Art. 4.

1. Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem niewymagającą zezwolenia, której wykonywanie wymaga uzyskania zezwolenia zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, złożą w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wniosek o wydanie takiego zezwolenia albo zakończą tę działalność.

2. Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem niewymagającą zgłoszenia, której wykonywanie wymaga zgłoszenia zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dokonają w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy takiego zgłoszenia albo zakończą tę działalność.

3. Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem, której wykonywanie wymaga powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dokonają w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy takiego powiadomienia albo zakończą tę działalność. Przepisu art. 5 ust. 16 ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się.

4. Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem, której wykonywanie wymaga powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, dokonają w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy takiego powiadomienia. Przepisu art. 5¹ ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się.

5. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wymaga wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na:

1) wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, transporcie lub stosowaniu materiałów promieniotwórczych lub źródeł promieniotwórczych, zawierających izotopy promieniotwórcze o takiej aktywności lub stężeniu promieniotwórczym, które nie mogą być pominięte z punktu widzenia ochrony radiologicznej oraz których aktywność całkowita lub stężenie promieniotwórcze nie przekraczają odpowiednio wartości aktywności P 1 lub wartości stężenia promieniotwórczego, określonych w załączniku nr 2 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz na obrocie tymi materiałami lub źródłami;

2) stosowaniu mikroskopów elektronowych:

a) pracujących przy różnicy potencjałów większej niż 30 kV lub

b) w przypadku których podczas normalnej pracy moc dawki w odległości 0,1 m od dowolnej, dostępnej powierzchni mikroskopu przekracza 1 mikrosiwert na godzinę (μSv/h).

6. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6a ustawy zmienianej w art. 1 powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, nie wymaga wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, w której stężenie promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych:

1) z szeregu uranu U-238 i z szeregu toru Th-232 nie przekracza wartości 1 kilobekerela na kilogram (kBq/kg), a stężenie promieniotwórcze izotopu promieniotwórczego potasu K-40 nie przekracza wartości 10 kBq/kg,

2) z szeregu uranu U-238, z szeregu toru Th-232 lub izotopu promieniotwórczego potasu K-40 przekracza wartości podane w pkt 1, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

a) dawki, jakie mogą otrzymać pracownicy w związku z wykonywaną działalnością, nie przekroczą wartości dawek granicznych określonych dla osób z ogółu ludności,

b) dawka skuteczna spowodowana wykonywaniem tej działalności, jaką może otrzymać osoba z ogółu ludności bez uwzględnienia promieniowania tła od naturalnie występujących izotopów promieniotwórczych, nie przekracza 1 milisiwerta (mSv) w ciągu roku kalendarzowego, z uwzględnieniem wszystkich działalności

- jeżeli wykonywana działalność nie powoduje zwiększenia sumarycznego stężenia izotopów promieniotwórczych radu Ra-226 i radu Ra-228 do poziomu przekraczającego 1 kilobekerela na metr sześcienny (kBq/m³) w wodzie, która może mieć wpływ na jakość wody pitnej lub inne drogi narażenia na promieniowanie jonizujące.