§ 2.

1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:

1) ustawie - rozumie się przez to ustawę z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi;

2) ustawie o obrocie instrumentami finansowymi - rozumie się przez to ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1636, 1948 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 724);

3) podmiocie - rozumie się przez to podmiot, o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy;

4) funduszu - rozumie się przez to fundusz inwestycyjny otwarty, specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty, fundusz zagraniczny oraz fundusz inwestycyjny otwarty z siedzibą w państwie należącym do EEA;

5) nieodpłatnym doradztwie inwestycyjnym - rozumie się przez to doradztwo inwestycyjne, o którym mowa w art. 32 ust. 2b ustawy;

6) zleceniu - rozumie się przez to zlecenie nabycia lub odkupienia jednostek uczestnictwa lub tytułów uczestnictwa funduszy, dyspozycję lub inne oświadczenia woli związane z uczestnictwem w funduszu;

7) kliencie - rozumie się przez to uczestnika funduszu lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej:

a) zainteresowaną nabyciem lub odkupieniem jednostek uczestnictwa lub tytułów uczestnictwa funduszy lub

b) która za pośrednictwem podmiotu przekazała zlecenie;

8) kliencie profesjonalnym - rozumie się przez to podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 13a lit. a-m ustawy;

9) osobie powiązanej z podmiotem - rozumie się przez to:

a) osobę wchodzącą w skład statutowych organów podmiotu, a w przypadku działalności prowadzonej w formie spółki osobowej - także wspólnika lub komplementariusza,

b) w przypadku spółki cywilnej - wspólnika spółki cywilnej,

c) osobę pozostającą z podmiotem w stosunku pracy, zlecenia lub innym stosunku prawnym o podobnym charakterze,

d) podmiot należący do tej samej grupy kapitałowej.

2. Podmiot może na wniosek klienta innego niż klient profesjonalny, złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, oraz w zakresie określonym w takim wniosku, uznać go za klienta profesjonalnego, jeżeli klient ten wykaże, że posiada wiedzę i doświadczenie pozwalające na podejmowanie właściwych decyzji inwestycyjnych oraz właściwą ocenę ryzyka związanego z tymi decyzjami. Przed uwzględnieniem wniosku podmiot ustala wiedzę klienta o zasadach traktowania klientów profesjonalnych przy świadczeniu usług, których wniosek dotyczy.