§ 3.

1. Używanie środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych przez osoby umieszczone w okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich ustala się na podstawie:

1) rozmów wstępnych po przyjęciu;

2) wyników badań lekarskich;

3) wyników badań psychologicznych;

4) danych zawartych w dokumentacji dotyczącej nieletnich;

5) wyników testów diagnostycznych.

2. W przypadku stwierdzenia używania środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych u osób, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się szczegółowy proces diagnozy z udziałem lekarza, specjalisty psychoterapii uzależnień, specjalisty w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa w celu stwierdzenia uzależnienia od tych środków i jego stopnia oraz potrzeby leczenia przez podmiot leczniczy lub lekarza wykonującego zawód w ramach praktyki zawodowej lub skierowania albo przeniesienia do okręgowego ośrodka wychowawczego albo zakładu poprawczego, w którym realizuje się system wychowawczy resocjalizacyjno-terapeutyczny.

3. Do okręgowych ośrodków wychowawczych i zakładów poprawczych, w których realizuje się system wychowawczy resocjalizacyjno-terapeutyczny, osoby uzależnione kieruje się albo przenosi w oparciu o diagnozę stwierdzającą uzależnienie, sporządzoną przez lekarza, z uwzględnieniem opinii przygotowanej przez specjalistę psychoterapii uzależnień, specjalistę w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa.