§ 9.

1. Dokonanie oceny osoby nadzorującej polega na przyznaniu za każde kryterium, o którym mowa w art. 107 ust. 2 ustawy, od 0 do 10 punktów, łącznie nie więcej niż 20 punktów, oraz ustaleniu oceny końcowej.

2. Przy ustalaniu oceny końcowej stosuje się następującą skalę ocen:

1) 18 i więcej punktów - ocena bardzo dobra;

2) 15-17 punktów - ocena dobra;

3) 11-14 punktów - ocena zadowalająca;

4) poniżej 11 punktów - ocena niezadowalająca.

3. Ocena końcowa:

1) bardzo dobra - stanowi podstawę do przyznania dodatku w wysokości od 16% do 20%,

2) dobra - stanowi podstawę do przyznania dodatku w wysokości od 11% do 15%,

3) zadowalająca - stanowi podstawę do przyznania dodatku w wysokości od 6% do 10%,

4) niezadowalająca - stanowi podstawę do przyznania dodatku w wysokości od 1% do 5%

- wynagrodzenia zasadniczego osoby nadzorującej.

4. W przypadku osoby nadzorującej, która nabywa uprawnienie do dodatku po raz pierwszy, za kryterium, o którym mowa w art. 108 ust. 5 zdanie drugie ustawy, przyznaje się od 0 do 10 punktów.

5. Uzyskanie:

1) 6 i więcej punktów - stanowi podstawę do przyznania dodatku w wysokości od 11% do 15%,

2) poniżej 6 punktów - stanowi podstawę do przyznania dodatku w wysokości od 5% do 10%

- wynagrodzenia zasadniczego osoby nadzorującej.

6. Przepisy § 3, § 6 ust. 1, 2 i 4, § 7 i § 8 stosuje się odpowiednio.

7. Przy ustalaniu przez dyrektora generalnego wysokości dodatku dla osoby nadzorującej przepisy ust. 3 i 5 oraz § 6 ust. 3 zdanie pierwsze i drugie stosuje się odpowiednio.