§ 19.

1. Kulochwyt główny składa się z:

1) tłumika rykoszetów, którego konstrukcja i użyte w niej materiały ograniczają powstawanie rykoszetów;

2) łapacza pocisków, którego kształt i zastosowane w jego konstrukcji materiały zapewniają przechwytywanie pocisków, które w niego trafiły, celem późniejszego przekazania ich do utylizacji lub recyklingu;

3) kulochwytu właściwego, którego kształt i zastosowane w jego konstrukcji materiały zapewniają przechwytywanie pocisków, które w niego trafiły, celem ich zatrzymania.

2. Kulochwyt właściwy zapewnia odporność na przebicie pociskiem ze współczynnikiem bezpieczeństwa co najmniej „2,5” oraz, niezależnie od zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w obrębie całej hali strzelań, posiada takie cechy użytkowe, aby w procesie eksploatacji strzelnicy umożliwiać sprawne i ekonomiczne wykonywanie drobnych napraw, remontów i konserwacji dotyczących całości jego konstrukcji. Można zastosować współczynnik bezpieczeństwa o innej wartości, jeżeli będzie to wynikało z oceny przewidywanej konstrukcji oraz przewidzianych do użycia w niej materiałów dokonanej przez jednostkę naukową.

3. Kulochwyt główny wykonuje się w sposób umożliwiający przeprowadzenie okresowej konserwacji i wymiany zużytych elementów.

4. Dopuszcza się inną niż określona w ust. 1-3 konstrukcję kulochwytu głównego, w przypadku gdy jednostka naukowa wyda pozytywną opinię potwierdzającą, że proponowane rozwiązanie posiada odpowiednie właściwości użytkowe i zapewni wymagany poziom bezpieczeństwa, nie niższy niż zapewniają rozwiązania, o których mowa w ust. 1-3.