§ 6.

1. Przy wyznaczaniu żołnierza na wyższe stanowisko służbowe organ, w zakresie oceny potrzeb Sił Zbrojnych, uwzględnia:

1) staż służby w: a) wojsku, b) posiadanym stopniu wojskowym: - na stanowisku służbowym, - na uczelni wojskowej, w szkole podoficerskiej, w centrum szkolenia lub w ośrodku szkolenia, w których żołnierz pobiera naukę, - w dyspozycji, z wyłączeniem okresu pozostawania w dyspozycji w związku z udzielonym urlopem wychowawczym lub w związku z podjęciem pracy poza granicami państwa w strukturach organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych strukturach wojskowych, c) pionie funkcjonalnym oraz korpusie osobowym i grupie osobowej, do których zaszeregowane jest stanowisko służbowe, na jakie żołnierz ma być wyznaczony;

2) okres posiadania równorzędnego stopnia służbowego w danej służbie oraz okres zajmowania równorzędnego stanowiska w danej służbie przed przeniesieniem do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej - w przypadku funkcjonariusza, o którym mowa w art. 137 ustawy;

3) opinie służbowe, w tym: a) wyniki uzyskane w latach poprzednich, b) określone kierunki rozwoju żołnierza zawodowego, c) dyspozycyjność;

4) wymogi zdrowotne i sprawność fizyczną;

5) znajomość języków obcych;

6) niekaralność oraz nieprowadzenie przeciwko żołnierzowi postępowania karnego lub dyscyplinarnego;

7) istnienie okoliczności, o których mowa w art. 223 ustawy.

2. W przypadku stanowisk służbowych, na które wyznacza Minister Obrony Narodowej, oceny potrzeb Sił Zbrojnych dokonuje kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr.