§ 2.

1. Wojewódzki inspektor ochrony roślin i nasiennictwa, zwany dalej „wojewódzkim inspektorem”, przeprowadza coroczne obserwacje i kontrole roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów, wykorzystując osiągnięcia nauki i techniki, biologię organizmu szkodliwego oraz inne dostępne źródła wiedzy w celu ustalenia występowania organizmu szkodliwego.

2. W przypadku stwierdzenia występowania organizmu szkodliwego, wojewódzki inspektor niezwłocznie wyznacza:

1) strefę porażenia obejmującą zasięgiem obszar, na którym stwierdzono występowanie:

a) organizmu szkodliwego,

b) roślin wykazujących objawy porażenia przez organizm szkodliwy,

c) roślin pochodzących z tej samej partii co rośliny, o których mowa w lit. b, lub roślin, które miały kontakt z roślinami, o których mowa w lit. b, lub roślin, które rosną w bezpośrednim sąsiedztwie roślin, o których mowa w lit. b, lub roślin pochodzących z tego samego miejsca produkcji co rośliny, o których mowa w lit. b, lub roślin wyhodowanych z roślin, o których mowa w lit. b, jeżeli istnieje podejrzenie, że zostały one porażone przez organizm szkodliwy;

2) strefę bezpieczeństwa wokół strefy porażenia, której granica przebiega w odległości co najmniej 2 km od granicy strefy porażenia, przy czym ta odległość może być ograniczona nie mniej niż do 1 km od granicy strefy porażenia, jeżeli wojewódzki inspektor, mając na uwadze okoliczności powstania ogniska porażenia, wyniki przeprowadzonych obserwacji i kontroli lub działania zwalczające organizm szkodliwy zastosowane bezpośrednio po stwierdzeniu jego wystąpienia, stwierdzi, że nie występuje ryzyko rozprzestrzeniania się organizmu szkodliwego poza obszar tej strefy.

3. Wyznaczając strefę porażenia i strefę bezpieczeństwa, wojewódzki inspektor uwzględnia możliwości rozprzestrzeniania się organizmu szkodliwego, biologię organizmu szkodliwego, stopień porażenia roślin żywicielskich organizmu szkodliwego i drewna oraz ich rozmieszczenie na danym obszarze.