznaje się w wysokości określonej dla miejscowości właściwej ze względu na miejsce oddelegowania; 2) zwolnionemu z obowiązku wykonywania zadań służbowych na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych – świadczenie mieszkaniowe przyznaje się w wysokości określonej dla miejscowości właściwej ze względu na miejsce działalności zarządu zakładowej organizacji związkowej, w którym funkcjonariusz pełni funkcję na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych; 3) przeniesionemu do dyspozycji właściwego przełożonego oraz delegowanemu do czasowego pełnienia służby poza granicami państwa – świadczenie mieszkaniowe przyznaje się w wysokości określonej dla miejscowości, w której pełnił służbę na jeden dzień przed przeniesieniem do dyspozycji lub delegowaniem. 2. Funkcjonariuszowi, któremu wysokość świadczenia mieszkaniowego ustala się w sposób, o którym mowa w art. 98b ust. 1 pkt 2, świadczenie mieszkaniowe przysługuje od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 92 ust. 6, do dnia zakończenia pełnienia służby w danej miejscowości, określonej w rozkazie personalnym, i jest wypłacane za miesiąc kalendarzowy w terminie do końca każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 92 ust. 12. 3. W przypadku delegowania funkcjonariusza, któremu wysokość świadczenia mieszkaniowego ustala się w sposób, o którym mowa w art. 98b ust. 1 pkt 2, do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy świadczenie mieszkaniowe przysługuje w dotychczasowej wysokości. 4. W przypadku delegowania funkcjonariusza, któremu wysokość świadczenia mieszkaniowego ustala się w sposób, o którym mowa w art. 98b ust. 1 pkt 2, do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości na okres dłuższy niż 6 miesięcy, świadczenie mieszkaniowe przysługuje w wysokości określonej dla miejsca pełnienia służby właściwego ze względu na miejscowość delegowania funkcjonariusza.”; 11) uchyla się art. 99; 12) art. 99a otrzymuje brzmienie: „Art. 99a. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, jeżeli: 1) został zwolniony ze służby albo przeniesiony do służby w innej miejscowości; 2) bez zgody wynajmującego podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal mieszkalny albo przydzieloną kwaterę tymczasową lub ich część; 3) używa lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód w tym lokalu albo tej kwaterze, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców; 4) wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali; 5) jest w zwłoce z wnoszeniem opłat za używanie lokalu mieszkalnego przez okres co najmniej trzech pełnych okresów płatności mimo pisemnego zawiadomienia go o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i wymagalnych należności; 6) nie zwolnił, w terminie określonym w odrębnych przepisach, przydzielonego lokalu mieszkalnego albo przydzielonej kwatery tymczasowej; 7) zrzekł się uprawnień do przydzielonego lokalu mieszkalnego albo przydzielonej kwatery tymczasowej; 8) on i jego małżonek posiadają przydzielony inny lokal mieszkalny albo przydzieloną inną kwaterę tymczasową; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali; 9) dokonał zamiany lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej; 10) po zwolnieniu ze służby on lub pozostali po nim członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny albo kwaterę tymczasową położone w budynku przeznaczonym na cele służbowe, a osobom tym przydzielono lokal w tej samej lub innej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom; 11) on lub członkowie jego rodziny albo inne osoby zajmują lokal mieszkalny albo kwaterę tymczasową bez tytułu prawnego; 12) został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 130 lub art. 258 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny lub orzeczono wobec niego prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. 2. Decyzję administracyjną o opróżnieniu lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu albo tej kwaterze. 3. W przypadku wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego osoba, której ona dotyczy, opróżnia lokal mieszkalny w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. 4. W przypadku wydania decyzji o opróżnieniu kwatery tymczasowej osoba, której ona dotyczy, opróżnia kwaterę tymczasową w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. 5. W sprawach opróżnienia lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej zajmowanych przez: 1) kobietę w ciąży, 2) małoletniego, 3) osobę niepełnosprawną, o której mowa w art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 913 i 1301), lub ubezwłasnowolnioną oraz osobę sprawującą nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, 4) obłożnie chorego, który dysponuje dokumentem urzędowym lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, wydanym nie wcześniej niż miesiąc przed dniem wszczęcia postępowania o opróżnienie lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, 5) emeryta lub rencistę spełniającego kryteria otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 6) osobę posiadającą status bezrobotnego spełniającą kryteria otrzymania świadczenia z pomocy społecznej – wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi, nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, chyba że mogą zamieszkać w innym lokalu mieszkalnym albo w domu, a w przypadku, w którym jedną z osób, wobec których wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, jest funkcjonariusz, mogą zamieszkać w miejscowości, w której pełni on służbę, albo w miejscowości, o której mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 albo 2, w innym lokalu mieszkalnym albo w domu. 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, organ właściwy do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej. Przepisy art. 14 ust. 1–5 i 6a, art. 15, art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. 7. Opróżnienia lokalu mieszkalnego albo tymczasowej kwatery, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 6, dokonuje się w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132, 620 i 1302).”; 13) uchyla się art. 99b; 14) art. 100 otrzymuje brzmienie: „Art. 100. 1. Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który poza miejscowością, w której pełni służbę, posiada lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 92 ust. 2 pkt 1, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowej miejscowości, w której pełni służbę, po opróżnieniu wcześniej zajmowanego lokalu mieszkalnego. 2. Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości lub w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej, który w poprzedniej miejscowości, w której pełnił służbę, nie opróżnił zajmowanego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 92 ust. 2 pkt 1, można przydzielić kwaterę internatową albo miejsce w internacie. 3. Funkcjonariuszowi delegowanemu do czasowego pełnienia służby albo przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości przydziela się kwaterę tymczasową.”; 15) uchyla się art. 101 i art. 102; 16) art. 105 i art. 106 otrzymują brzmienie: „Art. 105. 1. Wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariusza jest uzależniona od grupy i kategorii zaszeregowania zajmowanego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób ustalania wysokości uposażenia zasadniczego, 2) grupy uposażenia zasadniczego, kategorie uposażenia zasadniczego oraz mnożniki kwoty bazowej, 3) zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego oraz stopni etatowych – uwzględniając zróżnicowanie uposażenia zasadniczego w poszczególnych grupach i kategoriach zaszeregowania stopni etatowych od zajmowanego stanowiska służbowego, wysługi lat, a także charakteru wykonywanych obowiązków służbowych. Art. 106. 1. Uposażenie zasadnicze funkcjonariusza wzrasta z tytułu wysługi lat o 2 % po 2 latach służby i o 1 % za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20 % po 20 latach służby, oraz o kolejne 2 % za każde następne 2 lata służby do wysokości 32 % po 32 latach służby, łącznie do wysokości 35 % po 35 latach służby. 2. Do wysługi lat funkcjonariusza zalicza się okresy: 1) służby w Straży Granicznej; 2) służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie Więziennej; 3) traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 4) służby w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 5) zakończonego zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 6) inne, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze, lub wynikające ze stosunku służbowego. 3. Do wysługi lat zalicza się okresy zakończonego zatrudnienia wykonywanego w niepełnym wymiarze czasu pracy, proporcjonalnie do sumy świadczonych w tych okresach wymiarów czasu pracy obowiązujących w danym zawodzie lub na danym stanowisku, nie więcej jednak niż okres wykonywanego zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. 4. Okresy zatrudnienia wykonywanego w niepełnym wymiarze czasu pracy na podstawie art. 1867 Kodeksu pracy traktuje się jak okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. 5. Do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek z tytułu choroby, a także okresów zawieszenia w czynnościach służbowych, zgodnie z art. 128 ust. 2. 6. Przepisu ust. 5 nie stosuje się do okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek z tytułu choroby, w przypadku gdy funkcjonariusz, także przed podjęciem służby w Straży Granicznej, prowadził indywidualne gospodarstwo rolne lub pracował w takim gospodarstwie na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. poz. 310) albo korzystał z urlopu: 1) udzielonego w celu sprawowania opieki nad małoletnim dzieckiem, przewidzianego w przepisach prawa pracy; 2) opiekuńczego, o którym mowa w art. 89h ust. 1; 3) bezpłatnego, udzielonego w związku z wyjazdem za granicę wspólnie z małżonkiem przeniesionym do pełnienia służby albo pracy w przedstawicielstwie dyplomatycznym, urzędzie konsularnym, stałym przedstawicielstwie przy Organizacji Narodów Zjednoczonych, organach i instytucjach Unii Europejskiej, instytucie polskim lub innej misji państwowej; 4) bezpłatnego udzielonego na okres kształcenia w Krajowej Szkole Administracji Publicznej, jeżeli okres ten zaliczono w zakresie wszelkich uprawnień pracowniczych zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o Krajowej Szkole Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1952). 7. Podmiotami właściwymi do zaliczania do wysługi lat okresów, o których mowa w ust. 2–4, są właściwi przełożeni, o których mowa w art. 36 ust. 1. 8. Zaliczenia do wysługi lat okresów, o których mowa w ust. 2–4, dokonuje się na podstawie przedłożonych przez funkcjonariusza dokumentów. 9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentów potwierdzających okresy, o których mowa w ust. 2–4, oraz sposób i tryb zaliczania tych okresów do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, termin ustalenia wysługi lat oraz formę ustalenia wysługi lat, uwzględniając konieczność właściwego udokumentowania tych okresów oraz sprawnego postępowania przy ustalaniu wysługi lat.”; 17) w art. 108 w ust. 1 uchyla się pkt 1.