§ 1.

Upoważnia się:

1) naczelników urzędów celno-skarbowych do:

a) dokonywania zawiadomień o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia wyłudzenia skarbowego i uzupełniania informacji, o których mowa w art. 119zm ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, zwanej dalej „ustawą”,

b) dokonywania analizy ryzyka wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o której mowa w art. 119zn § 1 ustawy,

c) żądania przekazania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową informacji, zestawień lub adresów IP, o którym mowa w art. 119zs § 1 ustawy, w celu weryfikacji lub uzupełnienia posiadanych informacji niezbędnych do wykonywania zadań, o których mowa w lit. a, b, d oraz e,

d) przekazywania żądań blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, ograniczenia zakresu tej blokady i jej uchylenia oraz wykonywania innych czynności Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, określonych w art. 119zv ustawy, związanych z tymi żądaniami,

e) wydawania postanowień o przedłużeniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, zmianie zakresu tej blokady i jej uchyleniu oraz wykonywania innych czynności Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, określonych w art. 119zw ustawy, związanych z tymi postanowieniami;

2) dyrektorów izb administracji skarbowej będących organami wyższego stopnia w stosunku do naczelników urzędów celno-skarbowych, o których mowa w pkt 1, do:

a) wydawania postanowień, o których mowa w art. 119zy, art. 119zz i art. 119zza ustawy, rozpatrywania zażaleń na te postanowienia oraz wykonywania innych czynności Szefa Krajowej Administracji Skarbowej związanych z tymi postanowieniami,

b) rozpatrywania zażaleń na postanowienia, o których mowa w pkt 1 lit. e.