§ 3.

1. Brzmienie w najnowszym tekście — w Dz.U. 2013 poz. 1618 (ogł. 20 grudnia 2013) ten tekst

   1. Zdarzenie, o którym mowa w § 1, uznaje się za wypadek przy pracy na podstawie ustalenia jego okoliczności i przyczyn, w szczególności przez:

   1) zabezpieczenie miejsca wypadku w sposób pozwalający odtworzyć jego okoliczności;

   2) dokonanie oględzin miejsca wypadku, stanu technicznego maszyn i innych urządzeń technicznych, stanu urządzeń ochronnych oraz zbadanie warunków wykonywania pracy i innych okoliczności, które mogły mieć wpływ na powstanie wypadku;

   3) wysłuchanie wyjaśnień poszkodowanego, jeżeli stan jego zdrowia na to pozwala;

   4) zebranie informacji dotyczących wypadku od świadków wypadku;

   5) zebranie innych dowodów dotyczących wypadku, uznanych za niezbędne.

   2. Kwalifikacji prawnej zdarzenia dokonują podmioty, o których mowa w § 2 ust. 1, zgodnie z art. 3 ust. 3-6 ustawy.

   3. Stwierdzenie, że zdarzenie nie jest wypadkiem przy pracy, wymaga uzasadnienia i wskazania dowodów stanowiących podstawę takiego stwierdzenia.

   Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

   Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

2. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2002 poz. 1992 (ogł. 30 grudnia 2002)

   1. Zdarzenie, o którym mowa w § 1, uznaje się za wypadek przy pracy na podstawie ustalenia jego okoliczności i przyczyn, w szczególności przez:

   1) Minister Pracy i Polityki Spotecznej kieruje dziatem administracji rządowej — zabezpieczenie społeczne, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. Nr 32,

   ).

   2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110,

   , z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104,

   i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr8, poz. 64, Nr 27,

   , Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41,

   , Nr 74, poz. 676, Nr 155, poz. 1278, Nr 169,

   , Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679.

   1) zabezpieczenie miejsca wypadku w sposób pozwalający odtworzyć jego okoliczności;

   2) dokonanie oględzin miejsca wypadku, stanu technicznego maszyn i innych urządzeń technicznych, stanu urządzeń ochronnych oraz zbadanie warunków wykonywania pracy i innych okoliczności, które mogły mieć wpływ na powstanie wypadku;

   3) przesłuchanie poszkodowanego, jeżeli stan jego zdrowia na to pozwala;

   4) przesłuchanie świadków wypadku;

   5) zebranie innych dowodów dotyczących wypadku, uznanych za niezbędne.

   2. Kwalifikacji prawnej zdarzenia dokonują podmioty, o których mowa w § 2 ust. 1, zgodnie z art. 3 ust. 3—6 ustawy.

   3. Stwierdzenie, że zdarzenie nie jest wypadkiem przy pracy, wymaga uzasadnienia i wskazania dowodów stanowiących podstawę takiego stwierdzenia.

   8 4. 1. Po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku — nie później niż w terminie 14 dni od dnia uzyskania zawiadomienia o wypadku — podmioty, o których mowa w § 2 ust. 1, sporządzają kartę wypadku, której wzór jest określony w załączniku do rozporządzenia.

   2. Poszkodowany lub uprawniony do jednorazowego odszkodowania członek jego rodziny może zgłosić uwagi i zastrzeżenia do ustaleń zawartych w karcie wypadku, o czym zostają pouczeni przez podmiot sporządzający kartę wypadku.

Źródła: przepis występuje w 2 z 2 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.