§ 4.

1. Dla każdego zapisanego nośnika sporządza się metrykę identyfikacyjną, zwaną dalej „metryką”.

2. Metryka zawiera co najmniej następujące dane:

1) wskazanie osoby sporządzającej metrykę;

2) datę sporządzenia metryki;

3) numer metryki;

4) oznaczenie kontroli celno-skarbowej;

5) rodzaj i oznaczenie nośnika;

6) rodzaj utrwalonej czynności, a także czas i miejsce jej przeprowadzenia;

7) wskazanie urządzenia użytego do utrwalenia czynności lub do skopiowania zapisu;

8) dane dotyczące zapisu;

9) sumy kontrolne;

10) podpis osoby sporządzającej metrykę.

3. Wzór metryki określa załącznik do rozporządzenia.

4. Metrykę opatruje się numerem nadanym zgodnie z kolejnością wykonywania zapisów i ich kopii w toku danej kontroli celno-skarbowej.

5. Numer metryki i oznaczenie kontroli celno-skarbowej umieszcza się na powierzchni przeznaczonej do opisywania zapisanego nośnika, o ile nośnik ją posiada.

6. Metrykę sporządza się w oryginale i kopiach.

7. Oryginał metryki przechowuje się w aktach kontroli celno-skarbowej.

8. Kopię metryki przechowuje się wraz z zapisanym nośnikiem w tym samym opakowaniu.

9. Do oryginału i kopii metryki może być dołączony wydruk zawierający sumę kontrolną każdego dokumentu elektronicznego wchodzącego w skład zapisu, zastępujący oznaczenie tej sumy w metryce. Adnotację o dołączeniu wydruku umieszcza się w polu „Sumy kontrolne” metryki.

10. Jeżeli w toku kontroli celno-skarbowej sporządzono więcej niż trzy metryki, do akt kontroli celno-skarbowej dołącza się wykaz metryk wskazujący w szczególności numer każdej metryki, datę sporządzenia, rodzaj i oznaczenie zapisanego nośnika, rodzaj utrwalonej czynności i numer karty w aktach kontroli celno-skarbowej, na której znajduje się metryka.