§ 41.

1. W roku 2020 nieprzekraczanie limitu czasu użytkowania wynoszącego w roku kalendarzowym 1500 godzin dla dużego źródła, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 1, oraz dla części dużego źródła, o której mowa w § 10 ust. 4, sprawdza się, uwzględniając nie średnią kroczącą z pięciu lat, ale średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r., 2017 r., 2018 r. i w 2019 r.

2. Odpowiednie przesunięcie w czasie dla stosowania średniej kroczącej z pięciu lat przy ocenie nieprzekraczania limitu 1500 godzin czasu użytkowania źródła albo części źródła w roku kalendarzowym uwzględnia się także w przypadku źródeł:

1) do których ma zastosowanie art. 146b albo art. 146c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378 i 1565),

2) o których mowa w akcie dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w Załączniku XII w rozdz. 13, w Sekcji D, w pkt 2 lit. b lub c (Dz. U. z 2004 r. poz. 864)

- które po zakończeniu korzystania z odstępstw wynikających z tych przepisów będą w całości albo w części użytkowane nie dłużej niż przez 1500 godzin w roku kalendarzowym; czas użytkowania źródła albo części źródła będzie wówczas liczony jako średnia krocząca z pięciu lat dopiero po upływie pięciu lat od zakończenia korzystania z odstępstw.