§ 1.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 11 kwietnia 2013 r. w sprawie sposobu identyfikacji usługobiorców, pracowników medycznych i usługodawców oraz sposobu i trybu przekazywania przez usługodawców informacji o pracownikach medycznych udzielających świadczeń opieki zdrowotnej · DU 2013 poz. 502
Treść w tym tekście
1. Podstawą identyfikacji usługobiorcy w Systemie Informacji Medycznej, zwanym dalej „SIM”, jest unikatowy identyfikator usługobiorcy, zwany dalej „identyfikatorem usługobiorcy”.
2. Identyfikatorem usługobiorcy jest jego numer PESEL.
3. W przypadku osób, którym nie nadano numeru PESEL, identyfikatorem usługobiorcy jest identyfikator jego kraju pochodzenia, zgodny z normą PN-EN ISO 3166-1:2008 Kody nazw krajów oraz ich jednostek administracyjnych - Część 1: Kody krajów, oraz:
1) identyfikator usługobiorcy obowiązujący w jego kraju pochodzenia albo
2) numer dokumentu stwierdzającego tożsamość usługobiorcy - w przypadku braku identyfikatora, o którym mowa w pkt 1.
4. W przypadku noworodków identyfikatorem usługobiorcy do czasu nadania numeru PESEL jest identyfikator jednego z rodziców lub opiekuna prawnego dziecka. W przypadku ciąży mnogiej noworodkom przypisane są dodatkowo cyfry wskazujące na kolejność rodzenia się.
5. Potwierdzeniem tożsamości usługobiorcy w procesie jego uwierzytelnienia jest zgodność deklarowanej tożsamości z danymi zawartymi w dowodzie osobistym, paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość, zawierającym identyfikator usługobiorcy obowiązujący w jego kraju pochodzenia.
Wersje
W tekstach z bazy przepis ma jedno brzmienie — w Dz.U. 2013 poz. 502.
Źródła: przepis występuje w 1 z 1 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.
Orzeczenia
W bazie nie ma orzeczeń, których podstawa prawna wskazuje ten przepis.