§ 3.

1. Instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy, w celu rozliczenia wydatków ustala wysokość środków finansowych, o których mowa w § 2 ust. 1, do wypłaty dla danego beneficjenta, przyznanych w umowie o dofinansowanie.

2. Przy ustalaniu wysokości środków finansowych, o których mowa w § 2 ust. 1, do wypłaty beneficjentowi:

1) uwzględnia się:

a) zatwierdzoną kwotę wydatków kwalifikowalnych,

b) wysokość poziomu pomocy ustalonego w umowie o dofinansowanie,

c) wyniki kontroli, o której mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, art. 27 ust. 1 pkt 1 lub art. 28 ust. 1 ustawy, realizowanej operacji oraz usunięte nieprawidłowości stwierdzone w wyniku tych kontroli;

2) dokonuje się pomniejszenia tych środków finansowych o kwoty:

a) pomocy lub pomocy technicznej, o której mowa w art. 32 ustawy, wypłaconej beneficjentowi na podstawie wcześniej zrealizowanych wniosków o płatność - w przypadku wyrażenia przez beneficjenta zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o której mowa w art. 207 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,

b) wydatków niestanowiących kosztów kwalifikowalnych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 24 ust. 1, 2 lub 4 ustawy,

c) które zostały wydatkowane z naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych w sposób, który miał albo mógłby mieć wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

3. Niezwłocznie po ustaleniu kwoty środków finansowych, o których mowa w § 2 ust. 1, do wypłaty beneficjent zostaje poinformowany, na piśmie, o wysokości tej kwoty. W przypadku rozbieżności między kwotą środków finansowych, o których mowa w § 2 ust. 1, ustaloną do wypłaty a kwotą środków finansowych wnioskowaną przez beneficjenta do informacji dołącza się uzasadnienie.