§ 18.

1. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku podejrzenia wystąpienia lub wystąpienia choroby u dzika:

1) powiadamia o tym fakcie myśliwych i posiadaczy świń;

2) podejmuje czynności mające na celu zebranie i udokumentowanie wszelkich danych epizootycznych dotyczących tego przypadku, w tym:

a) pozyskuje potrzebne informacje od osób, które znalazły lub upolowały dzika,

b) przeprowadza badania dzika,

c) wysyła próbki, pobrane zgodnie z instrukcją diagnostyczną, do badań laboratoryjnych w celu określenia genotypu wirusa choroby.

2. Powiatowy lekarz weterynarii albo wojewoda, niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia choroby u dzika:

1) określa obszar skażony, biorąc pod uwagę;

a) wyniki przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego,

b) warunki geograficzne mające znaczenie dla bytowania dzików oraz występowania choroby,

c) pogłowie i biologię dzików na tym obszarze,

d) przeszkody naturalne i sztuczne ograniczające przemieszczanie dzików;

2) nakazuje na obszarze skażonym:

a) posiadaczom świń sporządzenie oraz uaktualnianie spisu wszystkich świń, z podziałem na kategorie produkcyjne; w gospodarstwach, w których świnie są utrzymywane na otwartym terenie, pierwszy spis przeprowadza się na podstawie danych szacunkowych,

b) używanie określonych przez niego środków dezynfekcyjnych przy wejściach i wyjściach z gospodarstwa oraz z pomieszczeń, w których są przetrzymywane świnie,

c) stosowanie przez osoby mające kontakt z dzikami środków higieny niezbędnych do ograniczenia ryzyka szerzenia się choroby, w tym odkażanie rąk i obuwia,

d) zniszczenie, w sposób określony w § 4 ust. 1 pkt 3 lit. b, zwłok dzików oraz mięsa, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych pochodzących od dzików, u których wyniki badań, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, były pozytywne;

3) może nakazać na obszarze skażonym przeprowadzenie dezynsekcji w gospodarstwie, w tym przy wejściach i wyjściach z pomieszczeń, w których są przetrzymywane świnie;

4) zakazuje na obszarze skażonym:

a) przywożenia do gospodarstwa lub wywożenia z gospodarstwa świń,

b) wyprowadzania świń z pomieszczeń, w których są przetrzymywane, lub nakazuje przetrzymywanie ich w miejscu wykluczającym kontakt z dzikami żyjącymi na wolności,

c) wnoszenia i wwożenia na teren gospodarstwa tusz dzików, mięsa i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych pochodzących od dzików oraz produktów, pasz, substancji, sprzętu, materiałów, narzędzi i innych przedmiotów, które mogły zostać skażone wirusem choroby,

d) wynoszenia i wywożenia świń i materiału biologicznego świń poza ten obszar w celu handlu;

5) może wprowadzić środki określone w art. 45 ust. 1 pkt 2-5 lub 7-11 ustawy, jeżeli wymaga tego sytuacja epizootyczna.

3. W przypadku stwierdzenia braku zagrożenia rozprzestrzeniania się wirusa choroby, w wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka, powiatowy lekarz weterynarii wyraża zgodę na przywożenie do gospodarstwa lub wywożenie z gospodarstwa świń.

4. Powiatowy lekarz weterynarii podejmuje czynności mające na celu zebranie danych epizootycznych dotyczących występowania choroby u dzików na obszarze skażonym, w tym:

1) prowadzi i na bieżąco aktualizuje dokumentację epizootyczną, która powinna zawierać:

a) dane dotyczące obszaru geograficznego, gdzie odstrzelono lub znaleziono martwego dzika,

b) datę odstrzału lub znalezienia martwego dzika,

c) wiek, płeć i przybliżoną wagę dzika,

d) stan zwłok - w przypadku martwego dzika,

e) zaobserwowane przed zabiciem objawy - w przypadku odstrzelonego dzika,

f) dane dotyczące osoby, która znalazła lub odstrzeliła dzika,

g) datę wypełnienia dokumentu,

h) wynik badań laboratoryjnych,

i) podpis i pieczęć właściwego miejscowo powiatowego lekarza weterynarii;

2) przeprowadza badania, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, w celu stwierdzenia albo wykluczenia choroby:

a) wszystkich świń chorych oraz padłych,

b) wszystkich dzików odstrzelonych lub padłych;

3) wysyła próbki, pobrane zgodnie z instrukcją diagnostyczną, do badań laboratoryjnych.

5. Przy wystąpieniu pierwotnego przypadku choroby krajowe laboratorium referencyjne właściwe do badań w kierunku choroby określa genotyp wirusa przy zastosowaniu procedury laboratoryjnej określonej w instrukcji diagnostycznej.

6. Po wystąpieniu pierwotnego przypadku choroby Główny Lekarz Weterynarii:

1) przygotowuje plan zwalczania choroby, który w terminie 90 dni od dnia wystąpienia pierwotnego przypadku choroby przedstawia Komisji Europejskiej w celu zatwierdzenia;

2) powołuje grupę ekspertów, w której skład wchodzą lekarze weterynarii, myśliwi, biolodzy, epidemiolodzy i specjaliści chorób zakaźnych zwierząt, a której zadaniem jest współpraca w zakresie:

a) analizy sytuacji epizootycznej i określenia obszaru skażonego,

b) ustanowienia środków stosowanych na obszarze zapowietrzonym, w tym zakazu polowań i karmienia dzików,

c) sporządzenia planu zwalczania choroby, o którym mowa w pkt 1,

d) przeprowadzania weryfikacji skuteczności podjętych środków.

7. Plan, o którym mowa w ust. 6 pkt 1, zawiera w szczególności informacje dotyczące:

1) wyników dochodzenia epizootycznego i badań przeprowadzonych zgodnie z ust. 4 pkt 2 oraz określenia obszaru wystąpienia choroby;

2) sposobu określenia obszaru skażonego, uwzględniającego co najmniej:

a) wyniki przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego oraz określenia obszaru wystąpienia choroby,

b) pogłowie dzików na tym obszarze,

c) istnienie głównych przeszkód naturalnych lub sztucznych ograniczających przemieszczanie dzików;

3) organizacji współpracy pomiędzy organami Inspekcji Weterynaryjnej, innymi służbami i ekspertami z zakresu łowiectwa oraz biologii dzików i myśliwymi;

4) kampanii informacyjnych prowadzonych w celu zwrócenia uwagi myśliwych na środki, jakie mają podjąć w ramach planu zwalczania choroby;

5) określenia stopnia zakażenia populacji dzików, z podziałem na wiek, określonego na podstawie analizy uzyskanych wyników przeprowadzonych badań, o których mowa w ust. 4 pkt 2, oraz na podstawie dochodzeń epizootycznych;

6) wymagań, jakie stosują myśliwi w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby;

7) metod usuwania odstrzelonych lub znalezionych martwych dzików, przeprowadzonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009, oraz poprzedzonego badaniem przez urzędowego lekarza weterynarii oraz badaniem laboratoryjnym przeprowadzonym zgodnie z instrukcją diagnostyczną;

8) danych epizootycznych, o których mowa w ust. 4 pkt 1;

9) programów dotyczących choroby, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy, i środków zapobiegawczych stosowanych w gospodarstwach znajdujących się na obszarze skażonym oraz w miarę potrzeby w jego sąsiedztwie, w tym środków, o których mowa w ust. 2 pkt 4;

10) innych środków stosowanych w celu zniesienia nakazów, zakazów i ograniczeń związanych ze zwalczaniem choroby;

11) organów odpowiedzialnych za nadzór i koordynację środków podjętych w celu zwalczania choroby;

12) sposobu wymiany informacji w celu umożliwienia grupie ekspertów powołanych zgodnie z ust. 6 pkt 2 regularnego badania wyników planu zwalczania choroby;

13) środków monitorowania choroby, o których mowa w pkt 5, 7 i 8, wprowadzonych co najmniej 12 miesięcy od dnia wykrycia ostatniego przypadku choroby na określonych obszarach skażonych i obowiązujących co najmniej przez 12 miesięcy.

8. Główny Lekarz Weterynarii, co 6 miesięcy, przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie dotyczące sytuacji epizootycznej choroby na obszarach skażonych oraz wyniki planu, o którym mowa w ust. 6 pkt 1.