§ 12.

1. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się albo wszczęte umarza, gdy:

1) czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia czynu;

2) czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion czynu, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną;

3) sprawca czynu nie podlega orzecznictwu dyscyplinarnemu;

4) sprawca czynu zmarł;

5) nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ustawy;

6) postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie ukończone lub toczy się.

2. Postępowania dyscyplinarnego można nie wszczynać, a wszczęte można umorzyć, gdy okoliczności popełnionego czynu nie budzą wątpliwości, a naruszenie dyscypliny służbowej jest znikome.

3. Postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wydaje przełożony. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Przepisy § 32, § 34 i § 36 stosuje się odpowiednio.

4. W przypadku gdy wina funkcjonariusza oraz okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości i nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary surowszej niż nagana z ostrzeżeniem, funkcjonariusz może wyrazić pisemną zgodę na dobrowolne poddanie się takiej karze dyscyplinarnej.