§ 3.

1. Pomoc może być udzielona przedsiębiorcy mającemu siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) na realizację projektu w zakresie transportu intermodalnego, zwanego dalej „projektem”, obejmującego:

1) budowę lub przebudowę infrastruktury terminali intermodalnych, w tym infrastruktury dedykowanej, w rozumieniu art. 2 pkt 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), w zakresie infrastruktury drogowej, bocznic lub linii kolejowych, które służą połączeniu terminali intermodalnych z siecią drogową lub siecią kolejową;

2) zakup lub modernizację urządzeń niezbędnych do obsługi terminali intermodalnych;

3) zakup lub modernizację oraz wdrożenie systemów telematycznych i satelitarnych związanych z transportem intermodalnym;

4) zakup lub modernizację taboru kolejowego służącego wyłącznie do wykonywania transportu intermodalnego - jeżeli przedsiębiorca nie jest podmiotem udostępniającym tabor kolejowy;

5) zakup nowego taboru kolejowego służącego wyłącznie do wykonywania transportu intermodalnego - jeżeli przedsiębiorca jest podmiotem udostępniającym tabor kolejowy.

2. Pomoc nie może być udzielana lub wypłacana przedsiębiorcy:

1) na którym ciąży obowiązek zwrotu pomocy publicznej, wynikający z decyzji Komisji Europejskiej uznającej pomoc publiczną za niezgodną z rynkiem wewnętrznym Unii Europejskiej;

2) znajdującemu się w trudnej sytuacji zdefiniowanej w pkt 20 komunikatu Komisji - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz. Urz. UE C 249 z 31.07.2014, str. 1), zwanych dalej „wytycznymi”, w okresie obowiązywania tego komunikatu.

Przypis w tekście jednolitym: Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 156 z 20.06.2017, str. 1.