Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie zwalczania zakażenia SARS-CoV-2 u norek

Rozporządzenie określa szczegółowy sposób i tryb zwalczania oraz zapobiegania występowaniu zakażenia SARS-CoV-2 u norek, zwanego dalej „chorobą”, a w szczególności:

1) sposób i tryb postępowania przy podejrzeniu choroby oraz jej stwierdzeniu;

2) środki stosowane przy zwalczaniu choroby;

3) procedury czyszczenia i odkażania;

4) warunki i sposób ponownego umieszczania norek w gospodarstwach.

1. Powiatowy lekarz weterynarii, po otrzymaniu zawiadomienia o podejrzeniu wystąpienia choroby, podejmuje niezwłocznie następujące czynności mające na celu wykrycie albo wykluczenie choroby:

1) obejmuje gospodarstwo nadzorem urzędowym;

2) przeprowadza badanie kliniczne norek oraz pobiera próbki do badań laboratoryjnych i wysyła je do laboratorium urzędowego, o którym mowa w art. 25 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1557 oraz z 2020 r. poz. 285);

3) przeprowadza dochodzenie epizootyczne;

4) nakazuje:

a) posiadaczowi norek dokonanie spisu wszystkich norek i innych zwierząt utrzymywanych w gospodarstwie, z wyszczególnieniem dla każdej kategorii utrzymywanych zwierząt liczby zwierząt padłych i urodzonych w okresie podejrzenia o chorobę; spis udostępnia się na żądanie powiatowego lekarza weterynarii,

b) codzienne aktualizowanie spisu, o którym mowa w lit. a,

c) odosobnienie norek w miejscach ich dotychczasowego utrzymywania lub w innych zamkniętych obiektach w gospodarstwie w sposób uniemożliwiający ich wydostanie się oraz kontakt ze zwierzętami i osobami postronnymi,

d) stosowanie, zgodnie z jego zaleceniami, przy wejściach i wjazdach do gospodarstwa oraz wyjściach i wyjazdach z gospodarstwa oraz przy wejściach i wyjściach z pomieszczeń i do pomieszczeń, w których są utrzymywane norki, produktów biobójczych w rozumieniu przepisów o produktach biobójczych, zwanych dalej „produktami biobójczymi”;

5) zakazuje przemieszczania:

a) norek z gospodarstwa i do gospodarstwa,

b) karmy i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego z gospodarstwa;

6) określa warunki przemieszczania z gospodarstwa i do gospodarstwa osób, ssaków utrzymywanych w gospodarstwie, środków transportu i urządzeń.

2. Środki, o których mowa w ust. 1 pkt 3-6, stosuje się do dnia wykluczenia przez powiatowego lekarza weterynarii choroby.

1. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia choroby w gospodarstwie wyznacza to gospodarstwo jako ognisko choroby i stosuje środki określone w § 2 ust. 1 pkt 2-6 oraz:

1) nakazuje:

a) niezwłoczne zabicie pod nadzorem urzędowym wszystkich norek w sposób wykluczający rozprzestrzenianie się choroby,

b) zbieranie, transportowanie, przechowywanie, przeładunek, przetwarzanie oraz wykorzystywanie lub usuwanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w sposób określony w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1069/2009”, przy czym zwłoki zabitych norek usuwa się pod nadzorem urzędowym,

c) zniszczenie lub obróbkę, w sposób zapewniający zniszczenie SARS-CoV-2, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, paszy oraz przedmiotów i substancji, które mogły zostać skażone SARS-CoV-2,

d) odkażenie ściółki oraz obornika, które mogły zostać skażone SARS-CoV-2;

2) zakazuje przemieszczania z gospodarstwa i do gospodarstwa innych zwierząt.

2. Po wykonaniu czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, obiekty budowlane lub inne miejsca, w których były utrzymywane norki, środki transportu wykorzystywane do ich transportu, a także transportu ich zwłok lub skór, paszy, ściółki lub obornika oraz inne przedmioty lub substancje, które mogły zostać skażone SARS-CoV-2, pod nadzorem urzędowym powiatowego lekarza weterynarii, czyści się i odkaża w warunkach i w sposób określony w załączniku do rozporządzenia.

3. Powiatowy lekarz weterynarii może wyrazić zgodę na transport ściółki lub obornika, które mogły zostać skażone SARS-CoV-2, do wyznaczonego przez tego lekarza zakładu w celu przetworzenia w sposób określony w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009.

4. W przypadku stwierdzenia w gospodarstwie obecności SARS-CoV-2 ten wirus poddaje się badaniom laboratoryjnym w celu ustalenia jego charakterystyki molekularnej.

Przypis w tekście jednolitym: Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 276 z 20.10.2010, str. 33, Dz. Urz. UE L 216 z 14.08.2012, str. 3, Dz. Urz. UE L 354 z 28.12.2013, str. 86, Dz. Urz. UE L 95 z 07.04.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 130 z 28.05.2018, str. 11, Dz. Urz. UE L 294 z 21.11.2018, str. 44 oraz Dz. Urz. UE L 170 z 25.06.2019, str. 1.

W gospodarstwach powiązanych epizootycznie lub epidemiologicznie z ogniskiem choroby, z którego lub do którego mógł zostać przeniesiony SARS-CoV-2, uznanych w wyniku dochodzenia epizootycznego za gospodarstwa kontaktowe powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2-6, do dnia wykluczenia choroby.

1. Powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku wyznaczenia ogniska choroby, określa obszar zagrożony o promieniu co najmniej 10 km wokół tego ogniska.

2. Obszar zagrożony określa się, uwzględniając:

1) wyniki dochodzenia epizootycznego;

2) warunki geograficzne, w szczególności granice naturalne;

3) lokalizację i odległości między gospodarstwami, w których są utrzymywane norki.

1. Na obszarze zagrożonym urzędowy lekarz weterynarii:

1) niezwłocznie sporządza spis gospodarstw, w których są utrzymywane norki;

2) przeprowadza kontrole wszystkich gospodarstw, w których są utrzymywane norki, połączone z badaniem klinicznym, a w przypadku gdy jest to konieczne, pobiera próbki do badań laboratoryjnych, przed upływem okresu, o którym mowa w § 8;

3) prowadzi dokumentację dotyczącą kontroli, o których mowa w pkt 2, i sporządza protokół tych kontroli zawierający dokonane ustalenia.

2. W gospodarstwach znajdujących się na obszarze zagrożonym powiatowy lekarz weterynarii:

1) nakazuje:

a) odosobnienie norek w miejscach ich dotychczasowego utrzymywania lub w innych zamkniętych obiektach w gospodarstwie w sposób uniemożliwiający ich wydostanie się oraz kontakt ze zwierzętami i osobami postronnymi,

b) niezwłoczne usuwanie zwłok norek,

c) niezwłoczne czyszczenie i odkażanie środków transportu i sprzętu wykorzystywanych do transportu norek, paszy, skór, ściółki lub obornika, innych środków transportu wjeżdżających do gospodarstwa lub z niego wyjeżdżających oraz innych przedmiotów lub substancji, które mogły zostać skażone SARS-CoV-2,

d) stosowanie środków bezpieczeństwa biologicznego i ochrony osobistej przez osoby wchodzące do gospodarstwa lub z niego wychodzące w celu wykluczenia rozprzestrzeniania się SARS-CoV-2; czyszczenie i odkażanie przeprowadza się zgodnie z warunkami i w sposób określony w załączniku do rozporządzenia,

e) posiadaczowi norek:

prowadzenie wykazu osób wchodzących do gospodarstwa lub z niego wychodzących, z wyłączeniem pomieszczeń mieszkalnych; wykaz udostępnia się na żądanie powiatowego lekarza weterynarii,

niezwłoczne informowanie go o zwiększonej zachorowalności lub śmiertelności lub niepokojących objawach klinicznych u norek utrzymywanych w gospodarstwie;

2) zakazuje w okresie, o którym mowa w § 8:

a) wyprowadzania z gospodarstwa i wprowadzania do niego norek lub ich skór,

b) wywożenia lub rozrzucania ściółki lub obornika,

c) organizowania targów, wystaw, pokazów lub konkursów, na których są gromadzone norki;

3) może nakazać na terenie gospodarstwa:

a) uśmiercenie norek w celu pozyskania futer lub

b) zabicie norek w celu zwalczania choroby.

1. Powiatowy lekarz weterynarii może wyrazić zgodę na transport ściółki lub obornika z gospodarstwa znajdującego się na obszarze zagrożonym do wyznaczonego przez tego lekarza zakładu, w celu przetworzenia w sposób określony w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009.

2. Powiatowy lekarz weterynarii może również wyrazić zgodę na transport norek przeznaczonych do zabicia w miejscu znajdującym się poza obszarem zagrożonym, jeżeli:

1) transport norek odbędzie się przy użyciu zatwierdzonego i zaplombowanego środka transportu;

2) zabicie norek odbędzie się pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.

Środki określone w § 6 stosuje się co najmniej przez 30 dni, licząc od dnia zakończenia wstępnego czyszczenia i odkażania ogniska choroby, lecz nie krócej niż do dnia przeprowadzenia przez powiatowego lekarza weterynarii badań w gospodarstwach położonych na obszarze zagrożonym i uzyskania wyników wykluczających obecność choroby.

1. Ponowne umieszczenie norek w gospodarstwie, w którym stwierdzono chorobę, może nastąpić po upływie 30 dni od dnia zakończenia ostatecznego czyszczenia i odkażania.

2. W okresie 30 dni od dnia ponownego umieszczenia norek w gospodarstwie powiatowy lekarz weterynarii:

1) przeprowadza:

a) badanie kliniczne tych norek co najmniej raz, przy czym w przypadku przeprowadzenia więcej niż jednego badania ostatnie badanie przeprowadza się po upływie 25 dni od dnia ponownego wprowadzenia tych norek do gospodarstwa,

b) badania sekcyjne zwłok norek padłych;

2) pobiera próbki do badań laboratoryjnych - w przypadku gdy jest to konieczne.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.