§ 2.

1. Udzielenie wsparcia finansowego, o którym mowa w art. 15m ust. 1 ustawy, zwanego dalej „wsparciem finansowym”, odbywa się na podstawie wniosków składanych do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zwanego dalej „ministrem”, lub wyznaczonej przez niego państwowej instytucji kultury, zwanej dalej „wyznaczoną instytucją”.

2. Minister może upoważnić dyrektora instytucji kultury, której jest organizatorem, zwanego dalej „podmiotem upoważnionym”, do przyjmowania wniosków o udzielenie wsparcia finansowego, do zawierania umów, rozwiązywania umów w przypadku, o którym mowa w § 14 ust. 1, lub do rozliczania umów.

3. Podmiot upoważniony może upoważnić do dokonywania czynności, o których mowa w ust. 2, swojego zastępcę.

4. W przypadku gdy realizacja czynności objętych upoważnieniem wymaga przetwarzania danych osobowych, minister zawiera z podmiotem upoważnionym, jako podmiotem przetwarzającym, umowę, o której mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.). W przypadku, o którym mowa w ust. 3, przepis stosuje się odpowiednio.

5. Wyznaczona instytucja oraz podmiot upoważniony nie może być wnioskodawcą ubiegającym się o wsparcie finansowe.

6. Minister lub wyznaczona instytucja może powoływać komisje lub zespoły sterujące w celu zaopiniowania lub oceny wniosków, których zakres wymaga doświadczenia lub wiedzy eksperckiej.

Przypis w tekście jednolitym: Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2.