§ 4.

1. Przygotowanie systemów łączności na potrzeby obronne państwa realizuje się przez planowanie, organizowanie i realizację przedsięwzięć związanych z uruchomieniem systemów łączności na potrzeby:

1) zapewnienia funkcjonowania państwa w warunkach zagrożenia jego bezpieczeństwa i w czasie wojny;

2) systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy;

3) współdziałania i wymiany informacji, w tym z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej oraz siłami zbrojnymi państw sojuszniczych i koalicyjnych;

4) realizacji przedsięwzięć gospodarczo-obronnych oraz zadań wykonywanych na rzecz Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojsk sojuszniczych i koalicyjnych, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy;

5) uruchamiania przedsięwzięć i procedur systemu zarządzania kryzysowego, o którym mowa w art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 122);

6) utrzymania i podwyższania gotowości obronnej państwa, w tym utrzymania systemu stałych dyżurów na czas zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa i wojny, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 7 ustawy;

7) ostrzegania i alarmowania o uderzeniach z powietrza.

2. Wykorzystanie systemów łączności na potrzeby obronne państwa realizuje się przez użytkowanie i rozwój uruchomionych systemów łączności na potrzeby określone w ust. 1.

3. Systemy łączności na potrzeby obronne państwa wykorzystuje się również w stanie stałej gotowości obronnej państwa w razie wystąpienia zagrożeń terrorystycznych, zagrożeń cyberbezpieczeństwa lub innych szczególnych zdarzeń oraz podczas ćwiczeń i treningów.