§ 203.

1. Wentylatory lutniowe umieszcza się na początku lutniociągu w prądzie powietrza wytworzonym przez wentylator główny.

2. Dla wyrobiska przewietrzanego za pomocą lutniociągu opracowuje się projekt wentylacji lutniowej, który zawiera:

1) kategorię zagrożeń naturalnych partii złoża lub pokładu, w której będzie wykonywane wyrobisko;

2) prognozowaną metanowość bezwzględną wyrobiska w [m³ CH 4 /min];

3) krytyczny czas potencjalnej przerwy w przewietrzaniu;

4) temperaturę pierwotną skał w [°C];

5) docelową długość wyrobiska w [m];

6) powierzchnię przekroju poprzecznego wyrobiska w świetle obudowy w [m²];

7) sposób drążenia wyrobiska;

8) maksymalną ilość materiału wybuchowego odpalanego jednocześnie w [kg];

9) wyposażenie przodka w urządzenia do schładzania powietrza, zwalczania zapylenia i hałasu;

10) rodzaj wentylacji lutniowej oraz rodzaj i średnicę lutni, długości lutniociągu;

11) typ i parametry punktu pracy wentylatora, wydajność i spiętrzenie;

12) sprawność lutniociągu w [%];

13) ilość powietrza w:

a) prądzie opływowym w [m³ /min],

b) przodku wyrobiska w [m³ /min];

14) schemat wentylacji lutniowej i lokalizacji czujników stanu przewietrzania wyrobiska;

15) sposób zawieszenia lutniociągów wraz z wentylatorami do obudowy wyrobisk.

3. W projekcie wentylacji lutniowej przyjmuje się wartość maksymalną ilości powietrza doprowadzonego do przodka wyrobiska, wynikającą z obliczeń uwzględniających:

1) utrzymanie w wyrobisku wymaganego składu oraz wymaganej prędkości i temperatury powietrza;

2) zwiększenie się oporu lutniociągu - w przypadku zainstalowania w nim urządzeń odpylających lub chłodzących powietrze.

4. W przypadku stosowania wentylacji kombinowanej ilość powietrza dostarczanego lutniociągiem do przodka jest o nie mniej niż 20% większa od ilości powietrza pobieranego przez wentylator pomocniczy.