§ 12.

1. W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w strefie lub enklawie położonych na tym terytorium uznanych za wolne od tej choroby, w celu ponownego uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od tej choroby:

1) powiatowy lekarz weterynarii może zastosować środki określone w § 7-9 lub

2) Główny Lekarz Weterynarii, zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy, opracowuje program zwalczania tej choroby.

2. W przypadku zastosowania środków określonych w § 7-9 powiatowy lekarz weterynarii może wyrazić zgodę na prowadzenie chowu zwierząt akwakultury niewykazujących objawów klinicznych nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury do czasu osiągnięcia przez nie rozmiarów handlowych lub na przemieszczenie tych zwierząt do innej skażonej strefy lub enklawy.

3. W przypadku wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki ograniczające lub, jeżeli jest to możliwe, zapobiegające rozprzestrzenianiu się nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury.

4. Jeżeli nie są podejmowane działania mające na celu ponowne uznanie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki zapobiegające rozprzestrzenianiu się tej choroby określone w § 13.