§ 2.

1. Przydziały mobilizacyjne nadaje się żołnierzom rezerwy oraz żołnierzom, o których mowa w art. 59a ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „ustawą”, którzy spełniają łącznie następujące warunki:

1) posiadają odpowiednie wyszkolenie wojskowe albo kwalifikacje odpowiadające określonej specjalności (funkcji) wojskowej;

2) posiadają odpowiedni stan zdrowia;

3) nie zamieszkują stale za granicą;

4) zamieszkują możliwie blisko miejsca dyslokacji jednostki wojskowej, do której mają być powołani w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

2. Przydziały mobilizacyjne nadaje się w pierwszej kolejności:

1) żołnierzom z nadanymi przydziałami kryzysowymi;

2) żołnierzom rezerwy najmłodszym wiekiem, posiadającym najwyższe klasy kwalifikacyjne specjalistów wojskowych, zamieszkałym najbliżej miejsca dyslokacji jednostki wojskowej, do której mogą być powołani w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;

3) ochotnikom.

3. Żołnierzom rezerwy, którzy nie odbywali czynnej służby wojskowej, nadaje się przydziały mobilizacyjne po odbyciu przez nich co najmniej krótkotrwałych ćwiczeń wojskowych i po złożeniu przysięgi wojskowej.