§ 31.

1. Dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w § 30 pkt 1 i 2, sprawdza się na podstawie pomiarów wielkości emisji LZO i rocznego bilansu masy LZO, stosując odpowiednio następujące wzory:

1) 100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R + G)]/[I1-I2] ≤ S 2

2) 100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R + G)]/[I1 - I2] ≤ S 3

3) [I1 - (I3 + H + O + W + R)]/P ≤ S 4

4) 100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R)]/[I1-I2] ≤ S 5 I1 - I2

- gdzie:

I1

oznacza masę LZO wprowadzonych po raz pierwszy do instalacji w okresie roku,

I2

oznacza masę LZO odzyskanych i ponownie wprowadzonych do instalacji w okresie roku,

I3

oznacza masę LZO odzyskanych z instalacji w celu ich wtórnego wykorzystania, ale nie jako wkład do instalacji, w okresie roku,

H

oznacza masę LZO zawartych w produktach o wartości handlowej,

O

oznacza masę LZO zawartych w odpadach,

W

oznacza masę LZO zawartych w ściekach,

R

oznacza masę LZO utraconych lub zatrzymanych w urządzeniach ograniczających wielkość emisji LZO, nieuwzględnionych w O i W,

G

oznacza masę LZO wprowadzonych do powietrza w sposób zorganizowany,

P

oznacza wielkość produkcji wyrażoną odpowiednio jako ilość, masę, powierzchnię lub objętość produktów, a w przypadku instalacji do ekstrakcji tłuszczu zwierzęcego i instalacji do ekstrakcji lub rafinowania oleju roślinnego - ilość przerabianego surowca.

2. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w § 30 pkt 3, z tym że zamiast S 4 przyjmuje się te standardy emisyjne.

3. Prowadzący instalację sprawdza dotrzymywanie standardów emisyjnych, w terminie 2 miesięcy od zakończenia roku objętego bilansem. W przypadku niedotrzymania standardów emisyjnych prowadzący instalację przekazuje niezwłocznie informację o tym fakcie organowi ochrony środowiska właściwemu do wydania pozwolenia, przedkładając roczny bilans masy LZO.