§ 3.

1. Obserwacje terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, prowadzi się metodą wizji w terenie albo metodą monitoringu.

2. Metoda monitoringu polega na dokonywaniu pomiarów:

1) powierzchniowego ruchu mas ziemnych przy zastosowaniu pomiarów geodezyjnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052), zwana dalej „monitoringiem powierzchniowym”, lub

2) wgłębnego ruchu mas ziemnych, przy zastosowaniu wgłębnych pomiarów pozwalających na rozpoznanie liczby, rodzaju i głębokości położenia powierzchni poślizgu, zwana dalej „monitoringiem wgłębnym”

- w celu określenia prędkości i kierunku przemieszczenia mas ziemnych.

3. Dla prowadzenia monitoringu, o którym mowa w ust. 2, określa się liczbę i rodzaj punktów obserwacyjnych.

4. Obserwacje prowadzi się z częstotliwością stosowną do ryzyka wystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia, jednakże nie rzadziej niż raz na 3 lata, oraz każdorazowo po powzięciu przez starostę informacji o wystąpieniu ruchów masowych ziemi.

5. Z prowadzonych obserwacji sporządza się protokół obserwacji.