§ 2.

1. Stosuje się następujące sposoby oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich:

1) pływające znaki nawigacyjne - pławy;

2) stałe znaki nawigacyjne - stawy lub dalby;

3) wirtualne oznakowanie wykorzystywane na elektronicznych mapach nawigacyjnych.

2. Sposoby oznakowania nawigacyjnego, o których mowa w ust. 1, służą do dostarczania informacji dotyczących:

1) bocznych granic torów wodnych lub kanałów;

2) przeszkód naturalnych lub innych przeszkód nawigacyjnych, w szczególności niebezpiecznych wraków;

3) przeszkód nawigacyjnych opisanych jako „nowe niebezpieczeństwo”;

4) akwenów specjalnych, w tym akwenów, na których uprawianie żeglugi może być regulowane przepisami szczególnymi;

5) innych obiektów ważnych dla bezpieczeństwa żeglugi, w tym w szczególności mostów, morskich elektrowni wiatrowych i konstrukcji „offshore” rozumianych jako konstrukcje morskie stanowiące w szczególności instalacje służące do poszukiwań i eksploatacji złóż ropy i gazu na morzu oraz różnego rodzaju platformy;

6) dodatkowych informacji ułatwiających prowadzenie żeglugi;

7) sondaży i izobat.