Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie badań lekarskich osoby zatrzymanej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej

Rozporządzenie określa:

1) tryb przeprowadzania badań lekarskich osoby zatrzymanej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, zwanej dalej „osobą zatrzymaną”;

2) przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej niezbędnym badaniom lekarskim;

3) czas i organizację badań, o których mowa w pkt 1, oraz sposób ich dokumentowania.

Osobę zatrzymaną poddaje się niezbędnym badaniom lekarskim, w przypadku gdy:

1) została jej udzielona pierwsza pomoc lub kwalifikowana pierwsza pomoc;

2) zachodzi uzasadniona obawa, że znajduje się w stanie zagrażającym jej życiu lub zdrowiu;

3) oświadczyła, że cierpi na schorzenia wymagające stałego lub okresowego leczenia, którego przerwanie zagrażałoby jej życiu lub zdrowiu;

4) z posiadanych przez Krajową Administrację Skarbową informacji lub okoliczności zatrzymania wynika, że może być chora na chorobę zakaźną w rozumieniu ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2018 r. poz. 151);

5) jest kobietą w ciąży.

Badanie lekarskie osoby zatrzymanej:

1) przeprowadza się po dokonaniu niezbędnych czynności związanych z zatrzymaniem;

2) w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, może być przeprowadzone w czasie prowadzenia niezbędnych czynności związanych z zatrzymaniem.

1. Osoba zatrzymana jest kierowana na badanie lekarskie na podstawie pisemnego wniosku kierownika komórki organizacyjnej, w której pełnią służbę funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej dokonujący zatrzymania, lub upoważnionego przez niego funkcjonariusza. Wzór wniosku o przeprowadzenie badania lekarskiego osoby zatrzymanej określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

2. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, wniosek może być złożony w formie ustnej. Kierownik komórki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie potwierdza w formie pisemnej treść wniosku.

Badanie lekarskie osoby zatrzymanej przeprowadza lekarz udzielający jej świadczeń zdrowotnych na miejscu lub lekarz najbliższego podmiotu wykonującego działalność leczniczą, właściwego ze względu na stan zdrowia tej osoby.

1. Kierownik komórki organizacyjnej, o której mowa w § 4 ust. 1, zapewnia przewiezienie osoby zatrzymanej do najbliższego podmiotu wykonującego działalność leczniczą w celu przeprowadzenia badania lekarskiego.

2. W przypadku gdy stan zdrowia osoby zatrzymanej wskazuje na potrzebę zapewnienia specjalnych warunków transportu, przewiezienia dokonuje się specjalistycznym środkiem transportu sanitarnego.

Osobie zatrzymanej udziela się niezwłocznie pierwszej pomocy lub kwalifikowanej pierwszej pomocy w przypadku, gdy osoba ta znajduje się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, określonego w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2195).

1. Po przeprowadzeniu badania lekarskiego osoby zatrzymanej lekarz wydaje zaświadczenie lekarskie o istnieniu albo braku przeciwwskazań medycznych do zatrzymania. Zaświadczenie dołącza się do dokumentacji sporządzonej w związku z zatrzymaniem osoby. Wzór zaświadczenia lekarskiego o istnieniu albo braku przeciwwskazań medycznych do zatrzymania określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

2. W przypadku gdy osoba zatrzymana swym zachowaniem uniemożliwia lub nie wyraża zgody na przeprowadzenie badania lekarskiego, lekarz odnotowuje okoliczność tę w zaświadczeniu lekarskim.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2018 r.

Przypis w tekście jednolitym: Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 listopada 2009 r. w sprawie badań lekarskich osoby zatrzymanej przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. poz. 1614 oraz z 2017 r. poz. 413), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 256 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 379, 1537, 1926 i 2409).